Οκτώβρης: Mήνας αφύπνισης και ανασυγκρότησης της εθνικής μας μνήμης

Η Ελλάδα, όπως πληροφορούμαστε από καταγεγραμμένες ιστορικές πηγές, οι οποίες αναφέρονται σε γεγονότα που δεν μπορούν να είναι υποκειμενικά αυτά καθεαυτά αλλά η ερμηνεία των συνεπειών τους, αν και όταν για την εξήγηση των συνεπειών ενός γεγονότος συμφωνούν πολλές διαφορετικές, τότε δύσκολα παρεισφρύουν ανακρύβειες, ήρθε πολλάκις αντιμέτωπη με πλείστους όσους κινδύνους.

Η Ελλάδα, λοιπόν, κατά την ιστορική της πορεία μέσα στον χρόνο και το χώρο, από αρχαιοτάτων ακόμη εποχών μέχρι και σήμερα, πολλές φορές χρειάσθηκε να έρθει αντιμέτωπη με επικίνδυνους επίδοξους κατακτητές, οι οποίοι προσπαθούσαν να υποδουλώσουν και να καθυποτάξουν το λαό της. Όμως, ο ελληνικός λαός, όπως κάθε λαός που σέβεται τον τόπο του και επιθυμεί την ανεξαρτησία του, την ελευθερία του και την ανεμπόδιστη πορεία του προς το μέλλον, στεκόνταν πάντα με περίσσιο θάρρος και ακλόνητο πνεύμα ηρωισμού και αυτοθυσίας απέναντι σε τέτοιες κρίσιμες προκλήσεις, εμπλουτίζοντας συνεχώς την παγκόσμια ιστορία με καινούργιες αιματοβαμμένες σελίδες, οι οποίες φώτιζαν και φωτίζουν με το παράδειγμά του όλους τους λαούς της γης.

Άλλη μία τέτοια σελίδα, αποτελεί και η μεγάλη εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου του 1940. Η σελίδα αυτή της ιστορίας της χώρας είναι μαύρη γιατί τα γενναία παλικάρια μας με τα μηδαμινά πολεμικά μέσα που διέθεταν και παρά τις όποιες αντίξοες συνθήκες – ο χειμώνας του ’40 ήταν από τους πλέον δύσκολους – αντιτάχθηκαν στον πανίσχυρο ιταλό κατακτητή. Αλλά ταυτοχρόνως εκτός από μαύρη είναι και μία λαμπρή σελίδα στην παγκόσμια ιστορία. Τη στιγμή που ο φασισμός του Μουσολίνι και του Αδόλφου Χίτλερ τσάκιζε ολόκληρη την Ευρώπη, η Ελλάδα ανέκοψε αυτή την ναζιστική πορεία, γράφοντας στα αλβανικά βουνά με ανεξίτηλα γράμματα το έπος του ’40.

Το ιστορικό χρονικό της δοξασμένης αυτής επετείου έχει ως εξής:

Ήταν περίπου 3 τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 όταν η τότε ιταλική Κυβέρνηση, δια μέσου του Ιταλού της πρεσβευτή στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι, απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο, ζητώντας εξ ονόματος του Μουσολίνι την παράδοση της χώρας στα ιταλικά στρατεύματα, ώστε να τους επιτραπεί το πέρασμα από την Αλβανία στην Ήπειρο. Το τελεσίγραφο όριζε προθεσμία δύο ωρών απέναντι στον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, Ιωάννη Μεταξά, για να απαντήσει, άλλως τα ιταλικά στρατεύματα θα εισέβαλαν με τη βία στο ελληνικό έδαφος. Παρά τις ικεσίες, όμως, του ιταλού πρεσβευτή προς τον έλληνα πρωθυπουργό για να δώσει διαταγή στα στρατεύματα που φυλούσαν τα σύνορα προς την Αλβανία, να μην προβάλλουν αντίσταση κατά των Ιταλών, ο πρωθυπουργός απάντησε: «ΟΧΙ, δεν δίνω τέτοια διαταγή… Η Ιταλία κηρύσσει τον πόλεμο κατά της Ελλάδας. Λοιπόν, θα πολεμήσουμε».

Ο Γκράτσι περιγράφει στα απομνημονεύματά του που εκδόθηκαν το 1945, την ακόλουθη σκηνή: «Έχω εντολή, κ. Πρωθυπουργέ, να σας κάνω μία ανακοίνωση… και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο. Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος…, ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως».

Από τη στιγμή αυτή, η Ελλάδα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με την Ιταλία. Το Υπουργικό Συμβούλιο συνέρχεται σε έκτακτη συνεδρίαση, δίνοντας στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας την εντολή για δράση. Για πρώτη φορά οι σειρήνες ηχούν στην πρωτεύουσα και στις μεγάλες πόλεις της χώρας, καθώς και οι καμπάνες των εκκλησιών σε πόλεις και χωριά, προκειμένου να αναγγείλουν το ιστορικό γεγονός στον ελληνικό λαό, ο οποίος ενθουσιάζεται, καθώς η πατρίδα τον καλεί να ασκήσει το υπέρτατο χρέος του για την ελευθερία και τη σωτηρία της. Έκτακτες εκδόσεις των εφημερίδων κυκλοφορούν στην Αθήνα, οι οποίες περιγράφουν τα γεγονότα και δημοσιεύουν τα διατάγματα της επιστράτευσης. Ο κόσμος πλημμυρίζει τους δρόμους, σχηματίζει αυθόρμητες διαδηλώσεις με σημαίες και εικόνες, ξεχύνεται στις πλατείες και ζητωκραυγάζει με ενθουσιασμό και αισθήματα πατριωτικής υπερηφάνειας για τον πόλεμο.

Αντί, λοιπόν, τούτο το μήνα να αδράξουμε την ευκαιρία για συνειδησιακή εθνική αφύπνιση και αποκατάσταση της εθνικής μας ιστορίας, προτιμάμε να αναλωνόμαστε στην ανάγνωση, και δυστυχώς ακόμη και στην υιοθέτηση, κακουργηματικών αιτιολογήσεων, όσον αφορά την εθνική μας ιστορία, από ψευτοαναθεωρητές που στόχο έχουν την απαξίωση της νοητικής αντίληψης των πολιτών. Η δήθεν επιστημοσύνη τους που βασίζεται σε θεωρίες και ιδεοληψίες περί εθνικής μυθολογίας και ασυνέχειας του σημερινού ελληνικού έθνους με την αρχαιότητα, είναι η ακατανόητη εμμονή ορισμένων φαντασιόπληκτων και ψευτοιστορικών, των οποίων οι σκοποί είναι πολύ πιο δόλιοι από μία απλή νοητική απαξίωση του λαού.

Σε μία περίοδο όπου υφίσταται ανάγκη εθνικής ενότητας για την αντιμετώπιση από κοινού καίριων και ταυτόσημων, ως επί το πλείστον, ζητημάτων, ας μην επιτρέψουμε σε ορισμένους την εθνική μας διχόνοια μέσω του ξεφτίσματος της ιστορίας μας. Το να υπερασπίζεσαι τη πατρίδα σου και την ιστορία της, υπό το πρίσμα ορθολογικών αναλύσεων, δε σημαίνει ασφαλώς ότι ενστερνίζεσαι και συγκεκριμένες κομματικές παρατάξεις, οι οποίες εκμεταλλευόμενες κυριολεκτικά την ανάγκη του ανθρώπου για προάσπιση και αποκατάσταση της ιστορίας του, φαντάζουν ως φύλακες της με απώτερο σκοπό την απόκτηση ψήφων. Άλλωστε, μόνο μέσα από την αληθινή και αντικειμενική αποτύπωση των ιστορικών γεγονότων, οι λαοί μπορούν να συμφιλιωθούν και να βαδίζουν ειρηνικά προς το μέλλον. Με τη λήθη, ή ακόμη χειρότερα με την παραποίηση της ιστορίας ποτέ κανείς δε πήγε μπροστά.

*Εικόνα 1: η ευχή της μάνας προς το γιό της, λίγο πριν την αναχώρησή του για το μέτωπο.

*Εικόνα 2: σκηνή μετώπου από την πλευρά των ελληνικών δυνάμεων.

No related posts.