Τα θρησκευτικά : Ένα θέμα ταμπού

Έντονες αντιδράσεις προκάλεσε στους κόλπους της εκκλησίας,  η πρόταση της βουλευτού της ΔΗΜΑΡ, Μαρία Ρεπούση, σύμφωνα με την οποία το μάθημα των θρησκευτικών στο Λύκειο θα πρέπει να γίνει προαιρετικό.

Κάθε φόρα που τίθεται προς συζήτηση στη Βουλή ή σε ειδικές επιτροπές μορφωτικών υποθέσεων το ζήτημα της κατάργησης ή όχι του συγκεκριμένου σχολικού μαθήματος, αρχίζουν οι γκρίνιες στο ιερατείο.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: Ποιοί αποφασίζουν για τη σχολική ύλη και τα μαθήματα; Οι ιερείς, οι μητροπολίτες ή τα εκκλησιαστικά όργανα; Έχουν δικαίωμα τα εκκλησιαστικά όργανα να καθορίσουν το περιεχόμενο των θρησκευτικών στα σχολεία;

Είτε το θέλουμε είτε όχι, η πίστη ανήκει στον «προσωπικό χώρο» του καθενός. Είναι μια ιδιωτική υπόθεση και δεν είναι υποχρεωμένος κάποιος να το δηλώσει δημόσια  ή να το γράφει στην ταυτότητά του. Αποτελεί μια εσωτερική αναζήτηση και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του το υπαγορεύει .

Παρατηρείται, όμως, μια μεγάλη σύγχυση ανάμεσα στην πίστη και στο δόγμα. Θρησκευτικά δόγματα και αιρέσεις υπάρχουν πολλά και κάθε προπαγανδιστής προσπαθεί να σε «προσαρτήσει» στο δικό του άρμα – δόγμα, στη δική του ιδεολογία και πεποίθηση και να σε κάνει να πιστεύεις στο δικό του θεό.

Για να προχωρήσει, όμως, ο εν λόγω συλλογισμός, θα πρέπει να συμφωνήσουμε σε έναν ορισμό αναφορικά με το τι είναι δόγμα. Ο συγγραφέας και φιλόσοφος Νίκος Δήμου σε ένα εξαίρετο κείμενό του, το «Αμφιβολίας Εγκώμιον», θέτει τον ορισμό του δόγματος: «Δόγμα είναι η πίστη που θεωρεί ότι έχει γενική ισχύ, ότι είναι αναγκαστικά αληθής και υποχρεωτική για όλους».

Οπότε, εφόσον ζούμε σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, μήπως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε το περιεχόμενο του συγκεκριμένου μαθήματος; Μια πρόταση που έχει ακουστεί είναι να διδάσκεται στα σχολεία η ιστορία των θρησκειών ή αλλιώς, η θρησκειολογία. Σε μια τάξη με 30 μαθητές, όπου υπάρχουν πολλά παιδιά από διαφορετικές χώρες και εθνότητες, γιατί θα πρέπει το κάθε παιδί να είναι υποχρεωμένο  να διαβάζει για τα ευαγγέλια, τους αγίους, τους προφήτες; Γιατί να μην του δίνεται η δυνατότητα να επιλέξει το ίδιο το συγκεκριμένο μάθημα; Μήπως η υποχρεωτική διδασκαλία των θρησκευτικών έχει συμβάλλει στο να γίνουν τα ελληνόπουλα καλύτεροι Χριστιανοί;

Μπορείς να «κληρονομήσεις» από τους γονείς σου το όνομα ή την περιουσία τους, όμως δεν μπορούν να σου κληροδοτήσουν το θρήσκευμά τους και  την  πίστη τους.  Όταν ο νους καθοδηγείται από άλλους εξωτερικούς παράγοντες και εσύ απλά, ακολουθείς σαν ον πειθήνιο ένα δόγμα ή μια ιδεολογία, χωρίς να προβάλλεις καμιά αμφιβολία,  τότε δεν είσαι παρά ένα άβουλο πλάσμα.

No related posts.