So this is New Year and what have you done?

Λίγο πριν τη νέα χρονιά το ίντερνετ κατακλύζεται από ιστορίες με παραδείγματα που προσπαθούν να σε εμπνέυσουν. Το ακόλουθο κείμενο είναι μια ακόμα τέτοια ιστορία για έναν ταξιδιώτη που αποφάσισε να πάει στο Βόρειο Πόλο με ωτοστόπ.

Μια ιστορία από το καλοκαίρι…

Τον Λεό τον γνώρισα στην Κοπεγχάγη πέρσυ το καλοκαίρι. Καθώς περίμενα μια φίλη δίπλα στο κανάλι, με πλησίασε και με έντονη γαλλική προφορά με ρώτησε αν γνωρίζω σε ποίο πάρκο της πόλης  θα μπορούσε να στήσει την σκηνή του για να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ.

Του απάντησα ότι κάτι τέτοιο ήταν παράνομο και θα τον έδιωχναν αμέσως ενώ του αντιπρότεινα ένα σχετικά φθηνό χόστελ λίγα μέτρα πιο πέρα. Μου εξήγησε ότι δεν είχε καθόλου χρήματα για διαμονή, ταξίδευε μόνο με ωτοστόπ και κατασκήνωνε στα διάφορα μέρη που επισκεπτόταν ή τον φιλοξενούσαν άτομα που γνώριζε στη διαδρομή. Είχε ξεκινήσει από τη Γαλλία δύο μήνες πριν και αφού είχε πέρασε από διάφορες χώρες έφθασε και στη Δανία ενώ τελικός προορισμός του ήταν ο Βόρειος Πόλος.

Είχε μόνο ένα μεγάλο σακίδιο στον ώμο, το πρόσωπο του ήταν ηλιοκαμμένο και τα ρούχα του καλοβαλμένα. Το βλέμμα του ενέπνεε εμπιστοσύνη,  και έτσι σύντομα του πρότεινα να μείνει στο σπίτι μου εκείνη τη νύχτα. Πριν όμως τον πήγα μια μεγάλη βόλτα για να του δείξω τα αξιοθέατα της πόλης φωτισμένα βράδυ.

Στη διαδρομή προς τη γειτονία μου, είχα την ευκαιρία να μάθω περίσσοτερα πράγματα γι’αυτόν. Ήταν 22 χρονών σπούδαζε και δούλευε στην Γαλλία και αυτό το ταξίδι ήταν το μεγάλο του όνειρο. «Οπότε ο Βόρειος Πόλος είναι ο στόχος σου;», τον ρώτησα. «Δεν είναι ο προορισμός ο στόχος μου», απάντησε, «είναι το ταξίδι και οι άνθρωποι που γνωρίζω, πηγαίνοντας εκεί».

Μου διηγήθηκε για τα μέρη που πήγε, τους ανθρώπους που γνώρισε, κάνοντας ωτοστόπ. Έβγαζε ελάχιστες φωτογραφίες και σημείωνε ότι του έκανε εντύπωση σ’ ένα μικρό σημειωματάριο. Όπως μου εξήγησε δεν είχε καμία κακή εμπειρία κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του και κατά κανόνα, οι άνθρωποι που τον μετέφεραν του προσέφεραν διαμονή και φαγητό. Πολλοί από αυτούς μάλιστα τον έστελναν σε φίλους που τυχόν γνώριζαν στον επόμενο προορισμό του.

Την επόμενη μέρα, αφου φάγαμε πρωϊνό, τον πήγα να δει κάποια ακόμα αξιοθέατα πριν ξεκινήσει για τη Σουηδία. Όταν του έδωσα ένα σάντουιτς και φρούτα για το δρόμο, με ρώτησε γιατί έκανα τόσα πράγματα για κάποιον που δε γνώριζα. Του εξήγησα ότι όταν ήμουν 22 χρονών, μ’ ένα σακίδιο χαμένος κάπου στη Ισπανία, άνθρωποι που δεν γνώριζα μου προσέφεραν βοήθεια και φιλοξενία.

…έμπνευση για τη νέα χρονιά

Λίγο πριν φτάσει η καινούργια χρονιά μας αρέσει να κάνουμε απολογισμό της προηγούμενης, τι μας έφερε, τι μας πήρε και τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να γίνει ακόμα καλύτερη η επόμενη.

Σε μια χρονιά, λοιπόν, που πέρασε και έφερε διαφορετικές εμπειρίες, ξεχωρίζω τη γνωριμία μου με τον Λέο για διάφορους λόγους. Θυμήθηκα πως είναι να έχεις στόχους και να τους πραγματοποιείς χωρίς να βρίσκεις δικαιολογίες στις δυσκολίες. Σχεδόν με μηδενικό προϋπολογισμό και με τα τελείως απαραίτητα στο σακίδιο του έκανε ένα ταξίδι που οι περισσότεροι θεωρούν ότι χρειάζεται πολλά λεφτά και ευρύχωρες αποσκευές.

Εμπιστεύτηκε τον εαυτό του και τους αγνώστους που θα συναντούσε στο δρόμο. Σε αντάλλαγμα, άγνωστοι τον εμπιστεύτηκαν και προσπάθησαν να τον βοηθήσουν στο στόχο του. Σε μια εποχή που είναι αδιανόητο να προσφέρεις κάτι χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, έδωσε τη δυνατότητα σε ανθρώπους να πιστέψουν στην αλληλεγγύη και να του προσφέρουν βοήθεια χωρίς να περιμένουν τίποτα πίσω. Αν και εδώ που τα λέμε, τι καλύτερο αντάλλαγμα υπάρχει από το να ξέρεις ότι βοηθάς κάποιον να κατακτήσει το όνειρο του;

Δεν απαίτησε, ούτε παρακάλεσε για βοήθεια. Απλά ενέπνευσε τους ανθρώπους που συνάντησε και είμαι σίγουρος ότι κάθε φορά που του προσέφεραν στέγη ή τον μετέφεραν αισθάνονταν και αυτοί ότι έκαναν ένα μέρος του ταξιδιού του, ένα ταξίδι που ίσως και οι ίδιοι θα ήθελαν να κάνουν.

Αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με το σχέδιο του, ο Λέο θα πρέπει να είναι στη Γαλλία, πίσω στις σπουδές και την κοπέλα του. «Συμφωνήσαμε να είναι πέντε μήνες το ταξίδι μου», μου είπε, «γιατί μόνο τόσο μπορούμε να είμαστε μακριά». Πίσω, λοιπόν, στις παλιές του ρουτίνες χωρίς να είναι το ίδιο άτομο. Είμαι σίγουρος ότι το ταξίδι τον άλλαξε προς το καλύτερο, αυτόν και τους υπόλοιπους που συνάντησε καθ’οδόν προς το Βόρειο Πόλο… προς τ’ όνειρο που κατάφερε να κάνει πραγματικότητα.

No related posts.