Όλα ξεκινάνε από την αρχή…

«Όπου γης και πατρίς», λέει μια παροιμία και αυτό ισχύει γι’ αυτούς που για λόγους κυρίως οικονομικούς αναγκάζονται να πάρουν το δρόμο της ξενιτιάς.

Το θέμα είναι ότι τι γίνεται όταν μετά από 15 χρόνια διαμονής και εργασίας -σε μια ξένη στην αρχή χώρα- οι άθλιες οικονομικές συνθήκες σε υποχρεώνουν πάλι να εγκαταλείψεις τη νέα σου πατρίδα;

Η οικονομική κρίση που έχει πλήξει την Ελλάδα τα τελευταία τέσσερα σχεδόν χρόνια δεν έχει αγγίξει μόνο τους Έλληνες ντόπιους, αλλά και τους οικονομικούς μετανάστες.  Η Ελλάδα από χώρα εξαγωγής μεταναστών μετατράπηκε στις αρχές της δεκαετίας του ‘90  σε χώρα εισαγωγής μεταναστών.

Χιλιάδες άνθρωποι από τις γειτονικές χώρες, κυρίως από την Αλβανία, κατέκλυσαν τις ελληνικές πόλεις και χωριά. Οι αρχικές δυσκολίες ήταν πολλές, όπως το να βρουν στέγη και εργασία. Η επικοινωνία ήταν δύσκολη για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Θα έπρεπε να μάθουν ακόμα και να σκέφτονται σε μια ξένη γλώσσα. Με το πέρασμα των χρόνων ξεπέρασαν τις δυσκολίες αυτές, εργάστηκαν σκληρά και παρά τις οικονομικές δυσχέρειες κατάφεραν να φτιάξουν οικογένειες -όσοι δεν είχαν, έκαναν παιδιά, τα οποία γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα.

Οι γονείς προσπάθησαν να προσαρμοστούν σ’ έναν νέο περιβάλλουν με άλλα  ήθη, έθιμα και κοινωνικές καταστάσεις. Θυσιάστηκαν για τα παιδιά τους και εργάστηκαν σκληρά για να τους προσφέρουν  ένα καλύτερο μέλλον.

Έλα όμως που μετά από 15 και 20 χρόνια, η Ελλάδα που στην αρχή φάνταζε γι’ αυτούς ένας παράδεισος, τώρα λόγω των συγκυριών και οικονομικών συνθηκών βούλιαξε στην ανέχεια. Η ανεργία έπληξε όλα τα κοινωνικά στρώματα και τους μετανάστες. Αυτό το κομπόδεμα που μάζευαν επί χρόνια δεν υπάρχει και είναι αρκετοί αυτοί που με βαριά καρδιά θα πρέπει να πάρουν μια απόφαση. Πώς να πεις στα παιδιά ότι θα πρέπει να επιστέψουμε στην Αλβανία;   Γι’ αυτά, αυτή η χώρα είναι ένας τουριστικός  προορισμός. Πήγαιναν κάθε καλοκαίρι στους παππούδες για να τους δουν και τώρα με δάκρυα στα μάτια άφησαν την Ελλάδα για να επιστρέψουν στο τόπο, όπου έζησαν τα περισσότερα χρόνια οι γονείς τους.

Να έχεις γεννηθεί εδώ, στη Θεσσαλονίκη, στα Χανιά ή στην Κυψέλη, να έχεις πάει νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, ίσως και λύκειο και κάποια στιγμή να σου λέει ο πατέρας σου: «αποχαιρέτα τους φίλους σου, φεύγουμε!

Θα πει κάποιος ότι αυτή είναι η χώρα καταγωγής και είναι η πατρίδα τους. Μη συγχέουμε τη λέξη πατρίδα με το έθνος και το κράτος. Η πατρίδα για τον καθένα είναι κάτι ξεχωριστό, είναι ο τόπος που γεννήθηκε και έμαθε τη γλώσσα, είναι η γειτονιά που μεγάλωσε, που έπαιξε στις πλατείες με τους  φίλους και που ερωτεύτηκε. Πολλά από τα παιδιά που επέστρεψαν μαζί με τους γονείς στην Αλβανία είναι αναγκασμένα να προσαρμοστούν σ’ έναν νέο περιβάλλον. Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να μάθουν την αλβανική γλώσσα για να πάνε σχολείο. Σε πολλά σχολεία υπάρχουν ειδικές τάξεις με μαθητές που διδάσκονται τα αλβανικά.

Η επιστροφή στη Αλβανία δεν αποτελεί πρόβλημα μόνο για τα παιδιά αλλά και για τους γονείς. Το θέμα της εύρεσης εργασίας αποτελεί πονοκέφαλο και σε περίπτωση που τα πράγματα βαίνουν θετικά, το μεροκάματο είναι μικρό και οι αποδοχές πενιχρές.

Σύμφωνα με την έκθεση του Usadis – ενός οργανισμού που χρηματοδοτείται από το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και συνεργάζεται με τον αντίστοιχο οργανισμό ACIT στα Τίρανα -, την τελευταία πενταετία έχουν φύγει από την Ελλάδα και έχουν επιστρέψει στην Αλβανία 200.000 άνθρωποι.

Όλα ξεκινάνε από την αρχή…

No related posts.