Καλώς σας ξαναβρίσκουμε!

Μετά από ένα αρκετά ταραχώδες, περιπετειώδες και πλούσιο ειδησεογραφικά τρίμηνο, επανερχόμαστε δυναμικά, για να τα πούμε, να σχολιάσουμε, να παρουσιάσουμε και γενικότερα να δώσουμε το δικό μας δημοσιογραφικό στίγμα.

Ομολογουμένως, τα γεγονότα της τελευταίας περιόδου ξεπέρασαν τον καθένα και για ακόμη μια φορά μάς έκαναν να αντιληφθούμε, ότι η κρίση στην Ελλάδα δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά έχει πολλές προεκτάσεις.

Ένας συνάνθρωπός μας δολοφονείται “λόγω φρονημάτων” στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Ή μήπως στη χώρα όπου γεννήθηκε η δημοκρατία;;; Διότι στην πρώτη περίπτωση, η χώρα θεωρείται μητέρα και πατέρας της δημοκρατίας. Στη δεύτερη περίπτωση, υπάρχουν διάφοροι παράγοντες οι οποίοι συνέβαλαν στη γέννηση της δημοκρατίας, και η χώρα απλώς τη «φιλοξενεί».

Όπως και να έχει, η ελληνική πραγματικότητα δεν έχει κάποια σχέση με την ουσία της δημοκρατίας. Καθημερινά παρακολουθούμε τις εξελίξεις οι οποίες μας αφήνουν άφωνους.

Βλέποντας όλα αυτά, σκέφτομαι… Μα, καλά δεν γίνεται έλεγχος στο ποιόν των βουλευτών; Ακόμα και εθελοντικά να δράσει κάποιος σε κάποιον οργανισμό, θα του ζητηθεί να προσκομίσει αντίγραφο ποινικού μητρώου. Σε αξίωμα, όπως είναι αυτό του βουλευτή, δεν ζητάται κάτι τέτοιο. Διότι οι βουλευτές θα πρέπει να διέπονται από ήθος, αρχές και να αποτελούν υπόδειγμα πολίτη. Πού είναι όλες αυτές οι αρετές;

Ένα άλλο θέμα το οποίο είναι άξιο προβληματισμού, σχετίζεται με το χρόνο που επελέγει να ξεδιπλωθεί αυτό το κουβάρι παρανομίας και απανθρωπιάς. Έπρεπε κάποιος να δολοφονηθεί, για να ξυπνήσουμε; (Με την ελπίδα να έχουμε ξυπνήσει, βέβαια…)

Τα έχουμε πει, γράψει, ακούσει πολλάκις. Δυσκολευόμαστε να ζήσουμε ή καλύτερα να επιβιώσουμε στη γενέτειρά μας. Το θέμα είναι σε αυτό το παιχνίδι επιβίωσης να φανούμε δυνατοί και να μην αφήσουμε κάποιους να μας συμπαρασύρουν.

Αφήνοντας πίσω την ειδησεογραφική επικαιρότητα, και λίγο πριν κλείσω, θα ήθελα να αναφερθώ στα του οίκου μας, δηλαδή στα του εΜΜΕίς. Το 45ο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού του Τμήματος Δημοσιογραφίας και Μ.Μ.Ε. του Α.Π.Θ. έχει ολοκληρωθεί χάρη στη δουλειά και το μεράκι της συντακτικής του ομάδας και των συνεργατών του.

Πρόκειται για ένα ακόμη πολυποίκιλο τεύχος το οποίο φιλοξενεί κείμενα ανθρώπων που αγαπούν τη δημοσιογραφία και οι οποίοι έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους…Έχουν γνωρίσει τη δημοσιογραφία όχι μόνο ως επάγγελμα αλλά και ως επιστήμη… πρωτίστως ως επιστήμη! Πραγματικά, χαίρομαι που κατά τα  χρόνια της προσωπικής μου δράσης στο εΜΜΕίς γνώρισα τόσους ανθρώπους οι οποίοι υπερασπίζουν το μότο μας «… γιατί η δημοσιογραφία είναι επιστήμη!».

Κάπου εδώ, μετά από μια τριετία αρκετής δουλειάς, πολλής ανάγνωσης, απίστευτων γνωριμιών και δημιουργίας δυνατών σχέσεων με την ομάδα, θεωρώ πως ήρθε η ώρα να αφήσω το πεδίο ελεύθερο στους νεότερους. Ας μην ξεχνάμε, κάποτε όλα τα ωραία τελειώνουν και είναι ιδανικό να τελειώνουν πάντα ωραία!

No related posts.