Υποστολή «σημαίας» στο Καμπ Νου

Πότε ξεκινάει η ζωή μας; Είναι η γέννηση μας η αρχή του ταξιδιού ή ο θάνατος το τέλος του; Ή μήπως δεν συμβαίνει τίποτα από αυτά; Ένα σημαντικό γεγονός στη ζωή μας δεν μπορεί κάλλιστα να σημαίνει το τέλος μιας περιόδου και την έναρξη μιας νέας;

Κάτι τέτοιο συμβαίνει στη περίπτωση του Κάρλες Πουγιόλ. Του «αιώνιου» αρχηγού της Μπαρτσελόνα, που αποφάσισε πως στο τέλος της φετινής αγωνιστικής σεζόν θα αποχωρήσει από την αγαπημένη του ομάδα, παρά το γεγονός πως έχει συμβόλαιο για δυο ακόμη χρόνια. Το άθλημα το αγάπησε περισσότερο από όλα στη ζωή του, όχι όμως και από τον πατέρα του, ο οποίος του στάθηκε εξ αρχής δίπλα του δίνοντας του σημαντικές συμβουλές για τη ζωή του.

Η πρώτη συνάντηση πατέρα και γιου γίνεται τον Απρίλιο του 78’, όταν ο Κάρλες έρχεται στον κόσμο. Ο Γιόσεπ Πουγιόλ, στάθηκε δίπλα στον Κάρλες από εκείνη τη μέρα και μέχρι τον Νοέμβριο του 2006, όταν και βρήκε τραγικό θάνατο κάτω από έναν εκσκαφέα που έφτιαχνε έναν αγροτικό δρόμο στη Πόμπλα Ντε Σεγκούρ. Ο Κάρλες εκείνες τις ώρες βρισκόταν αρκετά χιλιόμετρα μακριά, αφού η Μπαρτσελόνα αγωνιζόταν με τη Λα Κορούνια, ενώ μόλις έμαθε τα δυσάρεστα νέα, επέστρεψε κατευθείαν στη Βαρκελώνη.

Και πώς να μην επιστρέψει για τον άνθρωπο που δούλευε σκληρά όλα αυτά τα χρόνια για να του αγοράσει τη πρώτη του μπάλα, την πρώτη του φανέλα της Μπαρτσελόνα και που τον στήριξε όταν η μητέρα του τον πίεζε να σπουδάσει, ενώ εκείνος αντί να διαβάσει κλειδωνόταν στο δωμάτιο και έβλεπε ποδόσφαιρο.

Όπως κάθε παιδί της ηλικίας του, ο Κάρλες Πουγιόλ έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην τοπική ομάδα της Πόμπλα ντε Σεγκουρ, πριν φύγει για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Ξεκίνησε ως τερματοφύλακας, συνέχισε σαν επιθετικός, αλλά κανένας δεν τον εμπιστεύτηκε στη θέση του αμυντικού, παρότι θα γίνονταν ο κορυφαίος τα επόμενα χρόνια. Στα 16 του, θα αλλάξει η ζωή του, αφού ανοίγει η πόρτα της Μπαρτσελόνα. Ο Πουγιόλ περνάει τα δοκιμαστικά τεστ και αρχίζει να αγωνίζεται με την τρίτη ομάδα των «μπλαουγκράνα». Εκεί άρχισαν οι γονείς του να συνειδητοποιούν πως το παιδί τους θα πρέπει να αφήσει το σχολείο και τις σπουδές αν θέλει να αποκτήσει θέση σε μια ομάδα γεμάτη ανταγωνισμό.

Το 1998, ο νεαρός τότε συμπαίκτης του στις ακαδημίες της ομάδας, Τσάβι, «ανεβαίνει» στην πρώτη ομάδα, ενώ τον ίδιο έχει αποφασίσει η διοίκηση να τον παραχωρήσει στη Μάλαγα. Εκείνος όμως δεν το δέχτηκε και παρέμεινε στις μικρές ομάδες μέχρι να του δοθεί η ευκαιρία που περίμενε. Και τελικά δικαιώθηκε τον Οκτώβριο του 99’, όταν έκανε το ντεμπούτο το απέναντι στη Βιγιαρεάλ. Αν και με «ατίθασο» μαλλί, λουκ που δεν αποχωρίζεται μέχρι και σήμερα, κατάφερε να παίξει σε 37 παιχνίδια και να πάρει το βραβείο του καλύτερου νέου παίκτη για εκείνη τη σεζόν.

Η σχέση του Πουγιόλ με τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα άλλαξε για πάντα την επόμενη χρονιά, όταν ο Φίγκο επιστρέφει στο Καμπ Νου ως αντίπαλος και ο αμυντικός των «μπλαουγκράνα», πράγμα που δεν τον αφήνει να πάρει ανάσα σε αθλητικά πάντα πλαίσια. Με τέτοιες εμφανίσεις, το 2003, του προσφέρεται νέο τετραετές συμβόλαιο που τον κάνει έναν από τους πιο ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές της ομάδας, με ρήτρα που ξεπερνούσε τα 180 εκατομμύρια ευρώ. Το 2004 γίνεται αρχηγός της Μπαρτσελόνα και επιτέλους την επόμενη χρονιά αρχίζει να πανηγυρίζει και τίτλους, κατακτώντας δυο διαδοχικά πρωταθλήματα Ισπανίας το 2005 και το 2006 και το Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 2005-2006.

Ο ξαφνικός χαμός του πατέρα του δεν ήταν η μόνη αλλαγή στη ζωή του Πουγιόλ. Ακολούθησε ένας χωρισμός, ένας τραυματισμός στο γόνατο, αλλά και πολλά ταξίδια στην Ίμπιζα. Δεν σκεφτόταν πλέον το ποδόσφαιρο όλο το 24ωρο, έγινε εξοικειωμένος με τα φώτα της δημοσιότητας, όμως δε σταμάτησε να εργάζεται σκληρά στις προπονήσεις για να συνεχίσει να βρίσκεται στη κορυφή. Κατακτά το Euro 2008 με την Εθνική Ισπανίας, κάνει το τρεμπλ με την Μπαρτσελόνα το 2009 και όλους τους εγχώριους τίτλους την επόμενη σεζόν.

Ονειρευόταν να μείνει στη Βαρκελώνη, τουλάχιστον ως παίκτης, μέχρι το 2016. Όμως, όπως και ο ίδιος δήλωσε, θέλει προς το παρόν να ξεκουραστεί και μετά να κοιτάξει τις επιλογές του αναλόγως με την κατάσταση της υγείας του και την πορεία των τραυματισμών του. Ήδη οι φήμες, θέλουν την Μίλαν και ομάδες από το Κατάρ να σκέφτονται να εντάξουν στο δυναμικό τους τον πολύπειρο κεντρικό αμυντικό, τον πάλαι ποτέ ηγέτη της Μπάρτσα που δεν σκεφτόταν ποτέ τον εαυτό του, αλλά πάντα τους άλλους, όπως το 2011 που έδωσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού στον Αμπιντάλ, που μόλις είχε ξεπεράσει τη πρώτη δύσκολη φάση της ασθένειας του (καρκίνος στο συκώτι), για να σηκώσει εκείνος το τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ.

 

ΤΑ ΤΡΟΠΑΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ

6 Πρωταθλήματα: 2005, 2006, 2009, 2010, 2011, 2013

2 Κύπελλα: 2009, 2012

6 Σούπερ Καπ Ισπανίας:  2005, 2006, 2009, 2010, 2011, 2013

3 Τσάμπιονς Λιγκ: 2006, 2009, 2011

2 Σούπερ Καπ Ευρώπης: 2009, 2011

2 Μουντιάλ Συλλόγων: 2009, 2011

 

ΜΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΙΣΠΑΝΙΑΣ

100 Συμμετοχές – 3 γκολ

1 Μουντιάλ: 2010

1 Euro: 2008

Ασημένιο Ολυμπιακό Μετάλλιο: 2000

Κύπελλο Συνομοσπονδιών: Τρίτη θέση

 

ΑΛΛΕΣ ΑΤΟΜΙΚΕΣ «ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ» ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Κορυφαία 11άδα UEFA: 2002, 2005, 2006, 2008, 2009, 2010

Κορυφαίος Ευρωπαίος αμυντικός: 2005

Κορυφαίος Ισπανός αθλητής: 2006

Κορυφαία 11άδα όλων των εποχών της FIFA/PRO

 

Πηγές:

http://en.wikipedia.org/wiki/Carles_Puyol

http://www.fcbarcelona.com/

 

No related posts.