Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Μια «Ερασμίτισα» στην Ιβηρική!

Το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα είναι μία πανέμορφη φοιτητούπολη...

Κι ήρθαν πάλι φέτος τα Χριστούγεννα!… Πότε μπήκε ο Δεκέμβρης, πότε ήρθα, πότε θα φύγω κιόλας. Σας δίνω τις συντεταγμένες μου για να προσανατολιστείτε. Βρίσκομαι από τον Αύγουστο στα βορειοδυτικά της Ισπανίας, στην περιοχή της Γαλικίας, στο μυσταγωγικό Σαντιάγο ντε Κομποστέλα.

Άρπαξα την ευκαιρία για τις σπουδές στο εξωτερικό μέσα από το πρόγραμμα Erasmus και να ‘μαι τώρα «ξενιτεμένη» στην Ιβηρική. Όμορφη η ζωή στο εξωτερικό. Πιο όμορφη όταν είσαι 22, χωρίς να χρειάζεται να δουλέψεις, χωρίς υποχρεώσεις, με όλη την όρεξη να γυρίσεις τον «κόσμο» και να γνωρίσεις «κόσμο» και να γίνεις μέρος ενός «κόσμου» αλλιώτικου, χρωματιστού και μυρωδάτου. Άλλες φορές να μυρίζει από το βρεγμένο γρασίδι του πανεπιστημιακού πάρκου και άλλοτε ποτά και γλέντια!

Το Σαντιάγο είναι μια πολύ ιδιαίτερη πόλη με βαθιά θρησκευτικές ρίζες και έναν τεράστιο καθεδρικό ναό στο κέντρο της, να θυμίζει σε κατοίκους και επισκέπτες την κατάνυξη του Απόστολου Ιακώβου. Γεμάτη από τουρίστες και μαγαζάκια με σουβενίρ, ταβέρνες με τοπικούς μεζέδες- όλα οστρακοειδή και ψαρικά λόγω του γείτονος Ατλαντικού- και την ιστορία του Camino de Santiago , ιδανικός προορισμός για τους φίλους της πεζοπορίας και της εσωτερικής αναζήτησης. Πες μου τώρα, τι δουλειά έχω εγώ εδώ;

Όταν επέλεξα να έρθω στην Ισπανία περίμενα να δω ταύρους και φλαμένγκο, κόκκινες σημαίες και λατίνους εραστές, αλλά τίποτα. Ζω, λοιπόν, σε μια αλλιώτικη Ισπανία. Ξέχωρη από το υπόλοιπο κράτος, η Γαλικία θέλει την αυτονομία της, έχει τις δικές της γιορτές, τα έθιμα και βέβαια τη δική της επίσημη γλώσσα. Τα χρειάστηκα, είναι η αλήθεια. Όταν πρωτοέφτασα κυκλοφορούσα χαμένη μέσα στο λεξικό μου, να κοκκινίζω στα δευτερόλεπτα που περνούσαν μέχρι να απαντήσω «σωστά» στην κάθε ερώτηση. Μετά από δύο μέρες ωστόσο, γνωρίζοντας κι άλλους πολλούς που, σαν κι έμενα, κόμπιαζαν με το «καλημέρα σας» στην κυριολεξία, ελευθερώθηκα από κάθε γλωσσικό κόμπλεξ και άρχισαν όλα να έχουν έναν ήχο πιο γνώριμο μέρα με τη μέρα. Αναγκάζεσαι να μιλήσεις, για να μπορέσεις να βρεις σπίτι, να φας, να ρωτήσεις πού είναι το πανεπιστήμιο. Γιατί, πέρα από τα παραπάνω που έχει η πόλη μου, έχει και ένα τεράστιο πανεπιστήμιο και μια από τις μεγαλύτερες κοινότητες Ερασμιτών. Οι φοιτητές αριθμούν περί το μισό εκατομμύριο και άλλοι τόσοι είναι και οι κάτοικοι του Σαντιάγο. Περίπου τόσες και οι ομπρέλες που κυκλοφορούν καθημερινά στο δρόμο, γιατί ξέχασα να σας πω, ότι εδώ που είμαι, βρέχει ολημερίς… Μούχλα και υγρασία.

Κι αφού κατάλαβα πως το κλίμα δεν θα με σήκωνε όσον αφορά στη μετεωρολογία, αποφάσισα να έρθω πιο κοντά στο μεσογειακό. Κι έτσι συγκατοίκησα με δυο Σισιλιάνες, που τρέφονται με ελαιόλαδο και τους αρέσει η ηλιοθεραπεία! Ταιριάξαμε! Από τον Αύγουστο μοιράζομαι την κάθε μέρα μου με ένα τσούρμο από διεθνείς φοιτητές και ο κατάλογος των φίλων και γνωστών μου έχει αυξηθεί κατά πολύ! Στην πραγματικότητα ποτέ δεν μπορούσα να σκεφτώ πόσα κοινά μπορώ να έχω με έναν Πολωνό, μια Γιαπωνέζα, έναν Αυστριακό, έναν Γερμανό και μια Σουηδέζα. Άνθρωποι απ’ όλη τη γη που βρεθήκαμε εδώ κατά τύχη, από την τύχη της επιλογής του καθενός μας. Να ‘μαστε τώρα να πίνουμε ζεστό κρασί με μπαχαρικά-συνταγή του πολωνού- και να γλεντάμε με βραδιές γκάιντας, μαθαίνοντας το «γεια μας» σε κάθε γλώσσα.

... που σε υποτάσσει με την ατμόσφαιρά της! Erasmus people!

Όταν είσαι φοιτητής Erasmus όλα γίνονται πολύ εύκολα και γρήγορα, μα κυρίως πιο απλά. Νοικιάζεις ένα σπίτι, που δεν μοιάζει καθόλου με αυτό που έμενες μέχρι τώρα, αλλά δεν σε νοιάζει, γιατί είναι γεμάτο με τους νέους φίλους σου. Δεν έχεις ανοιχτήρι για το κρασί και το ζητάς κάθε μέρα από το γείτονα, μην κάνοντας τον κόπο να αγοράσεις. Δεν έχεις σουρωτήρι για τα μακαρόνια, τα οποία αποτελούν τη βασική τροφή σου -ειδικά αν μένεις με Ιταλούς- αλλά έτσι εφευρίσκεις ζουμερές σάλτσες και είσαι άρχοντας!

Περπατάς στο δρόμο και ξαφνικά κάνεις φίλους, κυκλοφορείς με μια γλυκιά γεύση στο στόμα και χαμογελάς. Δεν θα δείτε «λυπημένους» φοιτητές, ακόμη κι όταν περνάμε όλη μέρα στη σχολή, κάνοντας πολυσέλιδες εργασίες ή όταν μας λείπουν οι δικοί μας άνθρωποι, που βρίσκονται 3 χώρες μακριά…

Εμπειρία ζωής αυτοί οι μήνες μου. Άνοιξε το μάτι και το μυαλό. Μοιράστηκα μέρες και νύχτες, ταξίδεψα σε πολιτείες, γεύτηκα για πρώτη φόρα, γνώρισα λίγο από τον κόσμο.

Πολύ κρίμα που είναι για τόσο λίγο. Νιώθω πως είμαι εδώ μια βδομάδα. Και να που σε ένα μήνα θα πρέπει να φτιάχνω βαλίτσες. Σαν να λέμε αύριο δηλαδή.

Νιώθω ευγνωμοσύνη για αυτήν την ευκαιρία που είχα. Αρπάξτε την! Εγώ εδώ συνεχίζω να χαμογελώ…

Νένα Δημητρίου
nenadimitr@hotmail.com

No related posts.