Ο Απολογισμός του 54ου ΦΚΘ

Το 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι πια παρελθόν κι έτσι ήρθε η ώρα να αναφερθούν γεγονότα τα οποία προξένησαν εντυπώσεις τόσο θετικές όσο και αρνητικές. Με άλλα λόγια είμαστε έτοιμοι, για τον απολογισμό της διοργάνωσης.

Όλοι φέτος, σινεφίλ και μη, περιμέναμε το συγκεκριμένο θεσμό ο οποίος μας επιτρέπει, έστω και για ένα δεκαήμερο, να ξεφύγουμε από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Έτσι, από την 1η έως τη 10η Νοεμβρίου όσοι βρέθηκαν στη συμπρωτεύουσα μπορούσαν να παρακολουθήσουν 150 ταινίες από 54 χώρες του κόσμου στις γνωστές αίθουσες του λιμανιού της Θεσσαλονίκης -με την νέα προσθήκη της αίθουσας «Τάκης Κανελλόπουλος»- και στον κινηματογράφο Ολύμπιον Εδώ, βέβαια, θα πρέπει να αναφερθεί ότι κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ η πολιτεία είχε φροντίσει να «αξιοποιήσει» τις αποθήκες 1 και Δ, στον χώρο όπου έτσι κι αλλιώς βρίσκονται (δηλαδή στο λιμάνι), νοικιάζοντας τες στην εταιρεία Village Cinemas. Οι αποθήκες είχαν ανακαινιστεί το 1997, όταν η Θεσσαλονίκη είχε διατελέσει πολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης, με χρήματα που προέρχονταν από σχετική φορολόγηση. Το ενοίκιο που θα κλιθεί να πληρώνει η εταιρεία είναι γελοίο, καθώς κυμαίνεται περίπου στα 100.000 € το χρόνο.

Ευτυχώς, για τούτη τη διοργάνωση οι αίθουσες παραχωρήθηκαν δωρεάν από τη Village, καθώς υπήρχε σχετικός όρος στη συμφωνία. Ωστόσο, οι τιμές φέτος ήταν εξαιρετικά υψηλές παρότι δεν χρειαζόταν να εκμισθώσει αίθουσες. Το εισιτήριο ήταν 6€ για όλους. Οι φοιτητές, τα παιδιά και οι γηραιότεροι (άνω των 65) μπορούσαν να μπουν ελεύθερα μέχρι τις προβολές στις τρεις η ώρα, εφόσον είχαν βγάλει μηδενικό εισιτήριο. Επίσης, η cineκάρταF δεν σου έδινε τη δυνατότητα να μπαίνεις με μηδενικό εισιτήριο στις προβολές, αλλά όφειλες να πληρώνεις για κάθε ταινία 2€. Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι είχε δοθεί εντολή να εκδίδονται και εισιτήρια και για άτομα που κάθονται στο πάτωμα, και μάλιστα χωρίς να υπάρχει κάποια έκπτωση. Με άλλα λόγια, πλήρωναν κανονικά ό,τι τους αναλογούσε ακόμη κι αν δεν είχαν θέση καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής.

Στην τελετή έναρξη και λήξης για μια ακόμα φορά βρέθηκαν άτομα λόγω γνωριμιών και δεν είχαν πρόσβαση αρκετοί δημοσιογράφοι, κριτικοί και άνθρωποι σχετικοί με τον χώρο. Ας μην ξεχνάμε ότι, μετά τα περσινά γεγονότα, μέλη της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, αλλά και δημοσιογράφοι που έγραψαν αιχμηρές απόψεις για την περσινή διοργάνωση, δεν πήραν προσκλήσεις για τις εκδηλώσεις.

Παράλληλα, διαπιστώθηκε τούτη φορά και κακή συμπεριφορά των εργαζομένων κατά των εθελοντών. Αρκετές φορές ακούστηκαν αυστηρές επιπλήξεις προς τους εθελοντές, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν συνάδει με την έννοια του εθελοντισμού. Οι εθελοντές δεν είναι δυνατόν να δουλεύουν πέντε συγκεκριμένες ώρες την ημέρα, ενώ ταυτόχρονα να μην υπάρχει κάποιο σνακ (όπως γινόταν παλιότερα), να μην τους δίνεται η δυνατότητα να μπουν στις εκδηλώσεις-πάρτι μαζί με κάποιον φίλο τους, να μην μπορούν να κλείσουν εισιτήριο έστω σε έναν περιορισμένο αριθμό ταινιών εκ των προτέρων (και άρα να χάνουν όλες τις καλές και sold out προβολές), να μπαίνουν το πολύ δυο άτομα που έχουν βάρδια μες στις αίθουσες (μην τυχόν και δουν καμιά ταινία) και, γενικότερα, να μην έχουν κάποιο σοβαρό προνόμιο για την εργασία που προσφέρουν. Χωρίς αυτούς το Φεστιβάλ δεν θα γινόταν ποτέ, οπότε καλό θα ήταν οι εκάστοτε υπεύθυνοι να φέρονται με ευγένεια στους εθελοντές και να μη βασίζονται μόνο στο γεγονός ότι ακόμη κι αν δυσαρεστηθούν όσοι επιλέχθηκαν, υπάρχουν πολλοί που θα κάνουν αίτηση στο 55ο Φεστιβάλ…

Η πληθώρα των ταινιών και η εντονότατη παρουσία σκηνοθετών ίσως να είναι τα θετικότερα σημεία του θεσμού για αυτή τη χρονιά. Οι αρκετές κακές ταινίες όμως, μαζί με την ανύπαρκτη κάλυψη της ΔΤ, η παρουσία μονάχα των γνωστών-αγνώστων κατόπιν προσκλήσεως στις σημαντικές ψυχαγωγικές και μη εκδηλώσεις, αλλά και το κλασικό πρόβλημα ότι τα κεντρικά γραφεία του Φεστιβάλ βρίσκονται μόνιμα εδώ και χρόνια στην Αθήνα, δείχνει ότι βρισκόμαστε πια σε κομβικό σημείο.

Η αχνή παρουσία του ελληνικού κινηματογράφου μαζί με τις πάμπολλες δηλώσεις του κόσμου ότι φέτος πήγε στο Φεστιβάλ για να το στηρίξει, γιατί φοβάται μην μεταφερθεί κι αυτό στην Αθήνα, δείχνει τη βαθύτατη κρίση που βιώνει η 7η τέχνη στη χώρα μας. Δεν είναι καιρός για επευφημίες για το γεγονός ότι σύμφωνα με τους ιθύνοντες υπήρχε 90% πληρότητα, αλλά για αναστοχασμό. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχει χάσει την ταυτότητά του. Είναι χρέος όλων μας να αναλογιστούμε τι ακριβώς θέλουμε από τούτο τον θεσμό.

No related posts.