Δε μας φτάναν τα… ήρθανε κι απ’ τη Γαλλία!

Η Γαλλία, μέσω της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της στον Ο.Η.Ε., δήλωσε προ ημερών τη λύπη της για την τροπή που έχουν πάρει οι διαπραγματεύσεις ως προς το ζήτημα της ονομασίας της γειτονικής Π.Γ.Δ.Μ. Συγκεκριμένα, ο απεσταλμένος  του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Μάθιου Νίμιτς, είχε συνάντηση με τους εκπροσώπους των δύο χωρών, Αδαμάντιο Βασιλάκη και Ζόραν Γιόλεφσκι για την πρόοδο των συζητήσεων.

Η ανακοίνωση της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Γαλλίας στον Ο.Η.Ε. ήταν η εξής: «η Γαλλία εκφράζει τη λύπη της για το αδιέξοδο στις συζητήσεις μεταξύ της Π.Γ.Δ.Μ. και της Ελλάδας σχετικά με την ονομασία της Π.Γ.Δ.Μ., το οποίο είναι επιζήμιο για τις σχέσεις καλής γειτονίας στην περιοχή». Υποστήριξε ακόμη ότι «οι γαλλικές αρχές υποστηρίζουν τις προσπάθειες του κ. Νίμιτς για την εξεύρεση λύσης στο θέμα της ονομασίας της Π.Γ.Δ.Μ. Πιστεύουν ότι μια αμοιβαία αποδεκτή λύση πρέπει να βρεθεί γρήγορα, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, μέσω του διαλόγου και του συμβιβασμού».

Μέσα από αυτά μου γεννήθηκε η εξής απορία: Προς τι το ξαφνικό ενδιαφέρον της Γαλλικής πλευράς για ένα λεπτό πλην δυσεπίλυτο εθνικό πρόβλημα της πλέον αρνητικά προβεβλημένης χώρας στην Ε.Ε. στις μέρες μας;

Δε ρίχνω τα χαρτιά, ούτε «διαβάζω» τον καφέ, αλλά η τακτική του «συμβιβασμού» που προτείνει η γαλλική πλευρά απέναντι σε ένα ζήτημα ταμπού για την ελληνική κοινωνία,  θυμίζει τακτική «να κλείνουμε μια-μια τις τρύπες» τώρα που βρήκαν την Ελλάδα «μπόσικη».

Εν ολίγοις, η στάση του Υπουργείου Εξωτερικών υπήρξε πάντοτε νωθρή και κάπως άτολμη ως προς τις προκλήσεις που έρχονταν από τις γειτονικές χώρες, με σκοπό να δημιουργηθούν εντυπώσεις. Υπήρχαν όμως άτυπες συμφωνίες, «κάτω από το τραπέζι» και «πίσω από κλειστές πόρτες». Χαρακτηριστικό παράδειγμα η στάση του Υπουργείου επί κυβερνήσεως Καραμανλή: Οι προκλήσεις από τα Σκόπια διαδέχονταν η μία την άλλη, αλλά ήταν γνωστή η «φιλική στάση» του Νικολά Σαρκοζί απέναντι στον Έλληνα Πρωθυπουργό. Σήμερα, με την εκλογή του Φρανσουά Ολάντ, τα δεδομένα έχουν αλλάξει.

Βέβαια, ανεξαρτήτως αυτού, η διαπραγματευτική ισχύς της χώρας και το κύρος της μετεβλήθη αρκετά ώστε οι προσωπικές πολιτικές συμμαχίες να μην επαρκούν για να επηρεάσουν αποφάσεις. Ακόμη και χωρίς τη στήριξη του Σαρκοζί, ο Καραμανλής είχε το «πάνω χέρι» έναντι του Γκρουέφσκι στο ζήτημα της ονομασίας, κι αυτό γιατί βρισκόμασταν στο 130% του Α.Ε.Π.!  Σήμερα, με τη χώρα σιδηροδέσμια του Μνημονίου, την Τρόικα να έχει κάρτα απεριόριστων διαδρομών για τα σύνορα, και το Α.Ε.Π. στο 180% ποια η διαπραγματευτική ισχύς του κράτους; Φυσικά, καλό θα ήταν να μας απαντούσε ο Πρωθυπουργός, αλλά με την παρούσα στατιστική εικόνα όλο αυτό φαντάζει αρκετά δύσκολο.

No related posts.