Ανεξαρτησία ΤΕΛΟΣ

Οργή και αγανάκτηση προκαλούν στους εμβρόντητους Ελληνοκυπρίους πολίτες οι εξελίξεις των τελευταίων δέκα ημερών στο νησί της Αφροδίτης. Οι πληροφορίες που έρχονται από παντού μιλούν για μια βίαιη προσαρμογή σε ένα νέο καθεστώς που θα επιφέρει ριζικές αλλαγές στη ζωή και τις συνήθειες των κατοίκων του νησιού.

Οι πρώτες εκτιμήσεις σχετικά με την πορεία των διαπραγματεύσεων μεταξύ της Τρόϊκας και της Κυπριακής κυβέρνησης κάνουν λόγο για ένα σκληρό παιχνίδι πόκερ με έπαθλο τον έλεγχο της ροής των χρημάτων που υπάρχουν και που πρόκειται να διακινηθούν μέσω του τραπεζικού συστήματος του νησιού. Χρήματα που είτε προέρχονται από επενδυτές που έκαναν χρήση των ευνοϊκών συνθηκών που επικρατούσαν για χρόνια είτε μελλοντικούς πόρους που πρόκειται να διακινηθούν στα αμέσως επόμενα χρόνια και θα προέλθουν από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Αυτόματα όμως εγείρονται ερωτήματα σχετικά με το χρόνο που επέλεξαν οι ευρωπαίοι εταίροι να προχωρήσουν, με άκομψο είναι αλήθεια τρόπο, στην αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος του νησιού. Η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2004 και πλήρες μέλος της από τον Ιανουάριο του 2008, οπότε και υιοθέτησε το ευρώ ως το επίσημο νόμισμα της. Η νομισματική της πολιτική, όπως άλλωστε και όλων των χωρών-μελών του Ευρώ, καθορίζεται από την Ε.Κ.Τ, με σκοπό κυρίως τη σταθερότητα των τιμών σε αγαθά και υπηρεσίες, έτσι ώστε να διατηρείται στα επίπεδα του 2% ο πληθωρισμός.

Όσο όμως και να προσπαθήσω, όσο και να ψάξω δε μπορώ να βρω πουθενά κάποιο άρθρο, κάποια είδηση ή έστω κάποια δημοσίευση που να αναφέρεται σε όρους σχετικούς με την αναδιάρθρωση του τραπεζικού της συστήματος από την πλευρά των εταίρων ως απαραίτητη προϋπόθεση, προκειμένου να γίνει δεκτή ως πλήρες μέλος στην ένωση του Ευρώ. Απεναντίας μπορώ να καταγράψω πάρα πολλές περιπτώσεις εταιρειών, εκ της αλλοδαπής, ορμώμενων που επέλεξαν όλα αυτά τα χρόνια την Κύπρο και το τραπεζικό της σύστημα ως ασφαλές καταφύγιο εναπόθεσης των καταθέσεων τους. Μια τακτική που από μόνη της προσέδιδε στο εν λόγω σύστημα τη νομιμοποίηση και τη φερεγγυότητα που είναι απολύτως απαραίτητη σε τέτοιες περιπτώσεις. Τι συνέβη λοιπόν μέσα σε 5 μόλις χρόνια ; Με ποιον τρόπο μετετράπη η Κύπρος από μία χώρα πλήρες και ισότιμο μέλος της Ευρωζώνης σε ένα παράλογο, αδιέξοδο και επικίνδυνο για τη συνοχή του ενιαίου νομίσματος τραπεζικό και οικονομικό περιβάλλον ;

Πιθανές απαντήσεις δίδονται τις τελευταίες ημέρες από κάθε λογής ειδικότητας και εθνικότητας οικονομικούς αναλυτές σε κάθε είδους μέσο ηλεκτρονικό και μη. Μεταξύ αυτών οι δημοφιλέστερες μιλούν για την προσπάθεια που γίνεται από την Ε.Ε. και την Ε.Κ.Τ. για την προστασία του ευρώ από διεθνείς πιέσεις, για την πολυπλοκότητα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, τις ατυχείς και άστοχες επιλογές από την πλευρά της κυπριακής κυβέρνησης στην άσκηση της δημοσιονομικής πολιτικής και φυσικά, τον αφύσικα μεγάλο σε μέγεθος τραπεζικό τομέα.

Όπως όμως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις που εμπλέκονται και λαλούν πολλοί και διάφοροι κοκκόροι – κατά το λαϊκόν – αργεί να ξημερώσει. Να μην αναφέρω και την περίπτωση κατά την οποία ρίγος διασχίζει κατά μήκος τη σπονδυλική σου στήλη όταν νύχτα περπατείς σε δρόμο στενό και σκοτεινό και ενώ τίποτε δε σου έχει ακόμη συμβεί εσύ έχεις ένα άσχημο προαίσθημα πως κάποιος ακολουθεί τα βήματα σου.

Έτσι λοιπόν και στην περίπτωση της Κύπρου, κάτι δε δείχνει να κολλάει στην όλη υπόθεση. Κάτι μοιάζει να παραμένει κρυφό από το φως και τα φώτα των press-rooms.

Ας θέσουμε λοιπόν τα ερωτήματα ένα-ένα ξεκινώντας, ως οφείλουμε, από τα παλαιότερα ως προς τη σημασία τους.

  1. Γιατί σε ένα νησί που εδώ και δεκαετίες δραστηριοποιούνται πλήθος αγγλικών εταιρειών δεν έχει ποτέ τεθεί ζήτημα μείωσης του τραπεζικού τομέα ; Συνηγόρησε σε αυτό η προφανής ωφέλεια των εν λόγω εταιρειών από τη χαμηλή φορολογία που ίσχυε μέχρι πρότινος ; Έπαιξε ρόλο η ισοτιμία μεταξύ ευρώ και αγγλικής λίρας, υπέρ της δεύτερης, έπειτα από την είσοδο της Κύπρου στη ζώνη του ευρώ με φανερά κέρδη λόγω της διαφοράς στο κόστος φορολογίας ώστε να μην εγείρει η Αγγλία, σημαντικός τραπεζικός εταίρος,  ανάλογο ζήτημα, βασιζόμενη στην ασφάλεια του δικού της νομίσματος ;
  2. Όταν το 2004 μπήκε η Κύπρος στην Ευρωπαϊκή ένωση, και πριν να γίνει δεκτή το 2008 στη ζώνη του ευρώ, δεν ήταν καλή στιγμή να τεθεί το ζήτημα ως προαπαιτούμενο από μέρους της Ε.Ε. ; Δεν έβλεπαν οι σοφοί, αρμόδιοι για τη διεύρυνση της Ε.Ε, το πρόβλημα να εγείρεται τη στιγμή που τα νέα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού ήταν από άσχημα έως καταστροφικά ; Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πως μια οικονομία τόσο πολύ βασισμένη στις τραπεζικές εργασίες θα κινδύνευε με κατάρρευση αργά ή γρήγορα ; Τι μέτρα πάρθηκαν από τη «μητέρα» Ευρώπη, όταν η καταστροφή στο Μαρί που στοίχισε σχεδόν το ¼ του κυπριακού Α.Ε.Π. υποθήκευσε το μέλλον της κυπριακής οικονομίας ; Ποιες ασφαλιστικές δικλείδες τέθηκαν, όταν η είσοδος της Ελλάδας στο σχέδιο σωτηρίας δημιούργησε προβλήματα στη λειτουργία των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα και άρα, και στην Κύπρο ;
  3. Τι προβλέψεις έχουν γίνει και πότε πρόκειται να δουν το φως της δημοσιότητας σχετικά με ανάλογες παρεμβάσεις σε άλλους φορολογικούς «παραδείσους», όπως το Λιχτενστάϊν που σφύζει από γερμανικές καταθέσεις, την ανέγγιχτη Ελβετία και κυρίως την υπό πλήρη ένταξη χώρα της Μάλτας ; Η θεωρία του ντόμινο που επί μακρόν έχει τεθεί ως κίνδυνος συστημικός δεν εμπεριέχει τις εν λόγω οικονομίες και τραπεζικές πρακτικές ;
  4. Γιατί όλα ξαφνικά πρέπει να γίνουν γρήγορα και άμεσα και δεν υπάρχει χρόνος και τρόπος να πορευτεί η Κύπρος σε ένα νέο τραπεζικό μοντέλο χωρίς να δεχθεί η βασικότερη πηγή εσόδων του νησιού ανεπανόρθωτο πλήγμα ; Δεν προβλέπεται η έννοια της αλληλεγγύης στην περίπτωση της Κύπρου ; Μια οικονομία της τάξης του 0.2 % του Α.Ε.Π. της Ευρωζώνης είναι δυνατό να απειλήσει τη σταθερότητα του ενιαίου νομίσματος ; Σκεφτείτε μόνο να απειλούσε με κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας μια πιθανή κακή τραπεζική πρακτική της Βόρειας Ντακότα. Για ποια αξιοπιστία θα μιλούσαμε ;

Είναι νομίζω περισσότερο από προφανές πως όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη αποτελούν μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου που έχει ως σκοπό, κατά το γράφοντα πάντοτε, την ποδηγέτηση της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του συνόλου των ευρωπαϊκών χωρών – μελών του ευρώ. Η Κύπρος είναι απλά άλλο ένα, σκληρό – είναι αλήθεια – παράδειγμα της αποφασιστικότητας των ισχυρών να επιβάλλουν, μέσω των κατ’ ευφημισμόν αντιπροσώπων τους, στους λαούς των χωρών – μελών πολιτικές ελέγχου και υποταγής. Δε θα γίνουν, όπως άλλωστε φάνηκε τις τελευταίες ημέρες, δεκτές φιλοσοφίες εθνικής υπερηφάνειας και ανεξαρτησίας από κανέναν και για κανένα λόγο. Το οικοδόμημα χρειάστηκε πολύ χρόνο και πολύ χρήμα για να στηθεί και δε θα πάει χαμένο επειδή κάποιοι θεωρούν πως μπορούν να αντισταθούν.

Σκεφτείτε μόνο το ενδεχόμενο μιας Κύπρου οικονομικά εύρωστης μην έχοντας καμία ανάγκη από δάνεια και ξένη βοήθεια. Μιας Κύπρου που θα απείχε εντελώς από φιλοσοφίες και πολιτικές δημοσιονομικού χαρακτήρα οι οποίες θα επέτρεπαν στους εμπνευστές τους να παρεμβαίνουν στα εσωτερικά πράγματα της χώρας. Μιας οικονομίας που δε θα είχε ανάγκη την αρωγή της Ε.Κ.Τ., ώστε να εξασφαλίζει την απαραίτητη οικονομική ρευστότητα για την οικονομία της. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιος θα ήθελε μια τέτοια Κύπρο αλλά μάλλον ποιος δε τη θέλει και γιατί ;

Τροφή για σκέψη…

 

No related posts.