The Counselor

Σε σκηνοθεσία του Ridley Scott και σενάριο Cormac McCarthy με τους Michael Fassbender, Penélope Cruz, Cameron Diaz, Javier Bardem, Brad Pitt.

Η τελευταία ταινία του Ridley Scott έχει διχάσει όσο καμία άλλη. Η αλήθεια είναι ότι είτε θα την λατρέψεις, αρνούμενος οποιαδήποτε λάθη, είτε θα την μισήσεις, αποδεχόμενος πως κάποια πράγματα καλύτερα είναι να τα αφήνεις στην ησυχία τους. Και επειδή μιλάμε για μία ταινία με πολλά “γυαλιστερά” ονόματα, εκτεταμένο μάρκετινγκ και τόσο ντόρο γύρω από το περιεχόμενό της που είτε είσαι φαν του σκηνοθέτη και της δουλειάς του είτε όχι, το σίγουρο είναι πως θα σε διχάσει.

Ο Counselor (Michael Fassbender), το όνομα του οποίου δεν μαθαίνουμε ποτέ, είναι μεγαλοδικηγόρος που μπλέκεται ενσυνείδητα σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι διακίνησης ναρκωτικών με συνεργάτες τους Reiner (μία υπερεκτεθειμένη σε σολάριουμ καρικατούρα του Javier Bardem) και Westray (Brad Pitt). Αφού πείσει τον εαυτό του πως η απληστία του αξίζει ένα κάποιο έξτρα ρίσκο και αφού αγνοήσει κάθε συμβουλή από τους συνεργάτες του, θα μπει στο παιχνίδι χωρίς επιστροφή, αρνούμενος να συνειδητοποιήσει πως οποιοδήποτε λάθος δεν συγχωρείται.

Στα πλαίσια μιας ιστορίας γραμμένης από τα χεράκια του επιτυχημένου Cormac McCarthy (No Country for Old Men – 2007, The Road – 2009) η οποία παίρνει κάποιο χρόνο να αποκαλύψει τις πτυχές της, με εσένα να απορείς τι και πως, ο Ridley Scott προσπάθησε να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό. Με κύρια συστατικά την ίντριγκα και την απληστία, και παρόλο που η αρχική ιδέα ενός χαμηλών τόνων δράματος είναι εμφανής, το αποτέλεσμα είναι ένα συγχυσμένο δράμα με σεξπηρικούς μονολόγους, φιλοσοφίες και λοιπά άσχετα στοιχεία με την αρχή και το τέλος να απουσιάζουν.

Η παρουσίαση του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα ως αλαζόνα, η μετέπειτα μετάλλαξή του από θύτη σε θύμα, και γενικά το μοτίβο του “άλλο είμαι, άλλο δείχνω” για κάποιο λόγο δεν κατάφερε να πείσει κανέναν. Είναι απογοητευτικό το γεγονός ότι όλα τα στοιχεία που προσπάθησε να τοποθετήσει μαζί ο Scott με στόχο δημιουργήσει κάτι το στιβαρό και αξιοπρόσεκτο, δούλεψαν εναντίον του. Χαμένος σε πλάνα πολλών λεπτών, ο σκηνοθέτης αδυνατεί να βάλει σε σειρά κάτι από όλα αυτά που διηγείται. Κανένας χαρακτήρας δεν δείχνει να πείθει και κανένα σημείο της ιστορίας δεν προκαλεί τίποτε περισσότερο από ένα είδους σύγχυσης για το τί ακριβώς συμβαίνει.

Σε έναν εικονικό κόσμο όπου άνθρωποι και καταστάσεις απλά τοποθετούνται μπροστά σου, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο σκοπό να πουν κάτι σημαντικό, έτσι και εσύ με τη σειρά σου δύσκολα θα δεθείς, δύσκολα θα συμμετέχεις και ακόμη πιο δύσκολα θα συμπάσχεις.

Παρόλο που το καστ περιέχει μερικούς από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς του σήμερα, είναι προφανές πως το σενάριο δεν τους επέτρεψε ούτε στο ελάχιστο να αποδείξουν την αξία τους (εντάξει, εξαιρείται η ατάλαντη Cameron Diaz). Παγιδευμένοι σε άσχετους μεταξύ τους μονολόγους που προφανώς σκοπό έχουν να αναδείξουν μία κάποια ευφυΐα – αν και στο τέλος κατακάθονται στο τίποτα – οι ηθοποιοί και οι χαρακτήρες τους αδυνατούν να διατηρήσουν τη συνοχή και να πραγματοποιήσουν έστω έναν διάλογο που να βγάζει νόημα.

Στον κόσμο του Ridley Scott οι κανόνες αλλάζουν ή καλύτερα δεν υπάρχουν κανόνες. Για λόγους οι οποίοι δεν διευκρινίζονται ποτέ ο Counselor είναι ένας από τους παίκτες σε ένα περίεργα κατασκευασμένο παιχνίδι διακίνησης ναρκωτικών. Το γιατί είναι κάτι που δεν θεωρείται χρήσιμο να διευκρινιστεί και το πώς πραγματοποιείται με έναν άχαρο και ατσούμπαλο τρόπο. Χαρακτήρες, καταστάσεις, κίνητρα, επιλογές και επιπτώσεις είναι όλα μπερδεμένα. Δυστυχώς η δυσαρέσκεια και η απογοήτευση είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρα.

No related posts.