Μαρίζα Ρίζου: «Η αισιοδοξία είναι θέμα επιλογής»

Τρίτη 11 Μαρτίου. Βρίσκομαι στην Αθήνα και κατευθύνομαι στην Πλατεία Μαβίλη. Έχω κανονίσει να συναντήσω τη Μαρίζα Ρίζου για μια κουβέντα εφ’ όλης της ύλης.

Για όσους δεν την ξέρουν, η Μαρίζα Ρίζου τραγουδάει Jazz με τη συνοδεία πολυμελούς ορχήστρας, ενώ πέρσι κυκλοφόρησε το πρώτο της album με τίτλο «Γλυκό Πρωί». Βέβαια, πολύ πριν, τραγουδούσε διάφορες διασκευές, ενώ το 2012 απέκτησε και δικό της video clip, διασκευάζοντας τη «Μπόσα Νόβα του Ησαΐα» του Φοίβου Δεληβοριά .

Μόλις το περασμένο Σάββατο έχω παρακολουθήσει την (τέταρτη στη σειρά) sold-out συναυλία της στον φημισμένο πολυχώρο gazARTE. Γνωρίζοντας τη μουσική της από καιρό, ήθελα με τα μάτια μου να διαπιστώσω τι είναι αυτό που συμβαίνει στις συναυλίες της και κάνει τον κόσμο να πηγαίνει ξανά και ξανά.

Και δεν απογοητεύθηκα, καθώς απόλαυσα μία βραδιά γεμάτη Jazz, Swing και Bosa Nova ρυθμούς, με πολλές διασκευές ελληνικών και ξένων κομματιών, ενώ η ίδια η Μαρίζα έδινε ρεσιτάλ σκηνικής παρουσίας, παίζοντας με το κοινό, πότε με νάζι και με σκέρτσο, και πότε με τρόπο πιο… μαγκιόρικο. Από κάτω, ένα κοινό κυριολεκτικά όλων των ηλικιών, χόρευε ασταμάτητα στους ήχους της big band που ήταν στη σκηνή.

Φτάνω, λοιπόν, στο σημείο συνάντησης, και μετά από λίγο εμφανίζεται και η Μαρίζα, συνεπής στο ραντεβού της. Καθόμαστε σε καφετέρια της περιοχής και πιάνουμε τη συζήτηση.

Το παρόν
Έχοντας περάσει ένας χρόνος από την κυκλοφορία του πρώτου της album, με ενδιέφερε να μάθω πώς έχει προχωρήσει η ζωή της από τότε. Η Μαρίζα φαίνεται αρκετά ευχαριστημένη από τη ροή των πραγμάτων. «Έχουν εξελιχθεί τα πράγματα πολύ αρμονικά και σταθερά, όπως τα ήθελα και όπως τα ονειρευόμουν. Είμαι πολύ ευτυχισμένη και πολύ ευγνώμων. Όλα έρχονται στην ώρα τους», αναφέρει.

Τι, όμως, την οδήγησε στην κυκλοφορία ενός δίσκου; «Ήταν δική μου πρωτοβουλία ο δίσκος. Ήθελα την καλλιτεχνική μου δουλειά και ταυτότητα να την έχω πιο ολοκληρωμένη. Κι ακόμα κι αν πολλοί έλεγαν ότι δεν έχει νόημα ένας δίσκος στην εποχή που βρισκόμαστε, εγώ αλλιώς το αισθανόμουν μέσα μου. Θα ήθελα να έχω την ταυτότητά μου του 2013 καταγεγραμμένη, ώστε να μπορώ να τη συγκρίνω με την αντίστοιχη σε δύο χρόνια, και να βλέπω πώς κινούμαι και εξελίσσομαι και εγώ και ο κόσμος που τον ενδιαφέρει τι κάνω», είναι η γνώμη της.

Τα πρώτα βήματα
Πάντα έχει ενδιαφέρον να μαθαίνεις τον τρόπο που ξεκίνησε ένας καλλιτέχνης. Στην περίπτωση της Μαρίζας, η ενασχόλησή της με τη μουσική δεν είναι κάτι νέο. «Από πολύ μικρή ήμουν στη σχολική χορωδία. Το έχω πει πολλές φορές ότι αν δεν ήταν η χορωδία, ίσως να μην είχα συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλη χαρά και ευτυχία παίρνω από αυτό το πράγμα», λέει, για να συνεχίσει με το τι συμβαίνει τώρα: «Είχα πολύ άγχος στην αρχή, αλλά και στη συνέχεια. Είναι παράξενο το πόσο πολύ με φοβίζει και με ιντριγκάρει την ίδια στιγμή. Δεν είναι πάντα άνετο να έχεις όλα τα μάτια πάνω σου και να περιμένουν κάτι από εσένα. Πλέον, όμως, το άγχος συνοδεύεται από ενθουσιασμό. Γίνεται ένα περίεργο κράμα ικανοποίησης».

Ένας καλλιτέχνης, συχνά, αφοσιώνεται σε ένα είδος μουσικής μόνο, καθ΄ όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Δεν ήταν πάντα έτσι για τη Μαρίζα. Μου εξηγεί ότι έχει περάσει από πάρα πολλά είδη μουσικής, εκτός από Metal, που δεν έτυχε να ασχοληθεί –χωρίς να σημαίνει ότι δεν το εκτιμά και δε μπορεί να το απολαύσει. «Σκέφτηκα ότι πρέπει να έχω μια συγκεκριμένη μουσική ταυτότητα, σε πρώτη φάση, για να γνωριστώ με το κοινό. Δεν πάει να πει ότι θα κάνω το ίδιο για πάντα. Είμαι κατά μιας στατικής καριέρας. Θέλω να πειραματιστώ και να δοκιμάσω –όχι βέβαια με τη μία, αλλά σιγά-σιγά», τονίζει.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η Μαρίζα είναι «συνάδελφος» με τη συντακτική ομάδα του ε.ΜΜΕ.ίς, μιας και έχει τελειώσει το τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. «Η σχολή είναι πάρα πολύ καλή και μου άρεσε. Έχω κρατήσει τις σημειώσεις και τα βιβλία, γυρνάω σε αυτά πολύ συχνά και μ’ αρέσει να διαβάζω. Όμως, δεν είχα σκοπό να γίνω δημοσιογράφος», ξεκαθαρίζει. «Με ενδιέφερε η διαφήμιση. Έβλεπα στο Internet κάτι καταπληκτικές διαδραστικές διαφημίσεις, και σκεφτόμουν ότι με αυτές θα αλλάξω τον κόσμο και θα περνάω μηνύματα. Δούλεψα, εν τέλει, σε μια μεγάλη διαφημιστική εταιρία για δύο χρόνια, και σε έναν εκδοτικό οίκο άλλα δύο, αλλά είδα ότι δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω. Πάντα με “έτρωγε” το καλλιτεχνικό μου. Ένιωθα την ανάγκη να ξεφύγω. Βρήκα, βέβαια, έναν τρόπο να μην απομακρυνθώ από τη διαφήμιση, γράφοντας μουσική για αυτή».

«Η αισιοδοξία είναι θέμα επιλογής»
Δυσκολεύομαι να αποφύγω την κλισέ ερώτηση που γίνεται, πλέον, σε κάθε καλλιτέχνη για την εικόνα των πραγμάτων σήμερα εν μέσω κρίσης. Η ίδια απαντάει, λοιπόν: «Τα πράγματα τα βλέπω δύσκολα. Ανταπεξέρχομαι με πάρα πολλή προσπάθεια και πάρα πολλή δουλειά. Όμως, έχω την αίσθηση ότι φτάσαμε τον πάτο, συνεπώς, δε μπορεί, πρέπει να ανεβούμε τώρα. Δε γίνεται αλλιώς. Θα τα πάμε καλά. Επιμένω αισιόδοξα».

Είναι, όμως, συνέχεια αισιόδοξη στην καθημερινή της ζωή; «Όχι. Θα ήμουν ψυχασθενής αν ένιωθα μέσα στην καλή χαρά όλη την ώρα», μου εξηγεί. «Είναι, απλά, μια συνειδητή στάση ζωής. Δεν πάει να πει ότι δεν ξέρω τι συμβαίνει γύρω μου. Είμαι στον ίδιο πλανήτη, απλώς επιλέγω να είμαι αισιόδοξη. Το πώς θα είσαι είναι ξεκάθαρα θέμα επιλογής πλέον. Πιστεύω πάρα πολύ ότι αν έχεις θετική ενέργεια, ακόμα σε δύσκολες στιγμές, το γυρνάς το παιχνίδι».

Η «άλλη ευτυχία»
Σκέφτομαι λίγο τα κομμάτια του δίσκου της. Το «Μια Άλλη Ευτυχία» είναι ένα από τα πιο πολυπαιγμένα και διαφημισμένα. Ζητάω να μάθω ποια είναι αυτή η «άλλη ευτυχία», και αποκρίνεται… «Είναι η ευτυχία που ορίζω εγώ για τον εαυτό μου και αδιαφορώ για το αν την εγκρίνει ή την αποδοκιμάζει ο οποιοσδήποτε. Είναι αυτό θέλει ο καθένας για τον εαυτό του: κάτι που εσένα σε κάνει χαρούμενο, εμένα μπορεί να μου φαίνεται τρελό. Εσύ όμως πρέπει να φτιάξεις την καθημερινότητά σου όπως εσένα σου αρέσει, αρκεί να μη βλάπτεις τους άλλους. Δεν πρέπει να υπάρχει καταπίεση».

 Χορεύοντας ένα… «θυμωμένο βαλς»
«Σε ένα άλλο κομμάτι, το “Θυμωμένο Βαλς”, υπάρχει ο στίχος “Ό,τι ονειρεύομαι θά ‘μαι”. Εσύ τι ονειρεύεσαι να ‘σαι;» τη ρωτάω, για να μου απαντήσει χωρίς πολλή σκέψη «Ονειρεύομαι να είμαι ψυχικά και σωματικά υγιής.  Να έχω ανθρώπους γύρω μου και να περνάμε μια όμορφη ζωή. Αν αυτό σημαίνει να είμαι στην Αθήνα και να ασχολούμαι με τη μουσική, ας είναι αυτό. Αν πάλι σημαίνει να είμαι στο πατρικό του πατέρα μου στην Άρτα και να έχω κότες και αγελάδες, ας είναι αυτό, δεν πειράζει. Δεν ξέρω τι μπορεί να αλλάξει σε μερικά χρόνια. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να έχουμε όλοι οι άνθρωποι ψυχική υγεία, ό,τι κι αν σημαίνει».

Η δύσκολη φύση της Jazz
Πηγαίνοντας για τη συνέντευξη, ήξερα ότι το είδος της μουσικής που κάνει η Μαρίζα, αν και όχι πολύ διαδεδομένο στη χώρα μας, έχει μεγάλη αποδοχή από το κοινό. Της ζητάω να σχολιάσει.  «Νιώθω ότι υπάρχει μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Δεν είναι μια μόδα που θα περάσει αυτό το είδος. Θα συνεχίσω να το κάνω με την ίδια και περισσότερη πίστη, μέχρι να σταματήσει να μου δίνει χαρά πια –αν σταματήσει- και να ψάξω ποιο θα είναι το επόμενο είδος», είναι η απάντησή της.

Σίγουρα αυτή μουσική είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας και μόνο. Η νεαρή καλλιτέχνις επιβεβαιώνει:  «Είναι πάρα πολύ σημαντικό το ποιοι άνθρωποι βρίσκονται μαζί μου. Μαζευτήκαμε πολύ δύσκολα και δεν έγινε σε μία μέρα. Έγιναν πολλές αλλαγές και ανακατατάξεις. Είναι μεγάλη υπόθεση να βρεις άτομα που να πιστεύετε στο ίδιο πράγμα και να υπάρχει εμπιστοσύνη. Το τονίζω σε κάθε συναυλία ότι αυτοί οι άνθρωποι με συντροφεύουν, δε με συνοδεύουν απλά, και είναι πολύ σημαντικοί για εμένα. Είμαστε παρέα».


(Τη Μαρίζα συνοδεύουν οι Μάρκος Χαϊδεμένος: πιάνο, Γιώργος Ζαρέας: τρομπόνι, Βαγγέλης Κατσαρέλης: τρομπέτα, Δημήτρης Καραγιάννης: σαξόφωνο, Γιώργος Κασαβέτης: τύμπανα, Κώστας Πατσιώτης: κοντραμπάσο, και Θοδωρής Κότσυφας: κιθάρες, αντικαθιστώντας προσωρινά τον Δημήτρη Σιάμπο.)

Μελλοντικά σχέδια
Όσον αφορά το μέλλον, η Μαρίζα, μαζί με τη Μαριέττα Φαφούτη και τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο, ετοιμάζει ένα νέο τραγούδι που θα αποτελεί κομμάτι ενός μεγαλύτερου project. Μου εξηγεί: «Εδώ και καιρό περίμενα να το βγάλουμε. Θα έχει δύο εκδόσεις, μία ελληνική και μία αγγλική. Πρόκειται να συνοδέψει μια καμπάνια κατά της ομοφοβίας. Εναντιωνόμαστε σε αυτή και πιστεύουμε ότι ο καθένας πρέπει να έχει δίπλα του τον άνθρωπο που επιλέγει. Υπάρχουν κάποια βασικά δικαιώματα που δεν είναι δυνατόν να τα στερούνται αυτοί οι άνθρωποι. Είναι μεγάλη μου τιμή που σχετίζομαι με αυτό το θέμα».

Δεν είναι, όμως, αυτό το μοναδικό της σχέδιο. Όπως αποκάλυψε, «Είμαστε στο studio αυτήν την περίοδο και ετοιμάζουμε ένα κομμάτι με τον Πάνο Μουζουράκη για ένα δίσκο του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου. Είναι εντελώς μέσα στο στυλ και την ιδιοσυγκρασία μου το κομμάτι, οπότε ήρθε και η φωνή του Πάνου και “κούμπωσε”», ενώ για το δεύτερο album της δηλώνει: «‘Ηδη έχω γράψει κάποια κομμάτια, ενώ κάποιες ιδέες τις οργανώνω καλύτερα. Υπολογίζω γύρω στο Σεπτέμβρη να είναι έτοιμο. Δε θέλω να κάνω βεβιασμένες κινήσεις, αλλά να σιγουρευτώ πρώτα για όλα».

Η ώρα έχει περάσει, και η κουβέντα μας έχει πλησιάσει στο τέλος, μιας και η Μαρίζα πρέπει να επιστρέψει στη δουλειά της. Αφού αποχαιρετιζόμαστε και ο καθένας παίρνει το δρόμο του, συνειδητοποιώ πως ναι, αυτή η κοπέλα σίγουρα ζει τη δική της «άλλη ευτυχία». Στο χέρι μας είναι να βρούμε κι εμείς τη δική μας.

Μπορείτε να ενημερώνεστε για τη Μαρίζα εδώ.

(Φωτογραφίες άρθρου: Στο εξώφυλλο, η φωτογραφία είναι της Ευτυχίας Βλάχου, όπως και η πρώτη φωτογράφια -εκείνη του δίσκου- μέσα στο κείμενο. Η δεύτερη φωτογραφία -της συναυλίας-  είναι του Μάριου Κουρουνιώτη, και η τελευταία είναι του συντάκτη.)

No related posts.