Δεκαοκτώ χρόνια Ημισκούμπρια

Τα Ημισκούμπρια, ένα από τα πιο παλιά και ιστορικά Hip-Hop συγκροτήματα της χώρας μας, έκλεισαν φέτος τα δεκαοχτώ τους χρόνια και το γιόρτασαν με μια σειρά επετειακών συναυλιών. Περνώντας από την πάντα αγαπημένη τους Θεσσαλονίκη, ο Δημήτρης Μεντζέλος, ο Μιθριδάτης και ο λιγομίλητος DJ Πρύτανης, συζήτησαν με το ε.ΜΜΕ.ίς για τα δεκαοχτώ χρόνια του συγκροτήματος, το καυστικό χιούμορ και τη σάτιρα των στίχων τους, τη σημερινή εικόνα του Hip-Hop και πολλά άλλα.

Φέτος «ενηλικιώνεστε» καθώς κλείνετε δεκαοχτώ χρόνια. Τι σας έχει μάθει όλη αυτή η διαδρομή; Τι αποκομίσατε;
Δημήτρης Μεντζέλος: Τα Ημισκούμπρια ξεκίνησαν με έναν και μοναδικό πλοηγό: την αγάπη τους για τη Hip-Hop μουσική, και τη μουσική γενικότερα. Έχουμε αποκομίσει πάρα πολλά από τη μουσική που ακούσαμε και που φτιάξαμε, και από  τους στίχους, οι οποίοι είναι σατιρικοί και μέσω αυτών «τσιγκλήσαμε» κάποιους ανθρώπους να ψάξουν ορισμένα πράγματα παραπάνω
Μιθριδάτης: Αυτός ήταν κι ο σκοπός μας άλλωστε.
Δημήτρης Μεντζέλος: Μέσω των τραγουδιών μας και του «fun» που λένε κάποιοι ότι βγάζουμε, είπαμε κάποια πράγματα με διαφορετικό τρόπο  από το να σηκώσεις το δάχτυλο και να διδάξεις. Επίσης, κάναμε πολλές γνωριμίες με καλλιτέχνες άλλων μουσικών σκηνών που ακούγαμε τόσα χρόνια.

Ήσασταν οι πρώτοι που κάνατε αυτή τη μουσική στην Ελλάδα, με το δίσκο σας «30 Χρόνια Επιτυχίες». Περιμένατε ότι ο κόσμος θα τη δεχτεί και θα την αγκαλιάσει;
Δ.Μ.
: Όχι. Θέλαμε να ακούσουμε τη φωνή μας τυπωμένη σε βινύλιο να ραπάρει, όπως τα ινδάλματά μας του εξωτερικού. Τελικά, ο δίσκος έγινε χρυσός, και μας ώθησε να κάνουμε και δεύτερο που έγινε πλατινένιος. Αυτός, με τη σειρά του, μας ανάγκασε να παραμείνουμε στα πράγματα.

Είστε από τα λίγα συγκροτήματα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο, που έχουν συμπληρώσει δεκαετίες και, παρ’ όλα αυτά, δεν έχουν αλλάξει ποτέ τη σύνθεσή τους. Πώς καταφέρνετε και μένετε τόσο δεμένοι;
Δ.Μ.
: Τα Ημισκούμπρια αρχίσανε ως τρεις καλοί φίλοι που ακούγανε πάντα την ίδια μουσική, και στην πορεία έγιναν μια ομάδα παραγωγής. Δεν είμαστε το κλασσικό συγκρότημα. Αν δεν υπάρξει ο ένας από τους τρεις, δεν υπάρχουν τα Ημισκούμπρια.
Μ. : Και να μην ξανακάνουμε κάτι, δε θα σταματήσουμε να είμαστε Ημισκούμπρια. Δεν είμαστε απλά ένα γκρουπ. Είναι τρόπος σκέψης. Θα είμαστε πάντα τα ίδια άτομα.

Από το 2006 που βγάλατε το τελευταίο σας album «Η Απλή Μέθοδος Των Τριών», μέχρι το 2010 που κυκλοφόρησε το single «Πώς Να Σου Το Πω», ήταν μια περίοδος που δε σας ακούγαμε πολύ. Τι είχε συμβεί;
Δ.Μ.
: Υπήρξε μια περίοδος αλλαγών. Είχαμε μάθει να λειτουργούμε με έναν συγκεκριμένο τρόπο στη μουσική βιομηχανία, και ξαφνικά τα πράγματα γίνανε πολύ ιντερνετικά. Μέχρι να μπούμε στη νέα πραγματικότητα,  ότι η μουσική πλέον είναι iTunes, YouTube και άλλες ξένες λέξεις, πέρασε ένα διάστημα. Επίσης, ο Μιθριδάτης έβγαλε το σόλο δίσκο του «Αιρετικά Ερωτικός», ενώ εγώ έκανα το γιο μου, και παράλληλα έγραφα και στίχους για το δικό μου σόλο δίσκο «Ο Ράπερ Της Χρονιάς». Έπειτα, βγάλαμε κάποια κομμάτια και κάναμε και κάποιες συνεργασίες με άλλους ράπερ, πάντα όμως ιντερνετικά.

Παρατηρούμε στο στίχο σας έντονο το στοιχείο των αναφορών σε αυτό που θα χαρακτηρίζαμε υλικό για «nerds/σπασίκλες».
Δ.Μ.
: Όπως είχε πει ο φίλος μου ο DJ Alx κάποτε, εάν δεν ήμασταν «nerds», δε θα μπορούσαμε να πάμε αυτή τη μουσική μπροστά. Ασχολούμαστε με όλα αυτά: διαβάζουμε κόμικς, βλέπουμε ταινίες, συλλέγουμε φιγούρες και τα σχετικά.
Μ.
: Άλλωστε, η πρώτη μας συλλογή ήταν η μουσική. Δίσκοι και CD είχαν πάντοτε τον πρώτο  λόγο, και μετά τα υπόλοιπα.

Ας παραμείνουμε στο θέμα του στίχου. Από πού εμπνέεστε;
Δ.Μ.
: Παρακολουθούμε τι γίνεται γύρω μας. Εάν κάτι για εμάς αξίζει τον κόπο, ή μας ενοχλεί και θέλουμε να το κάνουμε καλύτερο, φτιάχνουμε στίχους επιτόπου. Είναι αυτό που λένε, ότι τα Ημισκούμπρια πάντα κοντράρουνε τη νοοτροπία και τα στερεότυπα του νεοέλληνα.

Και ποιο είναι το κοινό σας;
Μ.
: Είναι ποικίλο το κοινό μας. Είναι και πολύ νεανικό κοινό που τώρα μεγάλωσε.
Δ.Μ. : Είναι κοινό από διάφορους χώρους. Στην αρχή της καριέρας μας, για παράδειγμα, όταν οι ράπερς μας σνομπάρανε επειδή ήμασταν σατυρικοί, είχαμε μεταλλάδες που μας υποστήριξαν.

Μιλήστε μας λίγο και για τα προσωπικά σας projects.
Δ.Μ.
: Ανταποδίδω στους μεταλλάδες και κάνω τώρα ένα Rap Metal project με τους Prejudice Reborn. Ήταν κάτι που είχα πάντα στο μυαλό μου και ήθελα να το κάνω.
Μ. : Εγώ ετοιμάζω το δεύτερο solo album μου που ελπίζω να είναι έτοιμο μέσα στο 2014. Θα φροντίσω, μάλιστα, αν έχω τη δυνατότητα, να βγει και σε CD. Με χαλάει να λέω ότι έχω ένα album μόνο σε Megabytes.
ε.ΜΜΕ.ίς: Πρύτανη, εσύ;
Πρύτανης: Τίποτα…
Δ.Μ. : Ο Πρύτανης είναι πίσω από όλα αυτά, καθώς ετοιμάζει τις παραγωγές. Χωρίς αυτόν δε μπορεί να βγει ο ήχος που ξέρουμε.
Μ. : Έχει πάντα τον τελευταίο λόγο, όχι μόνο στον ήχο, αλλά επιμελείται και τα video clips που κάνουμε. Είναι πολύ δουλευταράς.

Ποια είναι η σημερινή εικόνα του HipHop;
Μ. : Αυτή που ήταν και πριν. Απλά, τελείωσε αυτή η μόδα του HipHop και του RnB από τον κόσμο που δεν το άκουγε και μόνο πήγαινε στα club. Τώρα, φάνηκε λίγο η κακή εικόνα που υπήρχε και γίνεται ένα ξεσκαρτάρισμα: όταν περάσει η μόδα και πρέπει να ακολουθήσεις κάτι άλλο, τότε φαίνεται ποιος πραγματικά μένει και ποιος αγαπάει τη μουσική αυτή.

Πλέον ο καθένας μπορεί να πάρει μια κάμερα, να ηχογραφήσει ένα τραγούδι και να το ανεβάσει στο διαδίκτυο. Πιστεύετε ότι αυτό χαλάει την εικόνα του HipHop;
Δ.Μ. : Έχουν αλλάξει λίγο τα πράγματα και προσπαθούμε να το κατανοήσουμε και εμείς, αλλά παραμένουμε παλιοί. Δηλαδή, θέλουμε το vi
deoclipμας να είναι προσεγμένο και το κομμάτι μας σωστά μιξαρισμένο.
Π. : Το
HipHop είναι βασισμένο στα μπάσα. Κάποτε άκουγες στο αυτοκίνητο και γινόταν χαμός. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν βάλει τα μπάσα σε δεύτερη μοίρα. Η τελική επεξεργασία τώρα επικεντρώνεται στις ηλεκτρονικές συσκευές. Εντάξει, προσαρμοζόμαστε και εμείς.

Αν μπορούσατε να επιλέξετε έναν ελληνικό δίσκο για να ακουστεί σε όλο τον κόσμο, ποιος θα ήταν;
Δ.Μ. : Δε μπορούμε να είμαστε αμερόληπτοι. Θα ήταν ο δικός μας «Ο Δίσκος Που Διαφημίζετε». Ήταν ένας δίσκος με διάφορα πράγματα μέσα, περίεργες ιδέες, περίεργες παραγωγές, στίχους και θέματα, από το πιο «ποπ» κομμάτι που ήταν η «Ντισκοτέκ», μέχρι το πιο δύσκολο.
Μ. : Αυτόν τον δίσκο τον αντιμετωπίζαμε ως πολύ πειραματικό. Θυμάμαι, όταν τον ετοιμάζαμε, που με πήρε τηλέφωνο ο Δημήτρης και μου είπε «έχω την υποψία ότι ο δίσκος μας είναι πολύ δύσκολος» και του απάντησε «ΟΚ, ας δούμε τι θα γίνει». Όταν κάναμε τη «Ντισκοτέκ» θεωρούσαμε ότι πειραματιζόμασταν. Δεν κάναμε μια εμπορική διασκευή για να γίνει χαμός.

Έχετε κάνει και συνεργασίες με παιδιά της πόλης μας…
Μ. : Ο Δημήτρης δεν έχει αφήσει Θεσσαλονικιό…
Δ.Μ. : Κάποια στιγμή μου είχε κολλήσει η ιδέα να κάνω ντουέτα. Ο ProphetofNoiseμου πρότεινε να δοκιμάσω τον Disastah των S.M.A. Μετά ακολούθησε η παραγωγή του DJ Space, που –ενώ είχα συνηθίσει στις παραγωγές του Πρύτανη- πραγματικά ενθουσιάστηκα. Και έτσι, μπήκαμε και το φτιάξαμε το κομμάτι. Το ευχαριστηθήκαμε και φτιάξαμε και δεύτερο.

Τι ετοιμάζουν τα Ημισκούμπρια για το μέλλον;
Δ.Μ.
: Έχουμε ένα κομμάτι στα σκαριά.
Μ. : Μάλλον θα το βγάλουμε φέτος μετά τα επετειακά live.
Δ.Μ. : Ακόμα, θέλουμε να πιστεύουμε ότι μεγαλώνουν τα τραγούδια μας μαζί με εμάς. Δηλαδή, κάποια πράγματα που λέγαμε στο παρελθόν, δε θα τα ξαναπούμε στη δημιουργία μας.
Μ. : Ακολουθούν τα έργα μας την ηλικία μας. Εξελίσσονται μαζί μας.

(Φωτογραφίες άρθρου: Το εξώφυλλό μας είναι φωτογραφία της Ελένης Σωτηριάδου, ενώ οι φωτογραφίες εντός του κειμένου είναι του Ζήση Γιαμάλη.)

No related posts.