Μηνύματα παντού

Περπατώντας στους δρόμους και τα παραδοσιακά σοκάκια της Θεσσαλονίκης, ένα από τα πρώτα πράγματα που θα παρατηρήσει κανείς είναι οι τοίχοι που έχουν κάτι να σου πουν. Άλλοτε φωνάζουν κι άλλες φορές απλώς ψιθυρίζουν. Τοίχοι γεμάτοι  συνθήματα, ποιήματα, αποσπάσματα κειμένων και έξυπνες ατάκες.

Πολλά τα συναντάμε μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο, άλλα σε γειτονικούς δρόμους και άλλα σε πιο απόμερα μέρη. Τι λένε όμως όλα αυτά; Μερικά παραδείγματα είναι: «Την άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις», «Τίποτα στη ζωή ούτε καν στον θάνατο δικαιούται να εμποδίσει ελευθερία και γνώση», «Δε θα παρακαλάμε για τα αυτονόητα. Θα τα πάρουμε πίσω μόνες και μόνοι μας», «Σημασία έχει να παραμείνεις άνθρωπος, όχι ζωντανός», «Ενάντια στον θόρυβο από τις μπότες και τη σιωπή από τις παντόφλες. Αντίσταση σημαίνει δημιουργία».

Δημιουργία, έμπνευση, αντίσταση, επανάσταση ή απλώς απειλή και ασέβεια προς τη δημόσια περιουσία; Ανάσα την ώρα που περπατάμε ή κάτι που μας φοβίζει και τρομοκρατεί; Οι απόψεις σίγουρα διίστανται. Ένας νομικός προφανώς θα έλεγε πως κάτι τέτοιο είναι παράνομο και διώκεται ποινικά, ένας υπεύθυνος καθαριότητας θα αγανακτούσε και ένας φοιτητής είτε θα το χάζευε, αν το παρατηρούσε, είτε θα το δημιουργούσε.

Ας κρατήσουμε, λοιπόν, τη θετική πλευρά αυτών των συνθημάτων- μηνυμάτων, εφόσον δεν προκαλούν καταστροφές σε ιδιωτική και δημόσια περιουσία…  Ας αποτελέσουν αφορμή για σκέψη και βαθύτερο στοχασμό.

No related posts.