«Από τα θρανία…στην ανεργία»

Την φετινή χρονιά περισσότεροι από 69.000 εισακτέοι μπήκαν σε ΑΕΙ και ΤΕΙ σε όλη τη χώρα. Τα ΙΕΚ και οι διάφορες επαγγελματικές σχολές συνεχίζουν να προσελκύουν νέους σπουδαστές. Πολλοί είναι οι απόφοιτοι που συνεχίζουν τις σπουδές τους σε μεταπτυχιακό επίπεδο για να αποκτήσουν εξειδίκευση. Οι νέοι προσπαθούν ολοένα να εμπλουτίζουν το βιογραφικό τους συμμετέχοντας σε εθελοντικά προγράμματα, παρακολουθώντας σεμινάρια με απώτερο σκοπό την εξασφάλιση μιας θέσης εργασίας, καθώς και μιας ικανοποιητικής αμοιβής. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που αποφασίζουν να εγκαταλείψουν οικογένεια και φίλους και να ξενιτευτούν στο εξωτερικό για σπουδές ή και ανεύρεση εργασίας.

Στην Ελλάδα, εν μέσω της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε, φαίνεται πως το πρώτο πτυχίο δεν έχει μεγάλη ισχύ και αξία για την εύρεση εργασίας. Είναι μεγάλος ο αριθμός των αποφοίτων ετησίως. Παρατηρούμε, ωστόσο, πως αντί να μειώνονται, αυξάνονται τα ποσοστά της ανεργίας και της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας τη στιγμή που η νέα γενιά μοχθεί για την απόκτηση ενός πτυχίου, μεταπτυχιακού ή και διδακτορικού. Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μια ατέλειωτη αναζήτηση εκπαιδευτικών προσόντων. Η υπερεκπαίδευση μοιάζει πλέον με ψυχαναγκασμό, αφού όλοι μας έχουμε εγκλωβιστεί στην ιδέα τον προσόντων.

Το θεμελιώδες ερώτημα απέναντι στην κατάσταση που επικρατεί είναι εάν τελικά αξίζει όλη αυτή η προσπάθεια για συνεχή απόκτηση γνώσεων και προσόντων. Η αναζήτηση τίτλων, πιστοποιητικών, διπλωμάτων και η αέναη ενασχόληση με την εκπαίδευση μοιάζει να μην έχει αντίκρισμα σε μια κοινωνία που καλείτε να αντιμετωπίσει καθημερινά προβλήματα επιβίωσης.

Οι περισσότεροι πολίτες, ανεξαρτήτως ηλικίας, βρίσκονται σε ένα επαγγελματικό τέλμα. Τα προσόντα τους δεν μπορούν να λειτουργήσουν ανταποδοτικά, προσφέροντάς τους θέσεις εργασίας και έναν ικανοποιητικό μισθό. Η εκπαίδευση από μόνη της δεν μπορεί να βοηθήσει στη εξάλειψη της φτώχειας και της ανέχειας που αντιμετωπίζουμε όλοι ανεξαιρέτως στην καθημερινότητά μας τα τελευταία χρόνια. Εντούτοις, δεν παύει να αποτελεί ένα όπλο για την σωστή αντιμετώπιση και διαχείριση όλων όσων βιώνουμε, αν και η ψυχολογική πίεση γίνεται όλο και μεγαλύτερη.

Σε καμία περίπτωση δεν θεωρείται λύση η διακοπή των σπουδών και η εγκατάλειψη της εκπαίδευσης. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε πράξη καταστροφική για το άτομο. Στον αντίποδα όμως, μια συνεχής και παράλληλα ατελέσφορη ανάλωση στην αναζήτηση τυπικών προσόντων είναι από μόνη της άκρως ανησυχητική. Θα λέγαμε πως το αναπτυξιακό μοντέλο χρήζει μεταβολής ώστε να παράγεται απασχόληση για όλους τους πολίτες, μιας και δεν παρέχει προγραμματισμό και αναπτυξιακή προοπτική, καθιστώντας προβληματική τη σχέση της επαγγελματικής και κοινωνικής αποκατάστασης των πολιτών.

No related posts.