Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

«Η ομοφοβία βλάπτει σοβαρά εσάς και τους γύρω σας»

Στις αρχές του Νοέμβρη, ένας δημοσιογράφος, ανταποκριτής στην Ιταλία, γνωστοποίησε με ένα θαρραλέο κείμενο ότι είναι gay, «για να γίνει ο κόσμος λιγότερο φοβικός και μισαλλόδοξος».

Τον ίδιο μήνα, συνάντησα σε ένα θεατράλε καφέ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μια παρέα ακτιβιστών φοιτητών. Η Μέλπω, ο Γιώργος, η Φρίντα, ο Γιάννης, ο Ηρεμής και ο Κωνσταντίνος είναι μέλη της Good As You(th), μιας ομάδας νέων λεσβιακών, ομοφυλόφιλων, αμφισεξουαλικών και τρανσεξουαλικών ατόμων (ΛΟΑΤ), η οποία ιδρύθηκε το 2011 και δραστηριοποιείται στη Θεσσαλονίκη.

Εκτός από ημερίδες, party, συμμετοχή σε gay pride και πορείες, η ομάδα διεκδίκησε και κατάφερε, μόλις μέσα σε δύο χρόνια λειτουργίας, τη δημιουργία ενός εσωτερικού κανονισμού στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο για την προστασία της ΛΟΑΤ κοινότητας. Ακόμη, μετά από πολλές διαμαρτυρίες, η Good As You(th) ανάγκασε τον πρόεδρο της Ιατρικής Σχολής να αποσύρει βιβλίο της ιατροδικαστικής, στο οποίο η ομοφυλοφιλία συσχετιζόταν απροκάλυπτα με την παιδεραστία.

Ένα σαββατιάτικο μεσημέρι, λοιπόν, και υπό τη συνοδεία ιταλικής μουσικής, τα παιδιά μίλησαν στο eMMEis για την ομοφοβία, τα στερεότυπα, τα δικαιώματα των  gay και το συντηρητισμό της ελληνικής κοινωνίας. Εκτός από όλα αυτά όμως, μας μίλησαν κυρίως για τις δικές τους, προσωπικές ιστορίες.

«Θα ήθελα η σχέση μου με τη μαμά μου να ήταν όπως πριν»

Μέλπω: Πέρασα δύο-τρεις κρίσεις πανικού, ατέλειωτα κλάματα στις φίλες μου και αϋπνίες, μέχρι να καταφέρω να πω στους γονείς μου ότι είμαι λεσβία. Η μητέρα μου, τα τρία τελευταία χρόνια που το ξέρει, έχει μια ανεξήγητη επιθετικότητα απέναντί μου. Βέβαια, και οι δύο ξέρουμε τον πραγματικό λόγο. Εντάξει, μου έχει πει αρκετά άσχημα πράγματα και προφανώς δε χαίρεται για τη σχέση μου. Κατά τα άλλα, με τους φίλους μου δεν έχω αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα. Ήταν όλοι πολύ θετικοί. Κάποιοι μάλιστα έκλαιγαν γιατί δεν τους εμπιστεύτηκα και δεν τους το είπα νωρίτερα. Απλά η σχέση με τη μητέρα μου, γιατί της έχω και ιδιαίτερη αδυναμία, θα ήθελα να είναι όπως πριν τρία χρόνια, αλλά δε θα είναι.

«Η μαμά μου είχε για μένα το όνειρο παντρειάς και παιδιών»

Φρίντα: Στον πατέρα μου δεν το έχω πει ακόμη, αλλά μάλλον το ξέρει και φαίνεται να μην έχει πρόβλημα. Όταν το είπα στη μητέρα μου είχαμε τα κλασικά, στενοχώρια, κλάματα, γιατί πάντα είχε το όνειρο παντρειάς, παιδιών και τα συναφή. Στην αρχή δηλαδή ήταν αρνητική και δυσκολευόταν να το πιστέψει. Για παράδειγμα, περπατούσαμε στο δρόμο, βλέπαμε ένα αγόρι και μου έλεγε «Α, ωραίος είναι αυτός!», κι εγώ ήμουν σε φάση «Εντάξει, δεν έχασα το γούστο μου, αλλά δεν θα ήθελα και κάτι παραπάνω». Αλλά όσο περνάει ο καιρός νομίζω ότι γίνεται πιο θετική.

«Είπα ότι είμαι gay με μήνυμα στο facebook»

Γιάννης: Εγώ είπα στους γονείς μου ότι είμαι gay με μήνυμα μέσω facebook (!), γιατί ήμουν στο εξωτερικό εκείνη την περίοδο. Η απάντηση ήταν πολύ θετική, γενικά οι γονείς μου είναι πολύ διακριτικοί άνθρωποι. Πιστεύω δηλαδή ότι ήμουν τυχερός στο θέμα coming out.

«Ή θα έχετε δύο παιδιά ή θα έχετε ένα»

Ηρεμής: Εμένα οι δικοί μου το ξέρουν εδώ και πέντε χρόνια. Το πρόβλημα στη δική μου περίπτωση είναι ότι είμαι και τρανς και bisexual. Οπότε και αυτοί είναι σε φάση «Πως γίνεται αυτό; Εφόσον είσαι σε κατάσταση μετάβασης φύλου, σημαίνει ότι σου αρέσουν τα άτομα του ίδιου φύλου». Υπάρχει μια σύγχυση. Σίγουρα υπήρξε και το θέμα του τι θα πει ο κόσμος, αλλά από τη στιγμή που τους ξεκαθάρισα «Ή θα έχετε δύο παιδιά ή θα έχετε ένα», είναι ok και μπορώ να πω ότι με βοηθούν κιόλας. Εντάξει, σε παππούδες- γιαγιάδες δεν το λέμε, γιατί ξέρουμε από τι θα πεθάνουν! (γέλια)

«Του μπαμπά μου του έπεσε το κουτάλι από το χέρι!»

Κωνσταντίνος: Ήμουν 13 και αισθάνθηκα ότι έπρεπε να το βγάλω από μέσα μου ότι είμαι gay, οπότε το είπα στη μαμά μου το πρωί και στην υπόλοιπη οικογένεια στο μεσημεριανό τραπέζι. Του μπαμπά μου του έπεσε το κουτάλι από το χέρι! (γέλια) Για ένα μήνα περίπου δε μου μιλούσε –αλλά το χαρτζιλίκι, χαρτζιλίκι! Από κάποια στιγμή και μετά μου μίλησε.

Τον τελευταίο χρόνο, δολοφονήθηκαν 238 τρανς σε όλο τον κόσμο. Το ίδιο διάστημα,  στη γειτονική Ιταλία καταγράφηκαν τρεις αυτοκτονίες νεαρών ομοφυλόφιλων, λόγω της καταπίεσης και του αποκλεισμού που υπέστησαν από το περιβάλλον τους. Τι συμβαίνει με τη ΛΟΑΤ κοινότητα της Ελλάδας, σε μια εποχή μάλιστα που μεγάλη μερίδα της κοινωνίας οδηγείται στα άκρα;

«Στην Πάτρα φάγανε ξύλο, λες να φάμε κι εμείς;»

Μέλπω: Κοίτα, εγώ πιστεύω ότι η ΛΟΑΤ κοινότητα έχει προχωρήσει πολύ, δηλαδή δε γίνεται να μας γυρίσει πίσω η όλη ιστορία με την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Απλά σήμερα μπορεί να φοβηθούμε να κάνουμε πράγματα που άλλα χρόνια δε θα φοβόμασταν. Θα σκεφτούμε, για παράδειγμα, να κάνουμε ένα party στα πανεπιστήμια. Θα σκεφτούμε «Στην Πάτρα φάγανε ξύλο, λες να φάμε κι εμείς;».

«Ουστ, λεσβιάρες!»

Φρίντα: Αν θες να μιλήσουμε για ομοφοβικά περιστατικά, έχει τύχει να είμαι με την τότε κοπέλα μου σε ένα μαγαζί και να μας κάνουν παρατήρηση. Και πριν κανένα μήνα, περπατούσαμε με μια φίλη μου, ψιλομεθυσμένες και ήμασταν απλά αγκαλιά. Κάποιοι, λοιπόν, μας πέταξαν λεμόνια και φώναζαν «Ουστ, λεσβιάρες!». Α, όχι δεν ήταν λεμόνια, limes ήταν! (γέλια)

Ηρεμής: Εγώ προσωπικά με την ομοφοβία δεν αντιμετώπισα σοβαρό πρόβλημα. Για παράδειγμα, στο σχολείο οι συμμαθητές μου θεωρούσαν ότι έχω «βαρύ» χέρι και προτιμούσαν να μην μιλάνε. Βέβαια, έχω φάει μπουκάλι στο κεφάλι, αλλά δεν ξέρω ποιος μου το πέταξε, μπορεί να το πέταξαν και για άσχετο λόγο.

Κωνσταντίνος: Μεγάλωσα στη Γερμανία και όταν γύρισα στην Ελλάδα η κοινωνία ήταν πάρα πολύ πίσω. Στο Βελβεντό Κοζάνης, όπου εγκατασταθήκαμε, είχα πολύ άσχημες εμπειρίες τους πρώτους εφτά μήνες στο σχολείο. Μια μέρα όμως, το παιδί που μου δημιουργούσε το μεγαλύτερο πρόβλημα έπαθε κρίση πανικού και λιποθύμησε στις σκάλες. Εγώ τον βοήθησα να συνέλθει, γιατί ήμουν ο μόνος που ήξερε από πρώτες βοήθειες. Έκτοτε, όχι μόνο δε με ξαναενόχλησε αλλά αρχίσαμε να κάνουμε παρέα και έτσι με αποδέχτηκαν και οι υπόλοιποι. Όσον αφορά τους τρανς, δυστυχώς όλοι ακούσαμε για τα πογκρόμ και τις συλλήψεις που έγιναν φέτος από την ΕΛ.ΑΣ.

Πρόσφατα η χώρα μας καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τον αποκλεισμό των gay ζευγαριών από το σύμφωνο συμβίωσης. Από όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μόνο η Ελλάδα και η Λιθουανία αρνούνται μέχρι σήμερα να προσφέρουν νομική αναγνώριση σε ζευγάρια με άτομα του ίδιου φύλου.

«Εκτός από ισότητα, η νομική αναγνώριση για ένα gay ζευγάρι σημαίνει και άλλα πρακτικά ζητήματα, που για τους straight είναι αυτονόητα», μου είπε η Φρίντα.

Φρίντα: Ας πούμε, η σύντροφός μου παθαίνει κάτι και χρειάζεται να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο. Εγώ δε θα έχω δικαίωμα να την επισκεφτώ γιατί δεν είμαι αναγνωρισμένος συγγενής. Ενώ τη μητέρα της, με την οποία μπορεί να έχουν «σκοτωθεί» επειδή είναι λεσβία, την αφήνουν να μπει μέσα. Υπάρχουν πολλά παρόμοια πρακτικά ζητήματα. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι αν νομιμοποιηθεί ο γάμος θα λυθούν όλα και εμείς θα βγούμε να κάνουμε party. Είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα, αλλά μια κοινωνία δεν αλλάζει μόνο με έναν νόμο.

Ο Γιώργος, πάλι, βλέπει τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική.

Γιώργος: Εντάξει, σημαντικό βήμα το σύμφωνο συμβίωσης. Νομίζω όμως ότι έχουμε περάσει από την εποχή που  οι gay ήταν στο περιθώριο. Έχουν καταλάβει ότι έχουμε φωνή και προσπαθούν να μας αφομοιώσουν με έναν πολύ κακό τρόπο. Προσπαθούν να μας βάλουν σε καλούπια, στα πρότυπα ενός straight ζευγαριού. Βέβαια, αυτό δεν αφορά μόνο τους gay, τους αφορά όλους. Και τα δύο φύλα μπαίνουν σε νόρμες. Είμαι άντρας και πρέπει να ντυθώ σύμφωνα με έναν συγκεκριμένο τρόπο, γιατί αν βάλω τακούνια και βγω έξω θα με πάρουν με τις πέτρες!

Για το τέλος, κράτησαν το πιο σημαντικό. «Αν ένα παιδί καταλάβει ότι είναι gay ή εν πάση περιπτώσει έχει διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις, το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να αποδεχτεί τον εαυτό του», μου είπαν.

Γιάννης: Είναι σημαντικό να έρθει σε επαφή με όμοια άτομα, να νιώσει ότι κάπου ανήκει και ότι δεν κάνει κάτι κακό ή περίεργο. Να διώξει το φόβο, να μην είναι φοβικός αλλά διεκδικητικός.

Φρίντα: Η καλύτερη άμυνα είναι  η επίθεση, οπότε πρέπει να βγει από το καβούκι του και να ασχοληθεί με τον ακτιβισμό. Ο καλύτερος τρόπος για να αλλάξει η κοινωνία είναι να την αλλάξουμε εμείς.

«Είναι καλύτερο να βγεις από την ντουλάπα, γιατί εκεί μέσα είναι τόσο σκοτεινά που μπορεί να τρελαθείς και να κάνεις πράγματα που δεν έχουν επιστροφή», μου ψιθύρισε ο Κωνσταντίνος φεύγοντας.

No related posts.