Ομοιοπαθητική: μια εναλλακτική θεραπεία

«Τα όμοια τοίς ομοίοις εισίν ιάματα», υποστήριζε ο Ιπποκράτης το 400 π.Χ .Το 2013 βρίσκει πολλούς γιατρούς να ασπάζονται αυτή την άποψη. Η ομοιοπαθητική αποτελεί μια εναλλακτική θεραπευτική μέθοδο. Προέρχεται από τις λέξεις «όμοιον» και «πάθος» και έχει ως σημείο αναφοράς την παραπάνω άποψη  του Ιπποκράτη που έγκειται στο οτι «τα όμοια θεραπεύονται με τα όμοια».

Η ομοιοπαθητική αναδείχθηκε λόγω της δυσαρέσκειας ορισμένων ιατρών του παρελθόντος για τις συχνά επικίνδυνες θεραπείες που ακολουθούσαν οι ασθενείς, παρόλο που υπήρχε από την εποχή του Ιπποκράτη.Αποτελεί μια εντελώς φυσική μέθοδο θεραπείας και τα φάρμακα που χρησιμοποιεί παράγονται από πρώτες ύλες προερχόμενες από το περιβάλλον. Είναι σημαντικό οτι η ομοιοπαθητική δεν στοχεύει απλώς στην ίαση της εκάστοτε ασθένειας, αλλά στη συνολική ενδυνάμωση του οργανισμού και των αμυντικών μηχανισμών του. Οι θεράποντες εξετάζουν λεπτομερώς το υπόβαθρο του κάθε ασθενή και τα γενικότερα χαρακτηριστικά του και ύστερα αποφασίζουν το ιατρικό πλάνο που θα ακολουθήσουν. Ως αποτέλεσμα μπορεί δυο ασθενείς με τα ίδια συμπτώματα να λαμβάνουν διαφορετικό φάρμακο. Την ίδια στιγμή, αποτελεί  μια μέθοδο, όπου με μικρή βοήθεια, ο οργανισμός καλείται να θεραπευτεί μόνος του. Τα φάρμακα χορηγούνται σε πολύ μικρές δόσεις και ανά αραία χρονικά διαστήματα ενώ είναι παρασκευασμένα  με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποφεύγονται οι παρενέργειες. Δεν είναι τυχαίο οτι τα ομοιοπαθητικά φάρμακα επιτρέπονται σε περιπτώσεις που τα χημικά απαγορεύνται ρητά (!), όπως στις περιπτώσεις της κύησης, της βρεφικής και της τρίτη ηλικίας. Αξίζει να σημειωθεί όμως οτι παρότι αποτελούν ακίνδυνα σκευάσματα, δεν μπορεί κανείς να τα λάβει με δική του πρωτοβουλία. Για την αποτελεσματικότητα τους χρειάζεται ορθή χρήση και συμβουλή από κάποιον με βαθιές γνώσεις ομοιοπαθητικής. Διαφορετικά, η αλόγιστη χρήση μπορεί να προκαλέσει τροποποίηση των συμπτωμάτων.

Η ομοιοπαθητική βασίζεται καταρχάς στον «νόμο των ομοίων». Έτσι, μια ασθένεια μπορεί να θεραπευτεί με φάρμακα, τα οποία θα δημιουργούσαν στον υγιή οργανισμό τα ίδια συμπτώματα. Για παράδειγμα, αν το πρόβλημα είναι η αϋπνία, θα μπορούσε να θεραπευτεί με καφέ, αφού ο καφές στους υγιείς οργανισμούς προκαλεί αϋπνία. Επίσης, η ομοιοπαθητική υποστηρίζει οτι μια ουσία μπορεί να έχει ισχυρά αποτελέσματα με την σταδιακή αραίωση της και τη βίαιη αναταραχή του διαλύματος μεταξύ κάθε αραίωσης.Τέλος,  η θεραπεία πρέπει να επιλέγεται με βάση τα συνολικά χαρακτηριστικά του ατόμου και όχι μόνο αυτά της ασθένειας, πρόκειται, δηλαδή, για μια εξατομικευμένη θεραπεία.Για τον λόγο αυτό, κατά τη διάρκεια της θεραπείας είναι αναγκαία η καταγραφή συμπτωμάτων ψυχολογικών, πνευματικών και φυσικών.

Η διατήρηση της ομοιοπαθητικής στον χώρο της ιατρικής δεν ήταν εύκολη. Κατά καιρούς έχει δεχτεί ιδιαίτερα σκληρές κριτικές, όπως το οτι η ομοιοπαθητική δεν βασίζεται σε επιστημονικούς όρους ενώ η θεραπευτική δύναμή της δεν μπορεί να εξηγηθεί επιστημονικά. Χαρακτηρίστηκε απο πολλούς, ως ψευδο-επιστήμη και ελέχθη πως η εξατομίκευση συνεπάγεται οτι η θεραπεία βασίζεται στην υποκειμενική γνώμη του κάθε γιατρού.Η ομοιοπαθητική, ωστόσο, άντεξε τις πιέσεις και την κριτική και κατάφερε να παραμείνει ιδιαίτερα δημοφιλής σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού ενώ κερδίζει συνεχώς έδαφος.

Τα οφέλη της είναι πολλά, πέραν της αποφυγής των χημικών φαρμάκων. Τα αποτελέσματά της είναι έχουν μεγαλύτερη διάρκεια έως και μονιμότητα. Όσοι για παράδειγμα υποφέρουν από κεφαλαλγία, με τις συνηθισμένες θεραπείες θα πρέπει να λαμβάνουν συνεχώς σκευάσματα ενώ με την ομοιοπαθητική ακολουθούν κάποια θεραπεία και τα αποτελέσματα διαρκούν και μετά τη διακοπή της.Η ομοιοπαθητική εστιάζει στη θεραπεία του ασθενή και όχι της ασθένειας, δηλαδή προσφέρει θεραπεία για το σύνολο του οργανισμού και όχι για το τάδε ή το δείνα σύμπτωμα που παρουσιάζει την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Είναι μια αποδεδειγμένα ασφαλής μέθοδος που μπορεί να εφαρμοστεί και στις ευπαθείς ομάδες πληθυσμού χωρίς καμία επιπλοκή. Επιπρόσθετα αποτελεί μια από τις αποτελεσματικότερες μεθόδους πρόληψης.

Βέβαια, καμία μέθοδος δεν μπορεί να εγγυηθεί με απόλυτη σιγουριά θεραπεία, αφού εξαρτάται και από τον οργανισμό του κάθε ατόμου. Στατιστικά όμως ,η ομοιοπαθητική έχει σημειώσει ένα πολύ ικανοποιητικό ποσοστό επιτυχίας.

Η ομοιοπαθητική, λοιπόν, εισβάλει ολοένα και περισσότερο στην σύγχρονη ιατρική ενώ η στροφή των ασθενών προς τον εναλλακτικό αυτό τρόπο θεραπείας είναι ενθαρρυντική και δικαιολογημένη. Γιατί, πράγματι, ποιός δεν θέλει μια ασφαλή και αποτελεσματική θεραπεία χωρίς τη χορήγηση σκευασμάτων που επιβαρύνουν τον οργανισμό και την …τσέπη του;;;

No related posts.