Η αγάπη των σημερινών νέων για το «φαίνεσθαι»

Ζούμε σε μια εποχή που στο βωμό του χρήματος και του φαίνεσθαι θυσιάζονται σχεδόν τα πάντα. Φυσικά, το χρήμα και η δόξα αποτελούσαν και θα αποτελούν για αιώνες τα πιο δελεαστικά κίνητρα, αλλά πλέον η κατάσταση αυτή έχει κορυφωθεί όσο ποτέ άλλοτε. Ο άγραφος αυτός κανόνας ισχύει παγκοσμίως και δυστυχώς και στην Ελλάδα.

Μια Ελλάδα που πάσχει όχι μόνο από οικονομικά προβλήματα, ανεργία και ανέχεια, αλλά και από σημαντική κρίση αισθητικής και προσανατολισμού. Μια Ελλάδα όπου η νέα γενιά κατηγορεί συνεχώς τους γηραιοτέρους και ξέρει να αποβάλλει τις ευθύνες της.  Μια γενιά που γνωρίζει καλά ότι οι μεγαλύτερες γενιές θα βασιστούν σε αυτήν, δε θα ξεσηκωθεί και θα επαναπαυτεί στο γεγονός ότι κάποτε θα μεγαλώσει και αυτή.

Σήμερα, όμως, η καπιταλιστική κοινωνία και η τόσο ραγδαία και ακατάπαυστη τεχνολογική ανάπτυξη έχει διαφοροποιήσει τη συγκεκριμένη γενιά από όλες τις προηγούμενες. Τα social networks (Facebook, twitter κ.λπ.) αποτελούν την καθημερινή και, για ορισμένους, την κύρια ασχολία των νέων που ξοδεύουν τον περισσότερο χρόνο ψυχαγωγίας τους σε ένα computer. Όλα αυτά φυσικά είναι γνωστά, αλλά κρίνονται απαραίτητα για την εισαγωγή στο θέμα μας.

Το πρόβλημα δεν είναι φυσικά η ύπαρξη των social networks, του Internet και γενικά όλων των σύγχρονων τεχνολογικών υπηρεσιών. Το πρόβλημα είναι η υπερβολική σημασία που δίνουν οι σημερινοί νέοι σε όλα αυτά. Νέοι που νοιάζονται περισσότερο να πάρουν likes και σχόλια στο facebook ή στο Instagram παρά να περάσουν την ώρα τους με πραγματικούς φίλους και φίλες. Το χειρότερο όμως, ακόμα και όταν βγουν έξω, θα τους δούμε περισσότερο να ασχολούνται με το κινητό, σερφάροντας εκείνη την στιγμή στο Διαδίκτυο, και λιγότερο να μιλούν και να ασχολούνται με τους γύρω τους. Πρόκειται για μια εικόνα γελοία και θλιβερή ταυτόχρονα που δείχνει την ασυνείδητη εμμονή τους στην ύλη. Γιατί το κινητό και το facebook είναι ύλη δεν είναι πνεύμα.

Αλλά και όταν πραγματικά ζουν ευτυχισμένα, στο πίσω μέρος του μυαλού τους θεωρούν απαραίτητο να το βγάλουν στην επιφάνεια ή, πολλές φορές, θέλουν να μοιράζονται την ψευδή ευτυχία τους στην επιφάνεια, προκαλώντας εντυπώσεις και ζώντας γι’αυτές. Ναι, οι νέοι σήμερα ζουν και πεθαίνουν για να δειχθούν και να φανούν και αυτοί σημαντικοί στους ψεύτικους φίλους τους, να δημιουργήσουν προσωπικότητα χωρίς να έχουν και να νιώσουν ικανοποίηση.

Όλο αυτό έχει γίνει μια μόδα, μια συνήθεια και κυρίως καθημερινότητα. Καθημερινότητα που δε φαίνεται να προβληματίζει τους περισσοτέρους νέους, που δέχονται άκριτα αυτούς τους -κατά κάποιο τρόπο- κανόνες και ασυνείδητα τους τηρούν και τους θεοποιούν. Οι νέοι της Ελλάδας δεν αποτελούν την εξαίρεση. Η ξενομανία και η αφομοίωση οποιασδήποτε «μοδάτης» πληροφορίας συνήθως είναι αμερικανικής  προέλευσης και θεωρείται ως εγγύηση.

Θαμπώνονται από την «γκλαμουριά», τη δόξα και το χρήμα διασήμων προσωπικοτήτων, κυρίως της Αμερικής αλλά και Ελλήνων, παραβλέποντας το «είναι» τους και λησμονώντας πιθανές ουσιώδεις πνευματικές ασχολίες. Αποκτώντας και αυτοί με τη σειρά τους κάποιο μερίδιο φήμης μέσω των social networks, ορισμένοι φτάνουν στο να θεωρήσουν ότι αποτελούν ως ένα σημείο και οι ίδιοι celebrities.

Η τέχνη, η αισθητική, το πνεύμα καταστρέφονται όσο αναπτύσσεται η τεχνολογία. Ιδιαίτερα, στη μουσική που ακούει η μάζα των νέων οι υπολογιστές έχουν κυριαρχήσει απέναντι στα μουσικά όργανα, λούπες έτοιμες της τεχνολογίας αντικαθιστούν την έμπνευση και τις μελωδίες και δημιουργούν κομμάτια της ώρας. Συνήθως, τα εμπορικά αυτά κομμάτια, ακούγονται για ένα-δύο χρόνια το πολύ και ύστερα ξεχνιούνται, αφού σταματούν πλέον να παίζονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και να διαφημίζονται.

Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι όποιο κομμάτι γίνεται εμπορικό, είναι αυτομάτως και κακής ποιότητας. Η ποιότητα ενός κομματιού καθορίζεται από την επιβίωση του στον χρόνο. Η ποιοτική μουσική του παρελθόντος ζει στις μέρες μας. Όσο όμως αναπτύσσεται η τεχνολογία και χρησιμοποιείται εξολοκλήρου για τη δημιουργία μουσικής τόσο πιο λίγη ποιοτική μουσική θα συντίθεται. Βλέπουμε λοιπόν μια νέα γενιά που δεν έχει καν αντιληφθεί τη ζημία που υφίσταται η τέχνη και η μουσική.

Μια γενιά που αφήνει το ραδιόφωνο, τις διαφημίσεις και τις δισκογραφικές εταιρίες  -που δημιουργούν μουσική καθαρά για οικονομικούς λόγους- να διαμορφώνουν ανάλογα με τις συνθήκες το γούστο της. Μια γενιά, οι περισσότεροι της οποίας γίνονται χωρίς να το καταλάβουν συνένοχοι στον σύγχρονο κορεσμένο υλιστικό τρόπο ζωής και ανάπτυξης της τεχνολογίας. Μια τεχνολογία που δεν αξιοποιείται όπως θα έπρεπε, με αποτέλεσμα την εξάλειψη της τέχνης και της αισθητικής. Υπάρχουν αμέτρητα αντίστοιχα παραδείγματα νέων και στην Ελλάδα, οι οποίοι μάλιστα απαξιούν και χλευάζουν αναλλοίωτες αξίες στη μουσική, στην τέχνη και στο πνεύμα, στοιχεία διαχρονικά του πολιτισμού μας με βασικό επακόλουθο τη σταδιακή τους απομάκρυνση από τον αρχαίο και σύγχρονο Ελληνικό πολιτισμό.

Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο. Αυτοί που παράγουν όλο και περισσότερο τεχνολογία, είναι και οι ίδιοι που δημιουργούν συνεχώς αυξανόμενες πλασματικές ανάγκες στην κοινωνία. Μέσω αυτών των αναγκών, την οδηγούν στην καταναλωτική μανία και κατορθώνουν να την αποπροσανατολίσουν από το πνεύμα και τον εκάστοτε πολιτισμό.

Για να γίνει πιο κατανοητή η εξέλιξη του προβλήματος, φανταστείτε ότι υπάρχει μια πυραμίδα με τρία επίπεδα. Στη βάση της πυραμίδας βρίσκονται αυτοί που διαθέτουν τα τεχνολογικά μέσα, οι δημιουργοί της υλιστικής κοινωνίας. Στη μέση βρίσκεται το μέσο επίτευξης αυτής της κοινωνίας, που είναι η συνεχώς αυξανόμενη τεχνολογία και στη κορυφή της πυραμίδας, βρίσκεται η νέα γενιά. Η εξουσία έχει ως απώτερο στόχο τη νέα γενιά και βασική της επιδίωξη αποτελεί ο πλήρης αποπροσανατολισμός της μέσω των θεαμάτων και την πλασματική ομορφιά της τεχνολογίας εκτελώντας πάντα ιδιοτελείς σκοπούς που αποσκοπούν στο οικονομικό της όφελος. Η νέα γενιά συνεπώς, θα αποτελέσει είτε την κορύφωση του προβλήματος είτε τη διαφυγή από τον παγκόσμιο κορεσμό της σημερινής κοινωνίας.

Οι νέοι δεν αντιλαμβάνονται τους στόχους της άρχουσας τάξης εξαιτίας του μέσου, που όπως προαναφέρθηκε είναι ανάπτυξη της τεχνολογίας και οδεύουν άθελα τους στην επίτευξη μιας κοινωνίας απόλυτα υλιστικής με πλήρη έλλειψη πολιτισμού. Η άρχουσα τάξη, έχοντας εξαλείψει μέσω της τεχνολογίας κάθε τι που συνδέει τον απλό πολίτη με το παρελθόν-πολιτισμό του, θα τον μετατρέψει σε ον απόλυτα χειραγωγήσιμο, χωρίς γνώση και άρα χωρίς δύναμη και θα καθιερώσει το επιθυμητό της καθεστώς που θα έχει ως Θεό την ύλη.

Αν το σκεφτούμε καλά, η εφαρμογή μιας τέτοιας κοινωνίας απέχει ελάχιστα από την πραγματικότητα, κάτι που αυτομάτως εγκυμονεί τον βασικό κίνδυνο της ολοκλήρωσής της. Οι νέοι, λοιπόν, όντας ο κρίσιμος παράγοντας επίτευξης ή απόρριψης της απόλυτης υλιστικής κοινωνίας, καλούνται να κρατήσουν αδιάβρωτη κάθε επαφή που έχουν με την τέχνη, το πνεύμα, τη φιλοσοφία, τη γλώσσα, τα στοιχεία αυτά που δημιούργησαν τους υφιστάμενους πολιτισμούς και, έχοντας δημιουργήσει κρίση μέσω αυτών, οφείλουν να υποβάλλουν σε προσεκτική επισκόπηση τον καθημερινό βομβαρδισμό πληροφοριών που δέχονται από τα Media (τα οποία παραπληροφορούν συστηματικά) και αναλόγως να τις απορρίψουν ή να τις δεχτούν.

Ειδικά για την Ελλάδα, κάτι τέτοιο κρίνεται απολύτως αναγκαίο. Οι νέοι της Ελλάδας, έχουν -κατά κάποιο τρόπο- υποχρέωση να γνωρίζουν την ιστορία και τον πολιτισμό, κυρίως της Αρχαίας Ελλάδας, ενός πολιτισμού από τους σημαντικότερους όλων των εποχών. Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και της υποταγής, η γνώση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού αλλά και η σύγχρονη ελληνική τέχνη είναι τα μόνα όπλα αντίστασης των Ελλήνων νέων στον επερχόμενο παγκόσμιο κορεσμό της κοινωνίας.

Κανείς δε λέει βέβαια να απαξιωθούν τελείως τα τεχνολογικά επιτεύγματα και να μην αξιοποιούνται για προφανείς ανέσεις. Ωστόσο, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να θυσιάζουμε, στο όνομα της τεχνολογικής ανάπτυξης και του φαίνεσθαι, αξίες διαχρονικές του πολιτισμού, της τέχνης και του πνεύματος. Γιατί η γνώση αυτών των στοιχείων, είναι και η δύναμη μας!

No related posts.