Φεστιβάλ Τρόμου: The Tale of the Wall Habitants

Πύλες προς το Γνωστό-Άγνωστο/ The Tale of the Wall Habitants

Σκηνοθέτης: Andrej Boka

Φαντάζει δύσκολο μέσα σε 15 μόλις λεπτά να πλάσεις μια σουρεαλιστική ατμόσφαιρα που απορροφά πλήρως τον ακροατή με την πρωτότυπη σύλληψη και έξοχη εκτέλεση της. Όπως φαίνεται, όχι για τον Σέρβο σκηνοθέτη Andrej Boka.

“Η Ιστορία των Κατοίκων ενός Τοίχου” είναι ένα έργο που υφαίνει μια σχετικά τετριμμένη ιστορία συμβολισμού, χρησιμοποιώντας ωστόσο νήματα που δεν έχουν δοκιμαστεί ακόμη. Σε μια μικρή πόλη, τα παράθυρα και οι πόρτες πολεμούν παθιασμένα μεταξύ τους, με την κάθε πλευρά να υποστηρίζει πως ο δικός της σκοπός είναι ανώτερος και πως μόνο αυτή μπορεί να επωμιστεί το καθήκον που της έχει οριστεί από τη δημιουργία της. Έτσι, οι πόρτες αρνούνται να δεχτούν το γεγονός πως τα παράθυρα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δίοδοι ενώ τα τελευταία διαμαρτύρονται για την χρήση των πορτών ως πυλών διείσδυσης καθαρού αέρα, δουλειά που ανήκει ολότελα σε αυτά. Ο πόλεμος δεν θα αργήσει να ξεσπάσει, με τις απώλειες να πληθαίνουν σε κάθε πλευρά. Η ύστατη λύση θα δοθεί από τον Φύλακα των Τειχών, κατόπιν διαταγής του οποίου οι αντιμαχόμενοι θα προχωρήσουν σε διακοπή των εχθροπραξιών. Όχι όμως για πολύ…

Η ταινία προσφέρει ένα γερά θεμελιωμένο μήνυμα της εναλλαγής ειρήνης και συνεχούς διαμάχης μέσω του συμβολισμού, το τυλίγει όμως τόσο προσεκτικά και κομψά που το αποτέλεσμα ξεχωρίζει ως κάτι εντελώς πρωτόγνωρο και ανεξερεύνητο. Η φωτογραφία είναι άκρως προσεγμένη, από τις αντιθέσεις καθάριου φωτός και ρευστής σκιάς μέχρι την ‘πλεούμενη’ πορεία του ακροατή πάνω από τις στραβές καμινάδες που φτύνουν εβένινα νέφη στον χλωμό αιθέρα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έλλειψη ανθρώπινων προσώπων, με εξαίρεση αυτό ενός μικρού, αθώου κοριτσιού που παρακολουθεί τον μαινόμενο πόλεμο ανήμπορη να αντιδράσει. Τα υπόλοιπα πλάνα πραγματικών ατόμων περιορίζονται είτε στις σκιές των σιλουετών τους είτε στις άγαρμπες κινήσεις των χεριών τους, αφήνοντας τις προσωποποιημένες πόρτες και τα παράθυρα στο επίκεντρο της σκηνής. Οι άνθρωποι δεν έχουν σημασία στην ταινία του Boka, η θέση στον τοίχο είναι το μόνο που απασχολεί τους θαμώνες που μοιράζονται τον ίδιο αυτό κόσμο. Η μουσική υπερτονίζει την προσπάθεια ένταξης του ακροατή στον τόσο διαφορετικό μα συνάμα παρόμοιο αυτό κόσμο, ισορροπώντας ανάμεσα σε γρήγορους ρυθμούς χορωδίας τύπου Danny Elfman και επιβραδυνόμενων τμημάτων έγχορδων οργάνων. Οι φωνές τόσο του βασιλιά και της βασίλισσας των πορτών και των παραθύρων αντίστοιχα, όσο και της αφηγήτριας (η οποία δανείζει τη φωνή της στη βασίλισσα των παραθύρων, προσαρμόζοντάς την ανάλογα) οδηγούν με μελωδικότητα και καθαρή, στακάτο άρθρωση τον ακροατή στα τεκταινόμενα της πλοκής, στρεσάροντας με πάθος και οργή τις γλωσσικές διαμάχες και προσβολές.

Σε 15 μόλις λεπτά ο Andrej Boka καταφέρνει να προσκαλέσει τους ακροατές μέσα σε ένα δωμάτιο της δικής του φαντασίας, γεμάτο μυστήριο και θαυμασμό, κλείνοντας ταυτόχρονα τις πόρτες και τα παράθυρα από πίσω. Φαντάζει δύσκολο να ξαναβγείτε.

No related posts.