54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Top 8 ελληνικών ταινιών Μέρος 1ο

Με μόνο οχτώ ταινίες στο διαγωνιστικό τμήμα του Ελληνικού Προγράμματος, το 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έδωσε την ευκαιρία στους επισκέπτες του να δουν και να αξιολογήσουν ψηφίζοντας, την ταινία που τους άρεσε περισσότερο. Το ε.ΜΜΕ.ίς τις είδε όλες, και έκανε ένα Top 8, παραθέτοντας γνώμη, μαζί με την πλοκή της ταινίας όπως αναφέρεται στον επίσημο ιστότοπο του Φεστιβάλ.

8 ) O Προφήτης

Κατά τη διάρκεια του πιο αιματηρού πόλεμου στην ιστορία της ανθρωπότητας, ένας στρατιώτης καταφτάνει σ’ ένα εγκαταλειμμένο μοναστήρι αναζητώντας τον πατέρα του. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί, του γεννάται η υποψία πως οι ειρηνιστές επισκέπτες του χώρου ίσως γνωρίζουν κάτι για τον πατέρα του.

Τα όμορφα και εντυπωσιακά πλάνα είναι το μόνο θετικό που κρατάμε από την ταινία. Το αλληγορικό –και σχετικά ενδιαφέρον- σενάριο, κάπου θάφτηκε, ανάμεσα σε πομπώδη ομιλία, περίεργους διαλόγους και προσπάθεια μεγαλοπρέπειας. Παρά την παρουσία του Γιώργου Χρανιώτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο και το σχετικά συμπαθητικό φινάλε, η ταινία δεν κατάφερε να εντυπωσιάσει, και κούρασε με τα διάφορα αινίγματά της.

7) Η Τελευταία Φάρσα

Τέσσερις νέοι επιστήμονες έχουν ένα περίεργο «χόμπι»: Να κάνουνε φάρσες-αποκαλύψεις σε μέντιουμ, πνευματιστές κ.λ.π. Ένας από αυτούς μπαίνει στην ομάδα ενός ψευδο-θεραπευτή ώστε να αποκαλύψει την απατεωνιά. Εκεί όμως, τα πράγματα δεν θα πάνε όπως τα είχε σχεδιάσει…

Δεν το κρύβουμε: το θέμα που πραγματεύεται η ταινία, μας τράβηξε την προσοχή από την αρχή. Παρ’ όλα αυτά, η ταινία, τείνοντας περισσότερο προς το cult, ξέφυγε από το ξεσκέπασμα «τσαρλατάνων», και επικεντρώθηκε σε κοινότυπες-κλισέ αναφορές, όπως αγάπη και νόημα ζωής. Αν και είχε ένα-δύο καλά σημεία, οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών (με τεράστια εξαίρεση τη Μαρίνα Καλογήρου) δεν έπεισαν. Περιμέναμε περισσότερα, πήραμε λιγότερα. Πραγματική έκπληξη το γεγονός ότι κέρδισε το Βραβείο Κοινού Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας.

6) Ο Χειμώνας

Ο Νίκος, ένας νέος, ρομαντικός συγγραφέας από την Ελλάδα, ζει στο Λονδίνο ώσπου τον χτυπά η οικονομική κρίση. Αποφασίζοντας να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του, βρίσκει καταφύγιο στην ορεινή Σιάτιστα και στο παλιό, εγκαταλειμμένο αρχοντικό του 16ου αιώνα των παιδικών του χρόνων, που κουβαλάει μια περίεργη κληρονομιά γεμάτη φήμες, προκαταλήψεις και μυστήριους θανάτους. Στοιχειωμένο από τα φαντάσματα του παρελθόντος, που οδήγησαν και τον πατέρα του στην τρέλα, o Νίκος πρέπει να ξεδιαλύνει το μυστήριο του θανάτου του χωρίς να χάσει το μυαλό του και ο ίδιος.

Φιλότιμη προσπάθεια του Κωνσταντίνου Κουτσολιώτα να μεταφέρει ποίηση στη μεγάλη οθόνη, ένα πόνημα που, όμως, δεν πέτυχε. Η ιστορία άρχισε και τέλειωσε χωρίς να έχει γίνει, ουσιαστικά, τίποτα απολύτως. Αν κρατήσουμε και αυτό που είπε ο σκηνοθέτης (στις ερωτήσεις από το κοινό που ακολούθησαν), να ερμηνεύσουμε τα πάντα όπως εμείς θέλουμε, τότε δεν υπήρχε κάτι το σαφές και το ουσιαστικό. Στα θετικά, τα πραγματικά καλοδουλεμένα και πρωτότυπα εφέ, αλλά και η καταπληκτική ερμηνεία του Βαγγέλη Μουρίκη. Στα αρνητικά, η έλλειψη ουσιαστικής κατάληξης και νοήματος, μα και η χρήση ολόκληρων μουσικών κομματιών με μεγάλη συχνότητα στην ταινία, με μουσική από Active Member, που, αν και καλή, δεν ταίριαζε με το κλίμα.  Αν γυριζόταν με μεγαλύτερο budget στο Hollywood, ίσως να είχαμε μια σχετικά αξιομνημόνευτη ταινία. Όμως, όχι. Δεν άγγιξε.

5) Wild Duck

Εγκλωβισμένος σε προσωπικά και οικονομικά αδιέξοδα, ο Δημήτρης προσπαθεί να ορθοποδήσει αναλαμβάνοντας την εξιχνίαση μιας υπόθεσης υποκλοπών. Η έρευνα τον οδηγεί στην παρακολούθηση ενός διαμερίσματος και, κατ’ επέκταση, της καθημερινότητας των ενοίκων ολόκληρης της πολυκατοικίας. Όσο η παρακολούθηση προχωρά, τόσο το ενδιαφέρον του Δημήτρη αυξάνεται για την ιστορία της Παναγιώτας, της ενοίκου του επάνω ορόφου. Η σχέση του με την Παναγιώτα, αλλά και τα στοιχεία που ανακαλύπτει, τον οδηγούν στη βίαιη συνειδητοποίηση της παραβίασης της ιδιωτικής ζωής και της ασφάλειας, αλλά και της υποβίβασης της ποιότητας ζωής των κατοίκων της σύγχρονης πόλης. Σ’ ένα ταξίδι αυτοπροσδιορισμού στη γενέτειρά του, ο Δημήτρης προσπαθεί να ξαναβρεί τη χαμένη του ελευθερία και τα παραγκωνισμένα του ιδανικά, για ν’ αντιμετωπίσει τα ηθικά και οικονομικά διλήμματα που τον καταδιώκουν.

Κι εδώ περιμέναμε περισσότερα. Η πλοκή εξελίσσεται ομαλά, με τη μεταστροφή του ήρωα από τη «σκοτεινή» πλευρά, σε αυτή του καλοθελητή, όμως αρκετά αργή  και, για κάποιους, κουραστική. Στο τέλος έρχεται η κάθαρση και το happy end (που είναι αρκετά ωραίο), αλλά μόνο του δεν πετυχαίνει και πάρα πολλά. Στα θετικά οι πολύ καλές ερμηνείες.

No related posts.