Ας αρχίσουν οι χοροί, τα τραγούδια και… ε ρε γλέντια!

Με την έναρξη του δεύτερου «ημιχρόνου» της τηλεοπτικής σεζόν, σε αληθινή έξαρση βρίσκονται τα μουσικά τηλεπαιχνίδια κάθε μορφής από τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια. Κάποιοι τα λατρεύουν, άλλοι τα μισούν… ενώ πολλοί λατρεύουν να τα μισούν. Όπως και να έχει όμως, απασχολούν την κοινή γνώμη υπέρ του δέοντος, κάτι που τα κανάλια γνωρίζουν, γι’ αυτό και τα επιστρατεύουν, μήπως και σώσουν λίγο την τηλεθέαση… και καλύψουν έτσι την απουσία τηλεοπτικών σειρών  και παραγωγών (όχι, τα τούρκικα σήριαλ δεν πιάνονται, μιλάμε για ελληνικές παραγωγές).

Παράλληλα, λοιπόν, με την υπερπληθώρα μαγειρικών εκπομπών που το χαρακτήριζαν έως τώρα, το τηλεοπτικό πεδίο προσφέρει πλέον και μουσικές εκπομπές στο κοινό για να επιλέξει… Και μαζί με αυτές αρχίζει και η καθιερωμένη πλέον  διαμάχη ανάμεσα στους απλούς καθημερινούς ανθρώπους. Κάτι σαν τη Eurovision (καλή της ώρα) που κάθε χρόνο διχάζει τον κόσμο  για το αν θα έπρεπε να συμμετέχει ή όχι η Ελλάδα, πού θα έπρεπε να πήγαιναν τα λεφτά αν δε συμμετείχε, και γιατί κάναμε Ολυμπιακούς το 2014 αντί να κάνουμε οικονομία, λες και ήταν μόνο η Eurovision και οι Ολυμπιακοί που μας έφτασαν σ’ αυτήν την κατάσταση.

Από τα προβλήματα αυτά όμως προσπαθούν να μας αποσπάσουν το μυαλό, μια με τα σόου χορού, μια με τα «τραγουδιστικά» παιχνίδια και μια με τα μαγειρέματα. Και πολλοί τα εκλαμβάνουν έτσι… και το διασκεδάζουν. Μα υπάρχουν κι αυτοί που απλά δε θέλουν να αποσπαστούν και όλα αυτά τους φαίνονται βαρετά, ηλίθια, αστεία, περιττά και θέλουν μόνο σοβαρή τηλεόραση που θα μιλά για τα αληθινά προβλήματα και δε θα παράγει τέτοια «ελαφριά» προγράμματα… Και έτσι αρχίζουν να μαλώνουν με τους  φίλους τους, τους γνωστούς τους ή και τους άγνωστους, μόλις μία συζήτηση στραφεί στο ποιος μπήκε στην ομάδα του Ρέμου στο The Voice, πόσο πετυχημένα μιμήθηκε το Ρουβά ο Ελευθερίου στο Your face sounds familliar, και πότε θα αρχίσει το Just the two of us.

Αλλά ο απλός κόσμος δεν είναι ο μόνος που μαλώνει, καθώς οι κόντρες μεταξύ των συντελεστών, οι γνώμες όλων των τηλεοπτικών «μαϊντανών» που σχολιάζουν ή δημιουργούν αυτές τις κόντρες και το τι είναι ή δεν είναι στημένο, είναι στην ουσία η «τροφή» των καναλιών που προβάλλουν προγράμματα τέτοιου τύπου. Το «Διαίρει και βασίλευε» άλλωστε είναι μια τακτική κερδοφόρα από αρχαιοτάτων χρόνων που πίανει κάθε φορά που εφαρμόζεται. Σκορπίζοντας λοιπόν τη διχόνοια, τα ΜΜΕ κατορθώνουν να οδηγήσουν τους τηλεθεατές στο να αποπροσανατολιστούν από την ουσία, που είναι η ψυχαγωγία, και να αναγάγουν αυτά τα τηλεοπτικά παιχνιδάκια σε θέματα και ζητήματα του τόπου.

Έτσι είναι όλοι τόσο απασχολημένοι με το να διαφωνούν για τα μουσικά παιχνίδια και τους συντελεστές τους, τη Eurovision και τα τοιαύτα, που τελικά αφήνουν στην άκρη τα ουσιαστικά θέματα που αφορούν την ελληνική κοινωνία. Κι έτσι κυλά ομαλά η ζωή του Νεοέλληνα, ο οποίος εξακολουθεί δυστυχώς να μη βλέπει πέρα από τη μύτη του, αφού παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του να αρχίσει να σκέφτεται κριτικά, εξακολουθεί να πέφτει στην ίδια παγίδα…

No related posts.