Χρόνια πολλά, Αρειανάρα μου

Το κομμάτι αυτό αποτελεί μία κατάθεση ψυχής. Η λογική πάει περίπατο και η καρδιά αναλαμβάνει δράση, σχεδόν εξολοκλήρου. Η 25η Μαρτίου έχει συνδεθεί με την έναρξη της ελληνικής Επανάστασης και τη γιορτή του Ευαγγελισμού. Για εμάς τους Αρειανούς όμως, όλα αυτά μπαίνουν στο… φόντο αυτή την ημέρα. Πόσω μάλλον φέτος που η Αρειανάρα μου (η Αρειανάρα μας) κλείνει τα 100 της χρόνια.

Ένας αιώνας Άρης, λοιπόν… Μία διαδρομή πλούσια, ένα ταξίδι γεμάτο εμπειρίες, ένας δρόμος με πολλά ισιάδια, αλλά και πολλές λακκούβες. Κοινή συνισταμένη: ο «Θεός του Πολέμου» (δεν θα μπορούσε να συμβαίνει αλλιώς, είναι στο DNA του) συνεχίζει να πορεύεται, ατρόμητος, περήφανος, στο δρόμο που εκείνος αποφάσισε να χαράξει από τις 25 Μαρτίου 1914.

Στο δρόμο της ανεξαρτησίας, στο δρόμο της κοινωνικής προσφοράς, στο δρόμο της γνήσιας αθλητικής κουλτούρας, στο… δικό του δρόμο. Και μαζί του συνεπαίρνει εκατοντάδες χιλιάδες ψυχών που έχουν δώσει όρκο να στέκονται δίπλα του μέχρι την τελευταία πνοή. Γιατί Εκείνος θα συνεχίσει να υπάρχει, ες αεί, προκαλώντας ρίγη χαράς στους… φίλους, θαυμασμό στους… ουδέτερους και αισθήματα ζηλοφθονίας στους… εχθρούς.

Εμείς εκεί…

Το χρυσό ιωβηλαίο του Άρη δεν γίνεται, δυστυχώς, να εορταστεί με τη δέουσα λαμπρότητα που επιτάσσει η αξεπέραστη ιστορία του. Αιτία… κάποιοι άνθρωποι που επέλεξαν να παίξουν με τις ψυχές των αγνών Αρειανών, με τις ψυχές μας, με την ψυχή μου. Μία «χούφτα» άνθρωποι, οι οποίοι ασέλγησαν – χωρίς υπερβολή – πάνω στο σώμα του Άρη, αποκόμισαν ίδιον όφελος, αποχώρησαν και άφησαν ένα πτώμα να ψυχορραγεί.

Ναι, ο Άρης μας είναι στην εντατική. Όμως, είμαστε αποφασισμένοι – όσο δυσμενείς να είναι και οι διαγνώσεις των… γιατρών – να… ξοδέψουμε όλη την περιουσία μας, να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά, προκειμένου να τον αναστήσουμε. Είμαι, δε, πεπεισμένος ότι, όταν υποστηρίζεις κάτι με την καρδιά, το πείσμα σε ατσαλώνει τόσο, ώστε ο στόχος σου είναι «γραμμένο» να επιτευχθεί.

Ναι, ο ποδοσφαιρικός Άρης ίσως να θητεύσει τη νέα σεζόν σε μικρότερη κατηγορία για τρίτη φορά στην ιστορία του. Ναι, ο μπασκετικός Άρης προσπαθεί ακόμα να… μπουσουλήσει στο νέο περιβάλλον του, έχοντας αποβάλλει τα καρκινώματα του πρόσφατου παρελθόντος. Ναι, ο Ερασιτέχνης Άρης είναι χρεωμένος μέχρι το λαιμό. Ναι, ο Άρης του βόλεϊ ακροβατεί επικίνδυνα.

Όμως, μία ματιά στην πλούσια τροπαιοθήκη αρκεί, προκειμένου να πειστεί και ο πλέον δύσπιστος ότι το ταξίδι έχει πολύ δρόμο ακόμα. Οι 21 μπασκετικές κούπες, οι 4 ποδοσφαιρικές κούπες, τα 2 τρόπαια του βόλεϊ, τα τρόπαια του πόλο και του χόκεϊ και οι αμέτρητες ατομικές διακρίσεις συνθέτουν μία προίκα, η οποία είναι πολύ δύσκολο να «πεταχτεί» μονομιάς.

Εμείς παραμένουμε ζωντανοί. Ο όρκος είναι ιερός και το «πάτημά» του συνιστά προδοσία. Γιορτάζουμε, χαιρόμαστε, χαμογελάμε, εξεγειρόμαστε όταν το μάτι μας βλέπει αυτό το θρυλικό σήμα.

 

Το ταξίδι μόλις ξεκίνησε Αρειανάρα μου…

Και στα 1000 εγώ, θα είμαι πάλι εδώ, να στο τραγουδώ…

Χρόνια μας πολλά!!!

No related posts.