Μετρώντας αναμνήσεις

Φτάνοντας μέσα Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, τα συναισθήματά μου ήταν πολύ μπερδεμένα. Ακριβώς όπως και τώρα! 6ος χρόνος… 6 χρόνια φοιτήτρια εδώ κι όμως αυτή τη φορά που πατούσα το πόδι μου στο ΚΤΕΛ Μακεδονία μπήκα σε τόσες σκέψεις όσες ποτέ άλλοτε.

Πάντα μου έρχονταν εικόνες στο μυαλό… πού θα βγω, τι θέλω να κάνω φέτος, να πάω γυμναστήριο, να δω σε εκείνο το καινούριο μαγαζί που άνοιξε «τι παίζει», να δω τα κορίτσια, να, να, να… Τόσα πολλά ΝΑ κάνω που ποτέ δεν είχα αρκετό χρόνο για όλα. Και τώρα το μόνο που μ’ ένοιαζε ήταν το ΠΩΣ θα περάσει αυτή η χρονιά.

Τα περισσότερα κορίτσια έφυγαν. Στη σχολή δεν έχω πλέον μαθήματα να παρακολουθήσω, μόνο μια πτυχιακή έμεινε. Το να πάω από το ένα μαγαζί στο άλλο δεν είναι πλέον κάτι που με νοιάζει και τόσο και καθώς έφτασα στη Θεσσαλονίκη μία μέρα πριν κλείσω, ε χμ, τα 26, διερωτήθηκα, «και τώρα ΤΙ;».

Τα ‘πα και τα συζήτησα με τους δικούς μου. Κάτι καινούριο ξεκινά και στην αρχή του θα ‘ναι περίεργο. Λογικό να με φοβίζει, αλλά δεν θα πρέπει όλες αυτές οι αλλαγές να σταθούν εμπόδιο στο καινούριο που ξεδιπλώνεται μπροστά μου. Έλα, όμως, που το μόνο που βλέπω μπροστά μου δεν είναι κάποιος δρόμος να ξεδιπλώνεται αλλά ένα τεράστιο κουβάρι του οποίου ψάχνω και ψάχνω την αρχή αλλά μάλλον κάπου έχει χωθεί και μου κάνει «κόνξες»!!!

Έτσι να ‘μαι εδώ κάπως χαμένη και αγανακτισμένη, όπως ακριβώς μου είχαν περιγράψει οι φίλες μου από το σχολείο πως ένιωσαν, όταν τελείωσαν τα φοιτητικά τους χρόνια. Μόνο που τότε άκουγα και δεν καταλάβαινα και τώρα ακούγοντας, βαρέθηκα να καταλαβαίνω.

Κακά τα ψέματα, τα φοιτητικά χρόνια είναι ίσως τα καλύτερα, τα πιο ξέγνοιαστα, αλλά η αληθινή ζωή ξεκινά ακριβώς μετά απ’ αυτά! Τη στιγμή που πιάνεις το πτυχίο στα χέρια σου, που κλείνεις την πόρτα του φοιτητικού σου διαμερίσματος, για να γυρίσεις πίσω στο πατρικό, την ώρα που αρχίζεις να ψάχνεις σε sites για δουλειά και να φτιάχνεις βιογραφικά. Και μετά από τόσο κλάμα για τους αναγκαστικούς αποχωρισμούς που είχαμε, φτάσαμε ακριβώς σε εκείνο το σημείο που προσπαθούμε όλοι να χτίσουμε τη ζωή μας.

Στο δρόμο απ’ το ΚΤΕΛ προς το σπίτι και ενώ χάζευα απ’ το παράθυρο του ταξί, παρατηρούσα τα πάντα. Μου έρχονταν τόσες πολλές εικόνες στο μυαλό. Να εδώ το σπίτι της κολλητής μου, αυτής που πάντα ήθελα να έχω και που γνώρισα στη σχολή μια τελείως άσχετη μέρα και μετά γίναμε «ντουετάκι». Οι «Μαρίες» με το όνομα και τη χάρη! Α, το μαγαζάκι εκείνο που πήγαινα, γιατί μ’ άρεσε ένα παιδί. Το πρώτο μου μεθύσι! Α, και το εργαστήριο που έγινε η αιτία και η αφορμή να γνωρίσω τις υπόλοιπες φίλες μου στο 4ο  έτος και να γίνουμε παρέα εν μία νυκτί (το γνωστό σε όλους μας «All night long!»). Η βιβλιοθήκη και το starbucks που διάβαζα με τη συγκάτοικό μου, εκείνη πτυχιακή και εγώ αγγλικά…

Τόσες, τόσες αναμνήσεις. Όχι απαραίτητα όλες καλές, αλλά αναμνήσεις που μέσα απ’ αυτές μεγάλωσα, απέκτησα εμπειρίες και έμαθα να ζω, σχεδόν, μόνη μου. Ποιος να μου το ‘λεγε; Όταν ήρθα στη Θεσσαλονίκη, ήμουν τόσο φοβισμένη. Δεν είχα κανέναν και ήθελα να φύγω. Δεν έκανα αμέσως τη φοιτητική ζωή που όλοι λένε. Δεν έζησα πολλά, αλλά έζησα άλλα, διαφορετικά πράγματα. Εγώ που έκλαιγα γιατί ήθελα τόσο πολύ να περάσω εδώ και όταν πέρασα όλα ήταν τόσο δύσκολα. Εγώ που πίστευα πως δεν θα γνωρίσω κανέναν και πως δεν θα μπορέσω να γίνω φίλη με κάποιον που να μου ταιριάζει. Και σχεδόν για όλα όσα πίστευα, ήρθαν τα πάνω κάτω. Από το πουθενά! Τότε που έκλαιγα και ήθελα να φύγω και τώρα που κλαίω, γιατί δεν μπορώ να αποχωριστώ αυτή την πόλη!

Καθώς συνέχιζα στο δρόμο, είδα ένα πρακτορείο ΟΠΑΠ και κάπου εκεί μέσα στο χάος των σκέψεών μου και στον αρνητισμό μου, αναλογίστηκα… Όλα τζόγος είναι τελικά! Η ίδια η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Μπορεί να φοβάσαι να παίξεις ή να τρέμεις μη δουν τα χαρτιά σου, αλλά θες δεν θες, θα τ’ ανοίξεις κάποια στιγμή. Θα τζογάρεις και ας λες συνέχεια πάσο. Γιατί, όπως όταν ήρθα εδώ και όλα ήταν τόσο ξένα και αβέβαια, όταν σταμάτησα να φοβάμαι το παιχνίδι και δειλά δειλά πόνταρα ό, τι είχα, τότε ξαφνικά άρχισα να βγαίνω κερδισμένη.

Δεν ξέρω τί γίνεται από εδώ και πέρα, ξέρω, όμως, πως ξεκινά ένα καινούριο παιχνίδι, στο οποίο θέλοντας και μη, θα παίξω. Και όπως και τότε, έτσι και τώρα φοβισμένη και δειλή μπροστά στο άγνωστο, ξέρω πως κάποιες παρτίδες θα χάσω αλλά κάποιες άλλες θα τις κερδίσω, όπως κέρδισα όσα έζησα αυτά τα χρόνια.

Σε όλους λοιπόν, εκείνους που βρίσκονται ακριβώς σε αυτή τη φάση τη χαμένη που βρίσκομαι και εγώ, εύχομαι να πάνε όλα καλά και να έχουν πάντα στο μυαλό τους πως καμία δυσκολία δεν είναι παντοτινή.

Και σ’ εκείνους που μπήκαν στην καρδιά μου όλα αυτά τα χρόνια, χρωστώ ένα ευχαριστώ αλλά πιο πολύ απ’ όλα, μας εύχομαι να βρούμε την αρχή από το κουβάρι μας σύντομα και αν κάπου πού και πού σκαλώνει, πάντα μαζί να βρίσκουμε τη λύση του ακόμη και αν μας χωρίζουν χιλιόμετρα…
Στα ίδια μέρη, άλλωστε, θα ξαναβρισκόμαστε!!!

No related posts.