O τολμών νίκα (έτσι ή… αλλιώς)

«Φίλε, μου αρέσει η τύπισσα, αλλά δε βλέπω ανταπόκριση. Οπότε, λέω να μην το προσπαθήσω». Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει αυτή την ατάκα από κάποιον κολλητό – φίλο – γνωστό μας; Μάλιστα, η συγκεκριμένη αποκάλυψη δε γίνεται καν σε πολλές περιπτώσεις και αντικαθίσταται από την υποτιθέμενη ανωτερότητα, του στιλ: «Δεν ασχολούμαι. Σιγά μωρέ, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές. Δεν αξίζει η τύπισσα».

Ποιος είναι ο κοινός παρονομαστής σε αμφότερες τις παραπάνω περιπτώσεις; Ναι, είναι ο φόβος της «χυλόπιτας», για να μιλήσουμε λίγο λαϊκά. Τα αντανακλαστικά του εγωισμού ενεργοποιούνται και υπερισχύουν αυτού που… θέλει η καρδούλα του καθενός. Να ξεκαθαρίσω εξαρχής ότι δεν αναφέρομαι και στα δύο φύλα, αλλά αποκλειστικά στους άντρες.

Ίσως, λοιπόν, φίλοι να έχουν ως κάποιο βαθμό δίκαιο οι… κυρίες, όταν επικαλούνται ότι πλέον οι άντρες δεν τις πλησιάζουν. Ως εκ τούτου, το δίλημμα που τίθεται είναι σαφές: προτιμώ να «θωρακιστώ» με τον εγωισμό μου και να γλιτώσω μία πιθανή απόρριψη ή να τολμήσω να εκδηλωθώ, με κίνδυνο να χάσω το παιχνίδι;

 

Keep on, μην κολλάς πουθενά

Η γνώμη μου είναι ξεκάθαρη επ’ αυτού. Τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της δεύτερης εκδοχής και είμαι διατεθειμένος να εξηγήσω τους λόγους (περιμένοντας, φυσικά, τον αντίλογο, καθώς σίγουρα η διαφωνία είναι θεμιτή και αποτελεί υγεία). Το βασικό μου επιχείρημα είναι το εξής: ο τολμών νικά, έτσι ή αλλιώς.

Ας πάρουμε την πρώτη περίπτωση της «νίκης»: Σου αρέσει φίλε μου μία κοπέλα; «Τσουρουφλίζεσαι» από μέσα σου όταν τη βλέπεις; Θετικές οι απαντήσεις… Από την πλευρά της βλέπεις ανταπόκριση; Αρνητική ή ουδέτερη η απάντηση… Ξεκάθαρος ο στόχος: εκδηλώσου, πες της τα συναισθήματά σου, κάνε την να νιώσει σημαντική και έχεις 50% πιθανότητες το «κάστρο να πέσει». Θεωρώ, δε, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη διεκδίκηση και την τελική κατάκτηση της «νίκης», γιατί, ως γνωστόν, δε μας αρέσουν τα εύκολα, αυτά που είναι «στρωμένα στο πιάτο».

Η δεύτερη περίπτωση της «νίκης»: «ανοίγεσαι» στο άτομο και η απάντηση που παίρνεις είναι αρνητική. Κοινώς… χυλόπιτα. Και πάλι νικητής είσαι, δυνητικέ φίλε μου. Η αρχική απογοήτευση θα επικαλυφθεί από την ικανοποίηση ότι «μπήκες στο γήπεδο», έπαιξες και έχασες. Το καθήκον σου, λοιπόν, το έκανες και είσαι ήσυχος με τη συνείδησή σου.

Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα σε περίπτωση που υπερίσχυε ο φόβος της χυλόπιτας; Θα γλίτωνες μία απόρριψη, δε θα μειωνόταν οι «πόντοι» στο ερωτικό σου κοντέρ, δε θα… έπεφτες στα μάτια των αντρών φίλων σου και… όλα καλά. Λάθος! Το αποτέλεσμα θα ήταν ότι θα έχανες την ευκαιρία να αποκομίσεις ακόμα μία εμπειρία, προκειμένου να διαπιστώσεις στην πράξη τις λάθος κινήσεις και να τροποποιήσεις τον «τρόπο παιχνιδιού» στο μέλλον.

 

Ο ρόλος της γυναίκας

Επειδή, όμως, το συγκεκριμένο «παιχνίδι» είναι… ομαδικό, καθώς αγωνίζονται δύο, έχει μεγάλη αξία η ταυτόχρονη αναφορά στο ρόλο της γυναίκας σε αυτό. Οι φίλες, μας, οι γυναίκες, λοιπόν, επικαλούνται, όπως προαναφέραμε, την ατολμία των ανδρών, όμως ταυτόχρονα έχουν μετατρέψει σε… αγαπημένο χόμπι την απόρριψη, στολίζοντας τον εκάστοτε τύπο που τις πλησιάζει με κοσμητικά επίθετα του τύπου «λιγούρης», «λίγος», «πέφτουλας», «σιχαμένος» κλπ. Το βασικό λάθος: θεωρούν οι… δεσποινίδες ότι μία ακόμα απόρριψη (και όχι το «ναι») θα συμβάλλει παραπάνω στην τόνωση της πεσμένης αυτοπεποίθησης.

Φιλική συμβουλή προς τις… δεσποινίδες: βάλτε τα λίγο κάτω τα πράγματα και θα διαπιστώσετε ότι, σε μακροπρόθεσμο πλάνο, η συγκεκριμένη τακτική αποβαίνει εις βάρος σας.

 

Αντί επιλόγου

Στη σύγχρονη εποχή τείνουμε να μπερδέψουμε τους ρόλους. Όταν βλέπεις γυναίκες να προσεγγίζουν με περίσσιο θάρρος έναν άντρα ή να χρησιμοποιούν την ατάκα «θέλω να τον π…ω», τότε κάπου η μπάλα έχει χαθεί. Για να την ξαναβρούμε, λοιπόν, καταθέτω μία διττή πρόταση.

  1. Προς τους άνδρες φίλους μου: Τολμήστε. Βρείτε τον ιδανικό τρόπο, με τον οποίο θα πάρετε το «ναι» από το πρόσωπο που σας ενδιαφέρει και μην το σκέφτεστε. Εκδηλωθείτε. That’s the spirit.
  2. Προς τις κυρίες φίλες μου: Αναθεωρήστε λίγο τις απόψεις σας περί ευτυχίας και αυτοπεποίθησης και το αποτέλεσμα θα είναι το ιδανικό τόσο για εσάς, όσο και για τον «λιγούρη». Και μην μπερδεύεστε: δεν είναι «μαγκιά» να… ντύνεσαι άντρας και να προσεγγίζεις κάποιον με αντρικό στιλ. «Μαγκιά» είναι να είσαι τίμια, ξεκάθαρη και ειλικρινής. Είτε λες το «ναι» είτε το «όχι». Μικρή σημασία έχει αυτό…

ΥΓ 1. Δεν διακατεχόμουν και δεν διακατέχομαι ποτέ από τάσεις φαλλοκρατισμού. Απλά, να μην μπερδεύουμε τους ρόλους.

ΥΓ 2. Περιμένω με τεράστιο ενδιαφέρον τα σχόλια των φίλων γυναικών.

ΥΓ 3. Τα ωραιότερα πράγματα δεν είναι πράγματα…

No related posts.