«Δίχως τη δική σου αγάπη είναι ο κόσμος πιο μικρός…»

Στις 4 Μαρτίου 2014, δύο μόλις ημέρες από την επέτειο των 20 χρόνων χωρίς τη Μελίνα Μερκούρη, το ίδρυμα που φέρει το όνομά της την τιμά, εκδίδοντας ένα επετειακό λεύκωμα. Την ίδια μέρα,  στο μουσείο Μπενάκη ανοίγει τις πόρτες της η «Οδός Μελίνας Μερκούρη». Πρόκειται για μια φωτογραφική έκθεση, στην οποία μπορεί να δει κανείς το καμαρίνι της αξέχαστης αυτής γυναίκας, κοστούμια από παραστάσεις, ρούχα που φορούσε στην καθημερινότητά της, τα παράσημα που της είχαν απονεμηθεί και, τέλος, φιλμ και ντοκιμαντέρ που εστιάζουν στην πλούσια δράση της.

«Όταν ανακοινωθεί ο θάνατός μου να το διασταυρώσετε πάλι και πάλι. Γιατί μάλλον δεν θα έχω πεθάνει…»

Αν και φέτος συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από το θάνατο της, το Φεβρουάριο, οι συνεργάτες της Μελίνας την «έφεραν» ξανά κοντά μας, μέσα από το facebook ! Με τη δημιουργία της «προσωπικής» και επίσημης σελίδας της, το κοινό απέκτησε πρόσβαση σε σπάνιο υλικό από τη ζωή και την καριέρα μιας ελληνίδας που θυμόμαστε και θαυμάζουμε, εμείς αλλά κι εκείνοι που θα ακολουθήσουν.

«Δεν προσποιήθηκα. Η προσποίηση για μένα είναι κάτι χυδαίο. Απλά και μόνο, έζησα και μίλησα, όπως ήθελα!
Χωρίς να υπολογίσω τίποτα και κανέναν! Με όποιο κόστος!»

Η Μελίνα έζησε έντονα, διεκδίκησε από πολύ μικρή το δικαίωμα στον ονειρικό κόσμο του θεάτρου, απέτυχε μα και πέτυχε! Προκάλεσε, αντέδρασε και διώχθηκε από την ίδια της τη χώρα. Έγινε η «τελευταία ελληνίδα θεά» στο εξωτερικό, έπαιξε «μεγάλους» ρόλους και αποθεώθηκε σε μεγάλα θέατρα, «έλαμψε» στη μεγάλη οθόνη, αγγίζοντας ακόμη και το Όσκαρ.

Πέρα από τη λαμπερή καριέρα στην υποκριτική, η Μελίνα Μερκούρη πάλεψε μέχρι το τέλος για ένα εθνικό όραμα, του οποίου τις βάσεις είχε θέσει η ίδια. Η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα υπήρξε προσωπική υπόθεση και στοίχημα, το οποίο βέβαια δεν πρόλαβε να κερδίσει.

«Ζήλεψα πολύ, αγάπησα πολύ, μ’ αγάπησαν πολύ, παίδεψα, με παίδεψαν, εξοργίστηκα, εκδικήθηκα, μ’ εκδικήθηκαν…»

Σαν πεταλούδα στο φως, πριν απ’ όλα, πάνω απ’ όλα, η Μελίνα περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα. «Αχ! είναι πολύ ωραίο ν’ αγαπάς, είναι πολύ ωραίο να ξεχνάς και να βλέπεις μόνο τα μάτια, την αλήθεια, το χαμόγελο, την αισιοδοξία στο πρόσωπο του άλλου,  να μην βλέπεις τις ρυτίδες», ομολογεί η ίδια σε συνέντευξή της.

Ζει μεγάλους έρωτες, αγαπά και αγαπιέται, ζει για τον έρωτα, όμως σημαδεύεται, όπως η «Στέλλα», όταν γνωρίζει τον Ζυλ Ντασέν. Μοιραία, αλλάζει η καριέρα, η ζωή και η ψυχή της. Ο σκηνοθέτης βρίσκει τη μούσα του και η Μελίνα βρίσκει τον άνθρωπο που θα την αγαπήσει βαθιά, στο πλάι του οποίου θα ζήσει ως το τέλος.

«Εγώ ένα λαχταρούσα όλη μου τη ζωή,
να με πάρει ένα βόλι ή ένα μαχαίρι …
Γι’ αυτό λάτρεψα τη Στέλλα….
Ο θάνατος είναι η φυσική κατάληξη για μια ερωτευμένη Ελληνίδα…»

20 χρόνια χωρίς τη Μελίνα…

No related posts.