54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Top 8 ελληνικών ταινιών Μέρος 2ο

Σε αυτό το σημείο, συνεχίζεται η κατάταξη των οχτώ ταινιών του Ελληνικού Προγράμματος του 54ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με τις θέσεις 4 έως 1.

4) Goldfish

Ελλάδα, λίγα χρόνια μετά την επίσημη χρεοκοπία της χώρας. Ένας μοναχικός άντρας κρύβεται από το σκοτεινό παρελθόν του. Μια κοπέλα αναζητά τον μεγάλο έρωτα. Δυο κακότυχα αδέλφια αναλαμβάνουν να ξαναστήσουν την «επιχείρηση» του νεκρού πατέρα τους. Οι δρόμοι τους θα συναντηθούν με απρόσμενες εξελίξεις. Κυνηγοί επικηρυγμένων, δραχμές, νουντλς, τριαντάφυλλα και χρυσόψαρα.

Από τις ταινίες που αν και όλοι μπορούν να τις δουν, συγκεκριμένοι θα «πιάσουν» όλες τις αναφορές και τους «φόρους τιμής» στις ανατολίτικες ταινίες πολεμικών τεχνών. Ο Θάνος Τσαβλής δημιούργησε μία cult ταινία με ξύλο, πιστόλια και αλητεία. Όσοι έχουν δει και την προηγούμενη ταινία του, το F.L.S., θα καταλάβουν αμέσως το ότι πρόκειται για μια δουλειά πολλά σκαλοπάτια παραπάνω, καθώς η διαφορά μεταξύ των δύο ταινιών είναι παραπάνω από αισθητή. Θέλει, βέβαια, προσπάθεια ακόμα.

3) Να Κάθεσαι Και Να Κοιτάς

Χειμωνιάτικος ουρανός. Πράσινα λιβάδια. Αποθήκες σιτηρών. Ένας άδειος σταθμός. Φτάνει ένα τρένο. Δεν κατεβαίνει κανείς, εκτός από την Αντιγόνη, μια νέα κοπέλα γύρω στα 30. Βρισκόμαστε στη Θ., μια μικρή πόλη της ελληνικής επαρχίας και το μέρος στο οποίο επιστρέφει η Αντιγόνη μετά από απουσία πολλών ετών. Η Αντιγόνη είναι αποφασισμένη να μείνει εκεί. Πάει στο μπαρ της γειτονιάς για ένα ποτό, συναντά μια φίλη απ’ τα παλιά, πιάνει δουλειά ως καθηγήτρια αγγλικών στο τοπικό φροντιστήριο, τα φτιάχνει με τον Νίκο, ένα αγόρι σαφώς νεότερο, όμορφο και ευχάριστα αφελές. Ωστόσο, η αναζήτηση μιας απλής ζωής στους ήσυχους δρόμους της μικρής πόλης σύντομα αποδεικνύεται ελαφρώς πιο μπερδεμένη απ’ό,τι η Αντιγόνη είχε φανταστεί. Η ζωή στους δρόμους της Θ. είναι ήσυχη, αλλά κάτω από την επιφάνεια η βία, οι προκαταλήψεις κι ένας άγραφος νόμος συνενοχής μεταξύ δραστών και θυμάτων βασιλεύει. Σ’ αυτήν την τελευταία ευκαιρία της Αντιγόνης ν’ αλλάξει τη μοίρα της, θα δράσει, ή θα κάθεται να κοιτάει;

Η ελληνική επαρχία εκθειάζεται από πολλούς. Όμως, και σ’αυτήν υπάρχουν σκάνδαλα, συμφέροντα και παιχνίδια εξουσίας από τους «λίγους», τους «άρχοντες», τους «δυνατούς»: Ο αρχηγός της αστυνομίας, ο πλούσιος εργολάβος, ο επιχειρηματίας. Πρόσωπα που έχουν τη δύναμη στις μικρές κοινωνίες. Με τέτοιες «ανώτερες δυνάμεις» έρχεται αντιμέτωπη η Αντιγόνη της ταινίας, δίνοντας τον προσωπικό της αγώνα, καθώς αρνείται να «κάθεται και να κοιτάει», όπως υπογραμμίζει και ο τίτλος της ταινίας. Όμορφη σκηνοθεσία, έντονο δράμα και τραγικοί χαρακτήρες, σε μια ταινία που χαρακτηρίστηκε και ως «μετα-γουέστερν».

2) Miss Violence

Την ημέρα των γενεθλίων της, η 11χρονη Αγγελική πηδάει από το μπαλκόνι και πέφτει στο κενό χαμογελώντας. Ενώ η αστυνομία και η κοινωνική πρόνοια προσπαθούν να καταλάβουν ποιος ήταν ο λόγος της πιθανής αυτοκτονίας, η οικογένειά της υποστηρίζει σθεναρά πως ήταν ατύχημα. Ποιο είναι το μυστικό που πήρε μαζί της η μικρή Αγγελική; Γιατί η οικογένεια προσπαθεί πεισματικά να την «ξεχάσει» και να συνεχίσει τη ζωή της;

Ερχόμενη από τη Βενετία με «βαλίτσες» φορτωμένες με επαίνους, η ταινία ήταν από τις αναμενόμενες του φετινού φεστιβάλ. Ο Αλέξανδρος Αβρανάς εντυπωσίασε με τη σκληρότητα, την ωμότητα και τον ρεαλισμό του, σε μια ταινία που κάθε σκηνή της έχει σκοπό. Το δράμα εκτυλίσσεται με αργό και σταθερό ρυθμό, και η φαινομενικά χαρούμενη οικογένεια δείχνει σταδιακά το πραγματικό της πρόσωπο… Διαβάστε την ολοκληρωμένη γνώμη μας για την ταινία στο ίδιο τεύχος.

1) H Αιώνια Επιστροφή Του Αντώνη Παρασκευά

Μετά από είκοσι χρόνια επιτυχημένης παρουσίας στην πρωινή ζώνη της τηλεόρασης, σε μια προσπάθεια να τονώσει τη δημοτικότητά του, ο γνωστός παρουσιαστής Αντώνης Παρασκευάς σκηνοθετεί ο ίδιος την «απαγωγή» του. Αποσύρεται σ’ ένα εγκαταλειμμένο ξενοδοχείο απ’όπου παρακολουθεί, μέσα από τις πολλές ανοιχτές τηλεοράσεις και τις πρωινές εκπομπές, τις εξελίξεις σχετικά με τη μυστηριώδη εξαφάνισή του. Συνδυάζοντας τη μαύρη κωμωδία, το δράμα, τη στιλιζαρισμένη δραματοποίηση και τα μουσικά ιντερλούδια, η σκηνοθέτις δημιουργεί μια αποπνικτική ατμόσφαιρα εγκατάλειψης. Κι ενώ περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να επιστρέψει, ο Αντώνης Παρασκευάς διαπιστώνει προς φρίκη του πως σιγά σιγά το όνομά του αρχίζει να ξεχνιέται και η ζωή συνεχίζεται χωρίς εκείνον. Μέσα από τις οικείες και αναγνωρίσιμες εικόνες στις οθόνες κι από τους άδειους και παρηκμασμένους χώρους του ξενοδοχείου, παρακολουθούμε και τον Αντώνη Παρασκευά αλλά και τον κόσμο που τον δημιούργησε να αναζητούν απεγνωσμένα τη χαμένη τους ταυτότητα.

Η πραγματική έκπληξη του Φεστιβάλ. Μία απίστευτα ατμοσφαιρική ταινία (θυμίζει έντονα Λάμψη του Κιούμπρικ), στην οποία ο πρωταγωνιστής είναι μόνος του εναντίον του περιβάλλοντος, του χρόνου και της επικαιρότητας που τρέχει. Έξοχη κριτική στην ελληνική showbiz και στον τρόπο που ο κόσμος μπορεί να σε ξεχάσει, νοσταλγία για τις παλιές εποχές της ευημερίας –ο Αντώνης Παρασκευάς παρακολουθεί σε μαγνητοσκόπηση παλιά εκπομπή του που μας καλωσορίζει στο 2002 και στο Ευρώ- ,και ένα συναισθηματικό φινάλε συνθέτουν με μαεστρία αυτό το δράμα. Πολύ δυνατή ερμηνεία από τον Χρήστο Στέργιογλου, που, υπό την άψογη καθοδήγηση της Ελίνας Ψύκου, «μεταμορφώνεται» από διάσημο σε απλό, καθημερινό πολίτη, και οδηγείται σιγά-σιγά στην παράνοια. Απολαυστικά και νοσταλγικά τα pastiche πλάνων που δείχνουν τον κεντρικό χαρακτήρα σε παλιότερες εκπομπές που παρουσίαζε, επεξεργασμένα με τρόπο για να θυμίζουν την ποιότητα εικόνας της πραγματικής παλιάς εποχής. Απολύτως δικαιολογημένος ο τριπλός θρίαμβος της ταινίας: Βραβείο Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου για Καλύτερη Ελληνική Ταινία, Βραβείο Κριτικής Επιτροπής για Ανδρική Ερμηνεία και Βραβείο Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου. Μοναδικό μειονέκτημα το, για πολλούς, ακατάληπτο τελείωμα.

No related posts.