Πόσες απουσίες παίρνει η ελληνική εκπαίδευση;

Κάθε γεγονός που μονοπωλεί τις συζητήσεις, δημόσιες και ιδιωτικές, που κατακλύζει τα Μέσα και συγκεντρώνει το ενδιαφέρον εκατοντάδων αναλύσεων, αποδεικνύει αναμφισβήτητα την παντελή έλλειψη παιδείας.

Κι αν η παιδεία του καθενός διαμορφώνεται από ένα σωρό παράγοντες, δεν μπορούμε να μην σκοντάψουμε στην εκπαίδευση που αποκτάται στο σχολείο. Και, δυστυχώς, το περιεχόμενο της ελληνικής σχολικής εκπαίδευσης είναι φοβικό, μίζερο και βρίθει απόντων.

Μεγάλος απών ο πολιτισμός. Η σημασία του για τους ιθύνοντες μάλλον περιορίζεται σε μαθήματα τεχνικών, καλλιτεχνικών και αισθητικής αγωγής (ανάλογα με τη βαθμίδα) ή σε σχολικές γιορτές που ακολουθούν την πεπατημένη με θρησκευτική προσήλωση. Καμία φαντασία και διάθεση για αλλαγή.

Απών και ο δημοκρατικός πολιτισμός. Όταν ο Κεμάλ του Χατζιδάκι βαφτίζεται ισλαμική προπαγάνδα και αποσύρεται από τις σχολικές αίθουσες, όταν τα βιβλία της ιστορίας διδάσκονται επιλεκτικά, προσπερνώντας βιαστικά τον ελληνικό εμφύλιο και την περίοδο της δικτατορίας, τότε οι δημοκρατικές αρχές στραγγαλίζονται. Γιατί για ποιον άλλο λόγο πρέπει οι μαθητές να διδάσκονται κατ’ επανάληψη τη διαδοχή των αυτοκρατόρων στο Βυζάντιο, αλλά όχι τα αίτια που οδήγησαν στην επιβολή της Χούντας;

Μία θέση στο απουσιολόγιο και για τον δικαιϊκό πολιτισμό. Υποθέτω ότι η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη παραγωγή «αγράμματων δικηγόρων», σε τέτοιο βαθμό που αν τους εξάγουμε, καλύπτουμε ένα μέρος του δημόσιου χρέους. Δεν υποστηρίζω, βέβαια, να διδάσκονται όλοι εξειδικευμένες νομικές γνώσεις. Πιστεύω, όμως, με σθένος ότι, αν οι βασικές αρχές του Συντάγματος γίνονταν αντικείμενο μελέτης στα σχολεία, ξεκινώντας με απλά νοήματα από το δημοτικό ακόμη, τότε σίγουρα θα ζούσαμε με τον καιρό σε μία κοινωνία ωριμότερη και σοφότερη. Το Δίκαιο και η Κοινωνική-Πολιτική Αγωγή δεν θα ήταν δύο παραγκωνισμένα, αδιάφορα για τους πολλούς, μαθήματα, αλλά δύο από τα χρησιμότερα, με την πιο άμεση εφαρμογή στην καθημερινή ζωή.

Ο κατάλογος των απόντων είναι μακρύς και η αναλυτική αναφορά τους δεν ωφελεί επί του παρόντος. Οι δε παρόντες καθρεφτίζουν τη συντήρηση και την οπισθοδρόμηση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας.

Λαμπρή εξαίρεση, που αποτελεί ίσως τη μόνη ελπίδα για βελτίωση της κατάστασης στο μέλλον, είναι οι δημιουργικοί, υποδειγματικοί εκπαιδευτικοί. Προτάσσουν τη φαντασία, την ενεργητικότητα και το πάθος τους και κάνουν μικρά θαύματα, τόσο στην καθημερινότητα του σχολείου όσο και στους χαρακτήρες των παιδιών. Αν οι εξαιρέσεις γίνουν ο κανόνας, τότε κανένα φασιστικό μόρφωμα και καμία παραβίαση των αρχών του κράτους δικαίου δεν θα βρίσκει πρόσφορο έδαφος.

No related posts.