Μετανάστευση… ή επιμονή και προσπάθεια;

Μετανάστευση, τόσο κατά τις κοινωνικές επιστήμες όσο και κατά το Διεθνές Δίκαιο, ορίζεται ως η γεωγραφική μετακίνηση ανθρώπων είτε μεμονωμένα είτε κατά ομάδες. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μετανάστευση των ανθρώπων, φαινόμενο πανάρχαιο που κάθε φορά καθορίζεται από διαφορετικούς παράγοντες. Στα προϊστορικά ακόμη χρόνια, οι διάφορες ανθρώπινες φυλές ήταν αναγκασμένες να μεταναστεύουν από τον έναν τόπο στον άλλο, προσπαθώντας να επιβιώσουν.

Σ’ αυτά ακριβώς τα δύο σημεία πρέπει να εστιάσει κανείς: ανθρώπινη μετανάστευση -> φαινόμενο πανάρχαιο και ανάγκη για μετανάστευση με σκοπό την επιβίωση. Εδώ και τρία τουλάχιστον χρόνια ένα πολύ μεγάλο ποσοστό Ελλήνων βιώνει την κρίση στη χώρα μας. Το ποσοστό αυτό κάθε χρόνο παίρνει και περισσότερο τον… ανήφορο. Καμία ανάπτυξη, καμία θετική εξέλιξη, τίποτα. Κι όταν μιλάμε για κρίση, δεν εννοούμε μόνο κρίση οικονομική αλλά και κρίση ηθική, κρίση ψυχική, κρίση αξιών και ιδεών. Οι απόψεις διίστανται στο αν και κατά πόσο μπορούν και περισσότερο από τώρα οι «από πάνω» να πατήσουν «επί πτωμάτων».

Οι μισθοί, αν μπορούν ακόμα να θεωρούνται μισθοί, με βάση την ακριβή τους σημασία (αμοιβή για τον κόπο και την εργασία που προσφέρει κάποιος για κάτι), έχουν μειωθεί τόσο που ούτε τις βασικές ανάγκες δε μπορεί να καλύψει ένας απλός εργαζόμενος πολίτης, πόσο μάλλον όταν έχει και μια οικογένεια να θρέψει. Οι μισθοί, λοιπόν, είναι κάτι σαν… τον Κάσπερ το φαντασματάκι! Εμφανίζονται για λίγες ώρες και μετά «φςςςςς» εξατμίζονται χωρίς να προλάβεις να το καταλάβεις και άντε πάλι απ’ την αρχή, δούλεψε για ένα μήνα σαν το σκυλί και περίμενε πάλι να πάρεις αυτά τα πολύτιμα ψίχουλα για να πληρώσεις νέα χαράτσια, φόρους και τα τοιαύτα. Και βέβαια ΑΝ τον πάρεις στην ώρα του κι όχι μετά από 2-3 μήνες.

Δεν είναι όμως μόνο οι μισθοί το θέμα, γιατί για να υπάρξουν οι όποιοι μισθοί πρέπει πρωτίστως  να υπάρχει μια θέση οποιασδήποτε εργασίας. Έλα όμως που έτσι όπως τα κατάφεραν οι αξιόλογοι πολιτικοί μας καθώς και οι μεγαλύτεροι από εμάς σε ηλικία, σ’ αυτή τη χώρα ακόμα και σε εργοστάσιο να θελήσεις να δουλέψεις πρέπει να συμπληρώσεις τα 150 χαρτιά που σου ζητάνε, να τηρείς κάποιες προδιαγραφές κι έπειτα ΙΣΩΣ και να σε πάρουν να πας να κάνεις κανά δυο μεροκάματα κάτω απ’ το λιοπύρι παρέα με τις παστές ντοματούλες ή τις κονσέρβες ροδάκινο για 18 ευρώ μεροκάματο. Δουλειές δεν υπάρχουν και πώς να υπάρχουν δηλαδή, όταν στο δημόσιο έχει μπει κάθε ανίψι, παιδί και κουνιάδος πολιτικού, όταν έχουν γίνει ΟΙ λαμογιές, όταν με τις νέες μεταρρυθμίσεις έχει δοθεί το ελεύθερο σε κάθε αφεντικό να αποφασίζει και  να διατάζει, όσον αφορά στα ωράρια (πλέον σχεδόν απαραιτήτως σπαστά και φυσικά, πάνω από το καθορισμένο 8ωρο), τα μεροκάματα, τις άδειες, τις αργίες, τις αποζημιώσεις ; Αλλά δεν φταίνε αυτοί, εμείς, οι γονείς μας, οι παππούδες μας και οι ακόμα μεγαλύτεροι φταίμε/φταίνε. Ναι φταίνε, και ξέρετε γιατί ; Γιατί τους ψηφίσαμε, τους κάναμε κάποιους, τους δώσαμε την άδεια να τ’ αρπάζουν από παντού, το πήραμε χαμπάρι, τους το συγχωρέσαμε και τους ξαναδώσαμε το ίδιο δικαίωμα… με αποτέλεσμα ; Με αποτέλεσμα να χρωστάμε παντού, να ‘χουμε γυρίσει σε πανάρχαιους καθημερινούς ρυθμούς και συνήθειες, να ζοριζόμαστε για τα πάντα και να νιώθουμε ξένοι μέσα στον ίδιο μας τον τόπο, όπως δήλωσε και η Ελευθερία Αρβανιτάκη στην πρώτη συναυλία του φετινού καλοκαιρινού της tour.

Βάσει όλων των παραπάνω λοιπόν, ήρθε και η «εύκολη λύση»… η μετανάστευση. Θέλω να δηλώσω εξ’ αρχής πως τουλάχιστον μέχρι στιγμής και μην έχοντας οικογένεια, είμαι εντελώς αντίθετη σ’ αυτή τη λύση και θα σας παραθέσω αμέσως τους λόγους. Γιατί, καταπονημένε και έρμε Έλληνα, να ξεριζωθείς και να πας από το ένα χάλι στο άλλο ; Κάποτε πράγματι τα πράματα ήταν πολύ καλύτερα σε άλλα μέρη: Αυστραλία, Γερμανία, Αγγλία, Κύπρο. Τώρα όμως δε νομίζω πως υπάρχει κανένας λόγος να φύγεις από τη μία εκμετάλλευση για να πας στην άλλη. Γιατί έτσι έχουν τα πράγματα πλέον, φίλε Έλληνα. Και δεν τα βγάζω απ’ το μυαλό μου τα πράματα, έχω φίλους και συγγενείς στο εξωτερικό και ξέρω. Να ξεκαθαρίσω, βέβαια, πως δε μιλάω για μεγαλογιατρούς, πρυτάνεις ή για άλλους έχοντες μεγάλα αξιώματα. Μιλάω για απλούς πολίτες που έχασαν τη δουλειά χρόνων στη χώρα τους και όντας σε μια κλίμακα ηλικιών 30-45 δεν θα πετύχουν κάτι μεταναστεύοντας. Τα πράματα άλλαξαν. Ακόμα και στη Γερμανία, ναι στη Γερμανία που κάποτε πήγαινες, έβρισκες μια αξιοπρεπέστατη δουλίτσα, ένα όμορφο σπιτάκι κι έχτιζες σιγά-σιγά τη ζωή σου απ’ την αρχή, έχοντας το περιθώριο να βάλεις και λίγα χρήματα στην άκρη για μια ώρα ανάγκης με το μισθό που έπαιρνες, τώρα σου φτάσουν ίσα-ίσα για να καλύψεις τις πρώτες και βασικές ανάγκες σου. Γιατί, λοιπόν, να φύγεις από μια πανομοιότυπη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα σου και να πας σε μια άλλη για να υποστείς το ίδιο ; Δε λέω, σίγουρα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις στον κανόνα. Είναι όμως πλέον ελάχιστες και δε φτάνουν για όλους όσους από εμάς έχουμε την ανάγκη και την τάση της φυγής. Τώρα ειδικά που έχουμε και ένα όνομα – μα τι όνομα! – προς όλους τους γύρω μας λόγω χρεών, μνημονίων και όποιου εξευτελισμού, τώρα να δεις τι ωραία εκμετάλλευση πέφτει απ’ τους ξένους επιχειρηματίες. Σου λέει «Στην Ελλάδα ψωμολυσσάνε πλέον οι περισσότεροι, τουλάχιστον εδώ ένα πιάτο φαί θα το’ χουνε», και «βαράνε» κι αυτοί.

Να περάσουμε τώρα στους νέους που με αφορά κιόλας, κι εμένα και όλη αυτή τη νέα γενιά που είναι χαμένη και κυριολεκτικά και μεταφορικά μη γνωρίζοντας τι να κάνει. Δίνεις πανελλαδικές, δεν πας όπως περίμενες, τσουπ πετάγεσαι έξω, τελειώνεις τις σπουδές σου και αποκαθίστασαι  εκεί μη γυρίζοντας πίσω. Τελειώνεις την πολυπόθητη σχολή σου στην Ελλάδα, για την οποία κι αν δεν κόπιασες τόσα και τόσα χρόνια στα θρανία των σχολείων και των φροντιστηρίων, και μετά δεν βλέπεις «φως στο τούνελ». Κάθεσαι λίγο καιρό, συνεχίζουν να σε θρέφουν οι δικοί σου, κάνεις κάνα μεροκάματο ή νυχτοκάματο για να βγάλεις κανένα χαρτζιλίκι και μετά αφού είδες κι απόειδες ανοίγεις τα φτερά σου για έξω.

ΟΧΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΧΙ. Γιατί ; Γιατί τόσα σπουδαία μυαλά που υπάρχουν στη χώρα μας να μας φεύγουν ; Γιατί να πηγαίνουν έξω για να επιβιώσουν και να τα εκμεταλλεύονται οι ξένοι κι όχι οι δικοί μας ; Γιατί σε θέσεις που κάθονται άσχετα, ακοινώνητα και αμόρφωτα πλάσματα λόγω βύσματος να μην εργάζονται άτομα που διάβασαν, κόπιασαν, μορφώθηκαν και το αξίζουν ; Γιατί να μη μπορούν να βρουν αντίκρυσμα εδώ με το πτυχίο που έχουν και να πρέπει να βρεθούν στην άλλη άκρη ; Γιατί να μη μπορεί να ανταμειφθεί σχεδόν ποτέ πια ο κόπος σου είτε έχει να κάνει με γράμματα είτε με τέχνες σ’ αυτή τη χώρα ;

Τώρα θα μου πείτε, αφού επικρατεί τέτοια κατάσταση, γιατί είσαι κατά της μετανάστευσης ; Γιατί, όπως είπα και παραπάνω, το φαινόμενο της μετανάστευσης που είναι και πανάρχαιο, γίνεται με σκοπό την επιβίωση και όχι την πλήρη εκμετάλλευση σ’ έναν ξένο τόπο. Σίγουρα αν δεν έχεις ούτε να φας ούτε να ταΐσεις το παιδί σου, τι θα κάνεις ; Θα βρεις εκεί την άκρη. Αν όμως έχεις μια δουλίτσα εδώ που σου προσφέρει έστω και λίγα, είσαι σ’ ένα ρημαδοταμείο ανεργίας, έχεις ρε παιδί μου 5 πόρους να ζήσεις, ΜΕΙΝΕ. Είναι δύσκολη η ξενιτιά, δύσκολη ακόμη και για εκείνους που ισχυρίζονται ότι μπάφιασαν και θέλουν να «την κάνουν» όσο το δυνατόν πιο γρήγορα για έξω. Σαν τον τόπο σου δεν έχει πουθενά. Ό, τι και να’ χει γίνει, όσο δύσκολα και να’ ναι πια τα πράματα, δεν πρέπει να τα παρατάμε. Θέλει αγώνα, προσπάθεια και κυρίως ΥΠΟΜΟΝΗ ειδικά από εμάς τους νέους. Εμείς είμαστε οι μόνοι που έχουμε την ελπίδα για να ξαναέρθει αυτό το κράτος σε μια φυσιολογική «ανθρώπινη» κατάσταση. Ακούγεται σαν προεκλογικός αγώνας… αλλά έτσι είναι. Γιατί στο κάτω-κάτω αν τα παρατήσουν οι μεγαλύτεροι μας, τα παρατήσουμε κι εμείς και φύγουμε όλοι στο εξωτερικό, κάνουμε κι εμείς παιδιά εκεί και μείνουμε όλοι εκεί, η Ελλαδίτσα μας μετά τι θα απογίνει ; Ψάξτε και μάθετε τα προγνωστικά για τον πληθυσμό μας μετά από κάποια χρόνια. Θέλετε να ερημώσει αυτός ο πανέμορφος τόπος εξαιτίας άλλων «έξυπνων» που τον κακομεταχειρίστηκαν ; Εγώ ΟΧΙ! Παπούτσι από τον τόπο σου…

No related posts.