Έρωτας, ο δύσκολος!

Πρόσφατα άρχισα να παρακολουθώ πιστά το Sex and the city. Τη σειρά “που κατέστρεψε τη γενιά μας και όχι μόνο”, όπως είδα μία γνωστή μου να γράφει σαν status στο facebook.

Πάντα θεωρούσα τόσο ρηχή αυτή τη σειρά και την έβλεπα απλά και μόνο για να περάσει η ώρα μου. Κι όμως, κάπου ανάμεσα στις τόσες επαναλήψεις και καθώς περνούσαν τα χρόνια, συνειδητοποίησα πως κάπου βρίσκω νόημα ανάμεσα στις καταστάσεις και στους ήρωές της. Και να που τώρα κάθομαι μπροστά από έναν υπολογιστή, γράφοντας τι άλλο, γι’ αυτό που παρατήρησα σαν απλός θεατής: τις ανθρώπινες σχέσεις.

Όντας 26 (κλεισμένα πλέον)- ξέρω πως πολλοί θα πείτε ότι είμαι μικρή ακόμη- έφτασα σε σημείο να λέω και να αναρωτιέμαι τι στο καλό συμβαίνει; Από τη μία οι άνθρωποι εκείνοι, οι τυχεροί κατ’ εμέ, που έχουν πάντα κάποιον στη ζωή τους, να τους αγαπά, να τους νοιάζεται, να είναι εκεί, παρών! Και από την άλλη η επόμενη κατηγορία ανθρώπων, στην οποία ανήκω κι εγώ. Αυτοί που «έπεσαν σε περιπτώσεις», να το πω, αυτοί που μέχρι τώρα στάθηκαν άτυχοι ή μήπως αυτοί που πολύ απλά, όπως όλοι μου λένε για παρηγοριά, τους περιμένει κάτι τέλειο γι’ αυτό και αργεί.

Πού ακριβώς φτάσαμε; Σε σημείο να αναρωτιόμαστε γιατί ο έρωτας, το ομορφότερο και το πιο αγνό συναίσθημα, αυτό που από το κάπου σε πετάει στο υπέρτατο, για ποιον λόγο κάνει επιλογές. Δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι για όλα, το ξέρω… Δεν είναι όλοι για να κάνουν οικογένεια και παιδιά, αλλά νομίζω πως όλοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη τη συντροφικότητα.

Κι όμως, εκεί έξω είναι πολλοί μόνοι και δεν το θέλουν. Είναι πολλοί που ψάχνουν τον έρωτα, την αγάπη, την ηρεμία και δεν τα βρίσκουν. Τι φταίει δεν γνωρίζω, αλλά μπορώ με βεβαιότητα να πω πως μια-δυο-τρεις άσχημες στιγμές μπορούν να σε κάνουν να χάσεις την πίστη σου στον έρωτα και δεν είναι άσχημο να θέλεις να μείνεις μόνος ή να ερωτεύεσαι πού και πού «λάθος» ανθρώπους. Ούτε είναι λάθος να ψάχνεις κάτι ιδιαίτερο αυτό που θα σε «στείλει» αλλού. Είναι κακό, όμως, να ψάχνεις την αγάπη και να πέφτεις πάντα σε εκείνους που δεν θέλουν να στη δώσουν ή να την πάρουν, ενώ εσύ τους την προσφέρεις απλόχερα. Και πως αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους εγώ, εσύ, ο καθένας μας θα τους κάνουμε να πιστέψουν πως το αξίζουν και πως κάποτε θα το βρουν.

Αν ο έρωτας δεν είναι παιδί της λογικής, γιατί τόση λογική και τόσος φόβος να νιώσουμε…; Γιατί να πληγωνόμαστε τόσο, όταν δίνουμε τα πιο όμορφα συναισθήματα; Γιατί αυτός που επιλέγουμε να τα δώσουμε να μην τα θέλει και στην τελική, γιατί κάποιοι να μας θεωρούν αδύναμους όλους εμάς που δεν φοβόμαστε να δώσουμε ό, τι έχει μέσα η καρδιά μας;

Πόσο δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις! Πόσο δύσκολος ο έρωτας! Αλλά ακόμη πιο δύσκολη η ζωή χωρίς αυτούς! Δεν ξέρω αν μπορώ να δώσω συμβουλές, ούτε προσπαθώ να κάνω κάτι τέτοιο… Απλά καταθέτω αυτά που εγώ η ίδια σκέφτομαι… Τα μοιράζομαι μαζί σας, γιατί απλά ξέρω πως δεν είμαι η μόνη που τα σκέφτεται όλα αυτά. Το μόνο που εύχομαι είναι να βρούμε όλοι μας κάποια στιγμή αυτό που ψάχνουμε. Ακόμη πιο πολύ εύχομαι να βρουν αυτό που ψάχνουν όλοι εκείνοι που κατά καιρούς πληγώθηκαν πολύ, όλοι εκείνοι που στην ουσία δεν φοβήθηκαν να προσφέρουν ψυχή και συναίσθημα ακόμη και σε κάτι που δεν τους έδωσε τίποτα αλλά τους πήρε τα πάντα.

Γιατί έτσι είναι ο έρωτας…Τρελός, περίεργος, απροσδιόριστος, ανυπόταχτος, ισοπεδωτικός. Δεν λογαριάζει που θα τον δώσεις, δεν έχει οδηγίες χρήσης ούτε καρτελάκι που να αναγράφει ΠΡΟΣΟΧΗ!ΚΙΝΔΥΝΟΣ! κι όμως είναι από τα πιο «επικίνδυνα» συναισθήματα. Γι’ αυτό ακριβώς αξίζει μια μεγάλη επιβράβευση σε όλους εκείνους που δεν δίστασαν να νιώσουν και να το δείξουν, ακόμη και αν ήταν χωρίς ανταπόκριση!

No related posts.