Η τέχνη είναι εδώ..

…είναι εδώ για εμάς. Αυθαίρετα σε έναν μεγάλο βαθμό έχουμε συνδέσει την τέχνη μόνο με ευχάριστες πτυχές της ζωής μας. Το χιπ χοπ είναι διάλεκτος, είναι τέχνη και μαζί κουλτούρα. Είναι πάθος, δημιουργία, σκέψη, ψάξιμο, ανακάτεμα, άμυνα, ερέθισμα και συναίσθημα. Όλα μαζί και το καθένα μόνο του, ανακατεμένα με μουσικές.  Ξυπνάει νεκρές συνειδήσεις, γεννά εικόνες και σου δίνει λίγο από ζωή. Σε κάνει να ερωτεύεσαι μια ιδέα… για όσους μπορούν και για όσους αντέχουν να πιστεύουν ακόμα σε ιδέες.

Η κουλτούρα αυτή, βαθιά παρεξηγημένη στην Ελλάδα και παντελώς άγνωστο κεφάλαιο για ένα μεγάλο κομμάτι νέων, έχει έναν κώδικα που κάθε παιδί της και κάθε αποδέκτης της οφείλει να τιμά. Αυτός είναι ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Αυτός ο σεβασμός είναι που θάφτηκε στη χώρα η οποία γέννησε τη δημοκρατία και η οποία μετά από χρόνια την παρέδωσε σε λανθασμένα χέρια. Γιατί, σίγουρα, αυτό που βιώνουμε, δεν είναι γνήσια δημοκρατία…

Ωστόσο, είναι άλλο ο σεβασμός στην ιδέα της δημοκρατίας και στην εκπροσώπησή της ως θεσμό και άλλο οι ανάξιοι εκπρόσωποί της.  Η απαξίωση αυτή, είναι ένας από τους  πολλούς λόγους που ο Φύσσας, και ο κάθε Φύσσας,  ο οποίος έχασε κάπως, κάπου, κάποτε τη ζωή του, δεν είναι τώρα πια εδώ.

Το ότι ένας θάνατος γεννά ερεθίσματα για γραφή σίγουρα δεν μας κάνει χαρούμενους. Τα mainstream media για μια ακόμη φορά εξάντλησαν κάθε απόθεμα, στρέφοντας τα φώτα σε Αυτούς. Λίγοι στάθηκαν στον Φύσσα ως άτομο, ως μουσικό και ως παιδί της χιπ χοπ. Άλλοι πάλι έσπευσαν να τον χαρακτηρίσουν «αλήτη» και «βαθιά χωμένο» λόγω φυσιογνωμίας, λόγω πορείας, ακόμη και λόγω της μουσικής του.

Όταν το χιπ χοπ πρώτο- αναπτύχθηκε σε υποβαθμισμένες περιοχές των ΗΠΑ στις αρχές του 1980, όπως το Bronx στη Νέα Υόρκη και σε άλλες μεγάλες πόλεις,  υπήρχε μεγάλη ανεργία και φτώχεια. Αυτό θυμίζει κάτι από την Ελλάδα του 2013. Άλλες εποχές, άλλες οι συνθήκες, άλλη η δομή της κοινωνίας, άλλο το σύστημα και όμως, αν κάτι παρέμεινε κοινό, αυτό είναι ένα συναίσθημα: απογοήτευση, συνοδευόμενη από ερωτηματικά, οργή, γόνιμο αντίλογο και δράση που γεννά αντίδραση. Ένα σύστημα που «γεννά» συμμορίες που διαπράττουν τραμπουκισμούς το ένα βράδυ, το άλλο γεννά και αξιόλογες υποκουλτούρες. Το «υπό» δεν ορίζει δεσμευτικά κάτι το υποτιμητικό και μη αξιόλογο. Μια υποκουλτούρα γεννάται από μια υπό-ομάδα, ένα μικρό κομμάτι ενός συνόλου.

Η διαφορά των  οργισμένων ομάδων της δεκαετίας του ’80 της Αμερικής που γέννησαν το χιπ χοπ  με ορισμένες από τις «οργισμένες συμμορίες» της Ελλάδος του ‘13, είναι πως, οι τότε αδικημένοι είχαν βρει έναν άλλο τρόπο εκτός από τη βία να ξεσπούν από την καθημερινή απογοήτευση της ζωής τους στις υποβαθμισμένες συνοικίες, κι αυτό ήταν το Breaking. Ο χορός είναι που λύνει τις διαφορές. Η μουσική γίνεται πιο εκφραστική και με ένταση και όλοι μπορούν να συμμετέχουν είτε ως ακροατές είτε ως δημιουργοί. Καμία διάκριση! Αντί να βγάζουν, λοιπόν, μαχαίρια, πιστόλια ή άλλο όπλο, οι συμμορίες διαλύονται και φτιάχνουν crew χορευτικά και κάνουν “Battles” μεταξύ τους. Ο χαμένος στον χορό πρέπει να ομολογήσει την ήττα του δημοσίως στον νικητή και όλα μετά είναι ειρηνικά.

Το Breaking την εποχή εκείνη μείωσε αισθητά τη βία και έκανε τους νέους να εκτονώνονται στη μουσική, δίνοντας εικόνα με χορό, πόζες, φιγούρες, αστεία και αναδεικνύοντας style. Η βία που τότε -έστω και προσωρινά- μειώθηκε, σήμερα εξακολουθεί να γεννάται σε κοινωνίες. Υφίσταται και στη δική μας και αυτό δεν είναι καταστροφολογία. Έχει πολλά προσωπεία και αναδυόμενους υποστηρικτές.

Ένα όπλο-μέσο εκτόνωσης, μικρό μεν λειτουργικό δε, ας είναι η μουσική. Αφού όλα τα υπόλοιπα «όπλα» κοινωνικής συνοχής και αφύπνισης δεν μπόρεσαν να υπερβούν τις διαφορές των νεοελλήνων και την εξάλειψη της κουλτούρας που μας πάει πίσω ως λαό, ας μιλήσουμε για τέχνη. Η εκτόνωση στο χαρτί, η εκτόνωση σε μια συναυλία, και η στήριξη της αυθεντικής πλευράς της κουλτούρας αυτής, έστω και από ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας, μπορούν να αποδειχθούν ενθαρρυντικά στοιχεία.

Σημασία δεν έχει πόσοι θα αφουγκραστούν, αλλά να υπάρχουν «φωνές» που στηρίζουν το διαφορετικό. Η τέχνη, η δημιουργία, και ο σεβασμός στο όνομά της ας αποτελέσουν παράδειγμα. Τροφή άλλωστε υπάρχει… Το μυαλό απλά ας ακολουθήσει.

No related posts.