Πιο… πολιτισμός δεν γίνεται!

Τα δυναμικά αθλήματα είναι ιδιαίτερα λαοφιλή τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας και δεν είναι λίγοι όσοι επιλέγουν μία σχολή για να μάθουν τα μυστικά του kickboxing, του Muay Thai, του MMA και του tae-kwon-do.

Επικοινώνησα τηλεφωνικώς με τον πρώην πρωταθλητή δυναμικών σπορ, νυν προπονητή, Δημήτρη Παπαδόπουλο, και ορίσαμε ραντεβού στη σχολή «Ultra Fighters Team» που τελεί υπό την ιδιοκτησία του, στα ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Με υποδέχθηκε με ευγένεια, αποδεικνύοντας εμπράκτως αυτό που επρόκειτο να μου πει λίγο αργότερα με λόγια: «Βάρβαρο άθλημα δεν γίνεται. Οξύμωρο σχήμα»!

Ο επονομαζόμενος και «δάσκαλος» με οδήγησε να καθίσουμε κάπου ήσυχα. Συζητήσαμε κάμποσο. Μου έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσω και να μάθω πράγματα για τη ζωή του, η οποία περιστρέφεται γύρω από τα μαχητικά αγωνίσματα, είτε με την ιδιότητα του αθλητή είτε με την ιδιότητα του διδάσκοντα. Παραδίπλα, απλωμένοι σε κάθε γωνιά του υπογείου κτηρίου της Καρακάση, αθλητές έκαναν την προπόνησή τους…

 

Πότε ξεκινήσατε την καριέρα σας ως αθλητής του kickboxing;

Σε ηλικία οχτώ χρονών, το 1987.

-Ποιο ήταν το ερέθισμα που σας οδήγησε προς αυτήν την κατεύθυνση;

Κυρίως η αγάπη μου για τα δυναμικά αθλήματα. Επίσης, εκείνη την εποχή υπήρχε ένα έντονο promotion γύρω από το καράτε. Βιντεοταινίες, κασέτες, όλα αυτά ήταν για μένα πρότυπο.

-Είχατε συχνούς τραυματισμούς στο αριστερό γόνατο. Τους ξεπεράσατε;

Είχα τρεις τραυματισμούς από αγώνες και προπονήσεις στον έσω πλάγιο σύνδεσμο του γονάτου. Τους έχω ξεπεράσει μερικώς. Κάποιες στιγμές έχω ενοχλήσεις και το γεγονός αυτό με τράβηξε ως ένα σημείο από την ενεργό δράση.

-Ωστόσο, η ενασχόλησή σας με τα δυναμικά αθλήματα δεν σταματά εκεί…

Πλέον δραστηριοποιούμαι μόνο ως επαγγελματίας προπονητής, γιατί έχω πάρα πολλούς αθλητές -και επαγγελματίες και ερασιτέχνες- με αυξημένες απαιτήσεις.

-Βλέπουμε ότι τα αθλήματα αυτά αγκαλιάζουν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων. Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο λόγος που συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Οφείλεται στο γεγονός ότι στην παρούσα φάση είναι πάρα πολύ εμπορικά, ενώ μπορούν να τα ακολουθήσουν όλοι στον βαθμό που επιθυμούν, ως χομπίστες, ως ερασιτέχνες ή ως επαγγελματίες αθλητές. Επίσης, σαν αθλήματα είναι πάρα πολύ ολοκληρωμένα.

-Προτρεπόμενος λοιπόν κι εσείς από την εν λόγω «στροφή» ιδρύετε τη σχολή «Ultra Fighters Team»…

Το 2006! Βρίσκομαι στον χώρο ως προπονητής ερασιτεχνών και επαγγελματιών αθλητών, αλλά και ως promoter και manager αθλητών.  Δηλαδή, κάποιους αθλητές δεν τους προπονώ εγώ, τους μανατζάρω.  Έχω μανατζάρει διάσημα ονόματα, όπως τον Γιάννη Σοφοκλέους και τον Γιάννη Στοφορίδη, που αυτή τη στιγμή έχουν πορεία παράλληλη με τον Μιχάλη Ζαμπίδη.

-Τι αθλήματα διδάσκονται στη σχολή;

Πέρα από τη γενική ενδυνάμωση με βάρη, έχουμε kickboxing, MMA και πυγμαχία.

-Επηρεάζει η οικονομική κρίση τη βιωσιμότητα των σχολών;

Ναι… Αναγκαζόμαστε, βέβαια, να προσαρμοστούμε ανάλογα. Στα δίδακτρα, στις συνδρομές και στη συμμετοχή μας σε αγώνες που απαιτούν έξοδα από τον σύλλογο.

-Τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι αγώνες;

Επίσης. Τα γήπεδα θα μπορούσαν να είναι γεμάτα, αλλά ένα ακριβό εισιτήριο διώχνει τους θεατές.

-Είστε ευχαριστημένος από την προβολή των δυναμικών αθλημάτων στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης;

Ως έναν βαθμό ναι, όμως θεωρώ ότι το ποδόσφαιρο μονοπωλεί το ενδιαφέρον των Ελλήνων οπαδών, πράγμα που έχει κάνει κακό στα δυναμικά αθλήματα, καθώς τα μικρά παιδιά επιλέγουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο και όχι με κάποιο από αυτά. Όμως, οι μεγάλες επιτυχίες στον χώρο του ελληνικού αθλητισμού δεν έχουν έρθει από το ποδόσφαιρο, αλλά από την πάλη, το kickboxing, την άρση βαρών. Θα μπορούσαν, λοιπόν, τα τελευταία να προβάλλονται περισσότερο.

-Ποια είναι τα στοιχεία που διαφοροποιούν έναν αθλητή από έναν πρωταθλητή;

Ο πρωταθλητής είναι αυτός ο οποίος έχει κίνητρο, ενώ ο απλός αθλητής το κάνει για χόμπι. Το κίνητρο είναι αυτό που θα κάνει κάποιον πρωταθλητή. Ο πρωταθλητής έχει ως στόχο να ξεφύγει από το γκέτο, τη μιζέρια, να προβληθεί και να διαφοροποιηθεί.

-Το προφίλ ενός καλού αθλητή;

Να είναι πειθαρχημένος, να πιστεύει στον προπονητή του και στις δικές του δυνατότητες.

-Υπάρχει η άποψη που υποστηρίζει ότι τα δυναμικά αθλήματα είναι βάρβαρα και αλήτικα. Εσείς τι λέτε γι’ αυτό;

Οι έννοιες βαρβαρότητα και αθλητισμός είναι αντικρουόμενες και δημιουργούν οξύμωρο σχήμα. Εξάλλου, τα δυναμικά αθλήματα αποτελούσαν πάντα μέρος του πολιτισμού…

 

Το μαγνητόφωνο έκλεισε. Ευχαρίστησα θερμά τον κ. Παπαδόπουλο, εκείνος με ξεπροβόδησε και εγώ έφυγα με αίσθηση ικανοποίησης από τη συνομιλία μας. Αν ένα πράγμα κατάλαβα, είναι το εξής: δεν υπάρχει βάρβαρο άθλημα, υπάρχουν βάρβαρα μυαλά! 

No related posts.