Εφιαλτικές υποψίες…
Dec05

Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Εφιαλτικές υποψίες…

Ένιωσε τον θυμό της να κοχλάζει. Είχε βαρεθεί να ανέχεται να της μιλάνε σαν να ήταν κάποια τυχαία. Αν είχε μεγαλύτερη δύναμη ή ίσως απλά περισσότερο θάρρος να μπορούσε να φέρει αντίρρηση. Ωστόσο, η Ματίνα γνώριζε ότι ο αντίπαλος τούτη τη φορά ήταν δυνατότερος. Δεν μπορούσε να μην ακούσει τις εντολές του. Αν τις παρέβαινε θα πέθαινε, όπως η Μαίρη. Ακόμα θυμόταν τα πρησμένα μάτια της και τους χείμαρρους δακρύων που έτρεχαν ενώ την πλησίαζε απειλητικά η κρύα λεπίδα του δήμιου.

Προσπάθησε να συγκρατήσει τη θλίψη μαζί με τον πόνο που είχαν αγκαλιάσει σαν τρυφερός εραστής την καρδιά της. Την ένιωσε να χτυπά δυνατά. Γύρισε το κορμί της και μηχανικά κατευθύνθηκε προς το ασανσέρ. Οι πόρτες του άνοιξαν με τον χαρακτηριστικό σπαστικό ήχο που πολλές φορές τις θύμιζε εκείνα τα ρομποτικά παιχνίδια που είχε όταν ήταν περίπου δέκα χρονών. Εκείνα τα χρόνια είχαν μια μαγευτικότατη αύρα. Ή ίσως η λήθη να ήταν υπεύθυνη για το πασπάλισμα των παιδικών της αναμνήσεων με ψήγματα ευτυχίας.

Διάβηκε την είσοδο του ασανσέρ. Ένα δάκρυ κύλησε από το μάγουλό της. Έπεσε στο πάτωμα. Ήταν μία ακόμα ένδειξη ότι η στυγερή δολοφόνος είχε ξεκινήσει προοδευτικά να χάνει το εγώ της. Ποιος ήξερε άραγε πόσα χρόνια ή πόσους μήνες θα ζούσε ακόμα. Η κοινωνία είχε πάρει την κάτω βόλτα. Οι εραστές, οι ιδεολόγοι, οι ηθικολόγοι, οι θαρραλέοι, οι έξυπνοι, οι ευτυχισμένοι και οι πολεμιστές του φωτός είχαν χαθεί μια για πάντα. Ένας κόσμος σαπισμένος μέχρι το μεδούλι. Το αστείο ήταν ότι μερικοί πίστευαν ακόμα στον θεό. Γέλασε δαιμονικά σαν να προερχόταν από το βασίλειο του Κάτω Κόσμου. Αλήθεια, υπήρχε ακόμα το Έρεβος;

«Φτάσατε στον προορισμό σας» είπε η εξαιρετικά ενοχλητική φωνή του μηχανήματος. Εκείνη κοίταξε το ταβάνι. Έψαχνε κάποιον, αναζητούσε τον ήρωά της. Ίσως να μπορούσε να λάβει από εκείνον δύναμη ή τουλάχιστον ελπίδα. Έπρεπε να σκοτώσει τον Βενέτη. Μολαταύτα, ήταν σχεδόν ξεκάθαρο ότι ένας άνθρωπος σαν τον δημοσιογράφο θα είχε πάμπολλες γνωριμίες. Ο θάνατός του έπρεπε να σχεδιαστεί λεπτομερειακά.

«Η νύφη τό’ σκασε

Έχασε τον γάμο και τον γαμβρό

Η νύφη τό’σκασε

Η νύφη έφυγε

Η νύφη πέθανε

Πάει έφυγε

Τα κόκκινα της χείλη ποτίστηκαν με αίμα

Μια φωνή από τον θεό ακούστηκε που ήταν σίγουρα ψέμα

Ζωή και αίμα γινήκανε ξανά ένα

Κι έτσι όλα άλλαξαν μονομιάς για εκείνη», απήγγειλε σιγοτραγουδώντας καθώς έκλεινε χαμένη στις σκέψεις της την πόρτα του επιβλητικού κτιρίου.

Με ευλάβεια άνοιξε την πόρτα του αμαξιού της. Το κάθισμα ήταν αρκετά θερμό. Ευτυχώς, γιατί έξω είχε ψύχος. Φύσηξε τα χέρια της και τα έτριψε. Ήθελε να τα ζεστάνει. Ύστερα, έβαλε το κλειδί στη μίζα. Το αυτοκίνητο πήρε μπρος. Πάτησε το γκάζι. Θα πήγαινε σπίτι για να καταστρώσει το σχέδιό της. Εκεί, θα είχε την απαραίτητη ησυχία ώστε να μην της ξεφύγει απολύτως τίποτα. Υποσυνείδητα ήξερε ότι κάτι θα πήγαινε στραβά ξανά. Προσπαθούσε να βρει την ενδεχόμενη απειλή, αλλά δεν μπορούσε. Στη ζωή της άλλωστε συνέβαιναν αρκετά αναπάντεχα γεγονότα, όπως ο θάνατος της Μαίρης…

 

Συνεχίζεται…

Διαβάστε το πέμπτο μέρος εδώ

Διαβάστε το τέταρτο μέρος εδώ.

Διαβάστε το τρίτο μέρος εδώ.

Διαβάστε το δεύτερο μέρος εδώ.

Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ.

No related posts.