Φεστιβάλ Τρόμου: Schism

 Συλλέγοντας τα Θραύσματα Μιας Προσωπικότητας/ Schism
Κριτική

Σκηνοθέτης: Adam Gierasch, Σεναριογράφοι: Adam Gierasch, Jace Anderson, Ηθοποιοί:Callum Blue, Vinnie Jones, Ashley Yennie, Nicole La Liberte

2013

Είναι δύσκολο να ζεις με το βάρος ενός άγνωστου παρελθόντος, ενός μόνιμου ερωτηματικού πυρακτωμένου σε κάθε απόφαση, κάθε λέξη, κάθε σκέψη και ιδέα. Η αναζήτηση της πηγής, της υπαρξιακής γέννησης και εν τέλει διαμόρφωσης του χαρακτήρα αναρριχάται δειλά – δειλά, νυχιάζοντας με άκρατη απληστία την πορεία της από τα άδυτα της σύλληψης έως το φως της πραγμάτωσης. Αχαλίνωτη η επιθυμία του ανθρώπου για την κατανόηση της προσωπικότητας του.

Dylan White (Callum Blue), τριαντάρης μάγειρας, μοναχική ζωή. Η ρουτίνα του διακόπτεται ενίοτε από τις επισκέψεις της φιλενάδας του (Ashley Yennie), αν και – ακόμη και – αυτές οι στιγμές γλιστρούν απαλά στο φάσμα της καθημερινότητας. Τα πράγματα είναι έτσι από τότε που ξύπνησε από το κώμα, οκτώ μήνες πριν, ανήμπορος να θυμηθεί ακόμη και το όνομά του. Η πραγματικότητα του ωστόσο διαταράσσεται τον τελευταίο καιρό. Ο φόρτος των καταπιεσμένων αναμνήσεων αρχικά γρατσουνά και έπειτα βροντά ανελέητα το γυαλί που χωρίζει και θολώνει παρελθόν και μέλλον. Ημισκότεινοι διάδρομοι και αιματοβαμμένα κορμιά, ενδείξεις του παρελθόντος που στοιχειώνουν τον εύθραυστο λογισμό του Dylan, τον σπρώχνουν προς αναζήτηση της παλιάς και αληθινής του ταυτότητας.

Βασιζόμενος σε κάποια μπερδεμένα στοιχεία των εφιαλτικών του περιπλανήσεων, ο Dylan θα επισκεφθεί μια μικρή παραθαλάσσια περιοχή με την ελπίδα να στρέψει το σκιασμένο βιβλίο του παρελθόντος του λίγο ακόμη προς το φως. Αν και αρχικά βρίσκεται χαμένος μπροστά σε πλήθος νέων προσώπων και πληροφοριών που σκάνε πάνω του ως κύμα σε βράχο, θα προσαρμοστεί γρήγορα και δεν θα αργήσει να μάθει την αληθινή ταυτότητα και το επάγγελμα του: Jaron, τριαντάρης έμπορος/διακινητής λευκής σαρκός, εγκληματική ζωή. Αποδεικνύεται πως μια από τις τελευταίες του δουλειές είχε πάει στραβά, όταν το αφεντικό του Quincy (Vinnie Jones) είχε αποφασίσει να σκοτώσει όλες τις κοπέλες που είχε υπό την προστασία του, προκειμένου να προστατέψει ένα δικό του μυστικό που είχε διαρρεύσει σε μια από αυτές. OJaron αρνήθηκε να υπακούσει αμέσως, κάτι που ο Quincy δεν λησμόνησε.

Οι ολοένα και συχνότερες επισκέψεις του Dylan/Jaron οδηγούν τα βήματά του στον Τάρταρο, όπου του δίνεται η ευκαιρία να ενώσει το κομματιασμένο του παρελθόν,έχοντας την ελπίδα της λύτρωσης να αχνοφαίνεται ως φωτονεφέλη ανάμεσα στα μολυβένια σύννεφα…

Το Schism ξεκινά ως μια ακόμη ταινία τρόμου με τον πρωταγωνιστή να διώκεται από εικόνες φρίκης και απόγνωσης, αδύναμο να βρει απαντήσεις στα ερωτήματα που τον ταλανίζουν. Τα σποραδικά jumpscares, οι ταχείες εναλλαγές σκηνών και οι απαραίτητα οξείες νότες των πνευστών που συνοδεύονται από το τυμπανιστό καρδιοχτύπημα ενορχηστρώνουν μια τετριμμένη ατμόσφαιρα θρίλερ. Βάλ’τε μέσα και τους τρεμουλιαστούς ίσκιους, την αντίθεση κίτρινης ώχρας και γαλαζοπράσινου φωτισμού και τις σπασμωδικές κινήσεις των κούφιων κουφαριών που σέρνονται πίσω από τον πρωταγωνιστή και έχετε σχηματίσει τα πρώτα τριάντα λεπτά της ταινίας. Σχεδόν ακαριαία όμως το έργο παίρνει μια διαφορετική τροπή, παντρεύοντας σκηνές βγαλμένες από φίλμ νουάρ με στοιχεία θρίλερ και υπερφυσικού τρόμου: ένα μωσαϊκό από διαφορετικά είδη ταινιών. Βρίθουν οι ωμές αναπαραστάσεις βίας και σώματος, με τον σκηνοθέτη να προσθέτει ακόμα μια πινελιά στον ανορθόδοξο δικό του καμβά. Αντίθετα, η δράση διαιρείται σε υπολογίσιμα επίπεδα, με λίγες εξαιρέσεις στο κρεσέντο του έργου. Αξιοπρόσεκτη και ίσως κάπως απογοητευτική είναι η χρήση του υπερφυσικού στις τελευταίες σκηνές της ταινίας, ιδίως όταν τα προηγούμενα ξεστρατίσματα μπορούσαν να δικαιολογηθούν με κάποια λογικά άλματα. Η ερμηνεία του Callum Blue είναι άξια μνείας, με τον ηθοποιό να αιχμαλωτίζει κατάλληλα τις εκφράσεις του προσώπου και τις στάσεις του σώματος που απαιτούν οι σκηνές έντονης ψυχικής φόρτισης.

Η ιστορία του Dylan και της διπλής προσωπικότητας δεν είναι κάτι το καινούργιο ούτε φυσικά και οι τεχνικές που επιδιώχθηκαν για την υλοποίηση της πλοκής. Παρόλο που το σενάριο φαινόταν προσεγμένο με πολλά στοιχεία να δένουν, απαλείφοντας την ανάγκη για deus ex machina, είναι αναπόφευκτη η ένταξη της ταινίας στη χορεία των παραδοσιακών θρίλερ. Θα μπορούσε ωστόσο να λεχθεί πως το έργο του Gierasch δίνει και αυτό κάτι νέο στην συλλογή των θρίλερ, συλλέγοντας θραύσματα από διαφορετικά είδη και συνθέτοντας ένα ακόμη στραβό και γκροτέσκο παράθυρο που στέκει περήφανο στην οικία του τρόμου.

No related posts.