16ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Το χαμένο σήμα της Δημοκρατίας

Ένα από τα πιο πολυαναμενόμενα ελληνικά ντοκιμαντέρ του φετινού Φεστιβάλ ήταν, χωρίς αμφιβολία, το «Χαμένο σήμα της Δημοκρατίας» σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Αυγερόπουλου με θέμα το κλείσιμο της ΕΡΤ τον περασμένο Ιούνιο. Η πρώτη προβολή στο «Ολύμπιον», την Τετάρτη 19 Μαρτίου, αποτέλεσε την εντός των συνόρων πρεμιέρα για το νέο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη και δημοσιογράφου, ενώ έχει ήδη παιχτεί σε πλήθος τηλεοπτικών δικτύων και φεστιβάλ ανά τον κόσμο.

Το ντοκιμαντέρ αποτελεί μια σφιχτοδεμένη καταγραφή των γεγονότων από την αιφνίδια απόφαση της κυβέρνησης για καταργήσει τον κρατικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα στις 11 Ιουνίου 2013, μέχρι την κατάληψη του ραδιομεγάρου από τις μονάδες καταστολής τα ξημερώματα της 7ης Νοεμβρίου, μετά από πέντε μήνες αυτοδιαχείρισης από τους απολυμένους εργαζόμενους. Με το γρήγορο μοντάζ, τα καλοστημένα μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας πλάνα και την περιορισμένη, διακριτική χρήση της αφήγησης -στοιχεία που αποτελούν τα τελευταία χρόνια το σήμα κατατεθέν του δημιουργού- το ντοκιμαντέρ καταγράφει τις αντιδράσεις της κοινωνίας, των εργαζομένων αλλά και των διεθνών φορέων στη μετατροπή ενός δημόσιου οργανισμού σε αποδιοπομπαίο τράγο, αναλύοντας το παρασκήνιο και τις μεθοδεύσεις γύρω από αυτήν. Η κάμερα είναι παρούσα σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας, κρατώντας παράλληλα απόσταση από τα γεγονότα, ώστε να παρουσιάσει όλες της τις πτυχές με ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Στην ταινία εκθέτουν τις απόψεις τους όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές, με ηχηρή και μάλλον εύγλωττη την άρνηση του κυβερνητικού εκπροσώπου να τοποθετηθεί.

Το «Χαμένο Σήμα της Δημοκρατίας» αποτελεί ένα ακόμη αξιοπρόσεκτο δείγμα της σχολής του guerilla filming που ο Γ. Αυγερόπουλος εισήγαγε στην εγχώρια παραγωγή ντοκιμαντέρ πριν από δέκα περίπου χρόνια, η οποία εστιάζει σε φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα αναλύοντας τις αιτίες τους. Η έρευνα προχωρά βαθύτερα από την κατάργηση ενός κρατικού οργανισμού, συνδέοντας τον τρόπο εφαρμογής αυτής της αυταρχικής απόφασης με το έλλειμμα δημοκρατικής νομιμότητας που αντιμετωπίζει η χώρα τα τελευταία χρόνια. Με αυτόν τον τρόπο θέτει ορισμένα ουσιώδη ερωτήματα που αφορούν όχι μόνο την μνημονιακή ελληνική κοινωνία αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη: μέχρι ποιο σημείο είναι θεμιτή και επιτρεπτή η στήριξη των ιδιωτικών συμφερόντων από το κράτος, ακόμα και σε καιρούς κρίσης; Αν θυσιαστούν στο βωμό του κέρδους η ενημέρωση και η πολυφωνία, που αποτελούν βασικά δημοκρατικά δικαιώματα, ποιο είναι το μέλλον της δημοκρατίας;

No related posts.