Pop Stars στο μικροσκόπιο

Φαινόμενα στη μουσική βιομηχανία τα τελευταία χρόνια, ο Justin Bieber και οι One Direction κατακτούν τον κόσμο με τα τραγούδια τους, μαγεύοντας εκατομμύρια θαυμαστών ανά την υφήλιο και δημιουργώντας τεράστιους τραπεζικούς λογαριασμούς που θα τους έφταναν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους χωρίς να δουλεύουν. Κι όμως σπάνια θ’ ακούσω κάποιον να λέει πως του αρέσει η μουσική τους ή πως είναι φανατικοί “ακόλουθοι” κάθε στιγμής της ζωής του Harry Styles, για παράδειγμα. Τις περισσότερες φορές που σε κάποιο μαγαζί θα παίξει το “Boyfriend” η παρέα μου βογκάει αγωνιωδώς μέχρι να τελειώσει, ενώ σχεδόν ποτέ δεν αναγνωρίζουν τραγούδια των One Direction. Ανήκουν στην κατηγορία των καλλιτεχνών που μαθαίνουμε να μισούμε είτε επειδή έχουν καταφέρει να γίνουν εκατομμυριούχοι ενώ έχουν την ίδια ηλικία με εμάς είτε επειδή κυριαρχούν σε ένα είδος μουσικής που είναι εκ διαμέτρου αντίθετο από τις προτιμήσεις μας. Σπάνια ακούς ολοκληρωμένη και ενημερωμένη άποψη για αυτούς. Στο Internet πρέπει να απευθυνθείς σε αναγνωρισμένες ιστοσελίδες, αλλά ακόμη και σε αυτές δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα βρεις ειλικρινείς κριτικές που δεν εμποτίζονται από μία μόνιμη διάθεση «σνομπισμού» και επιθετικής στάσης προς τους καλλιτέχνες. Για να εκφράσω, λοιπόν, μία προσωπική άποψη ανεπηρέαστη από σχολιασμούς και κακίες, έκλεισα τα πάντα εκτός από το Wikipedia και το YouTube.

Ο Justin Bieber κατάγεται από τον Καναδά και μπήκε στη μουσική βιομηχανία χάρη στον Scooter Braun, ο οποίος το 2008 ανακάλυψε τον δεκατετράχρονο τότε Justin μέσα από τα βίντεο που ανέβαζε η μητέρα του στο YouTube. Το 2010, ο Bieber κυκλοφόρησε το πρώτο ολοκληρωμένο album του με τίτλο My World 2.0, το οποίο γρήγορα ανέβηκε στην κορυφή των charts σε πολλές χώρες, ενώ έγινε πλατινένιο στις Η.Π.Α. Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει 3 δίσκους και μία ταινία, έχει κάνει 3 περιοδείες και οι fans του ξεπερνούν τα 30 εκατομμύρια.

Οι One Direction είχαν ένα πολύ ανορθόδοξο ξεκίνημα. Οι Niall Horan, Zayn Malik, Liam Payne, Harry Styles και Louis Tomlinson δεν κατάφεραν το 2010 να περάσουν τα προκριματικά του Βρετανικού X Factor στην ομάδα των αντρών. Ωστόσο, ένωσαν τις δυνάμεις τους και κατάφεραν να φτάσουν στον τελικό στην ομάδα των γκρουπ πλέον με το όνομα One Direction. Από τότε, οι 1D κυκλοφόρησαν 2 δίσκους, τους οποίους ακολούθησαν και οι περιοδείες προώθησης. Το Billboard τους απένειμε το βραβείο του καλύτερου νέου καλλιτέχνη ενώ το Huffington Post ανακήρυξε το 2012 χρονιά των 1D.

Από τη μία πλευρά, λοιπόν, έχουμε έναν έφηβο που προσπαθεί να συνταιριάξει τον Michael Jackson και τον Justin Timberlake με στοιχεία της R’n’B μουσικής και από την άλλη έχουμε ένα συγκρότημα που κάνει ένα μεγάλο βήμα στην αναγέννηση των Boy Bands.

Αξίζουν, ωστόσο, τόσο μεγάλη αναγνώριση ως καλλιτέχνες;

Η αλήθεια είναι πως μπορώ πλέον με απόλυτη σιγουριά να πω όχι. Και αυτό κυρίως γιατί δεν έχουν κάτι ξεχωριστό να προσφέρουν στη μουσική βιομηχανία, πέρα από προϊόντα μαζικής παραγωγής που θυμίζουν τυποποιημένες κονσέρβες και ανταποκρίνονται σε ένα συγκεκριμένο κοινό. Τα τραγούδια τους αποτελούνται από γλυκανάλατους στίχους που θυμίζουν περισσότερο παιδικά άσματα παρά τραγούδια αγάπης που λατρέψαμε κατά καιρούς. Συνήθως μιλούν για ένα καλοκαιρινό ειδύλλιο, για ένα κορίτσι που είναι το πιο όμορφο από όλα τα άλλα, όμως η ίδια δεν το αναγνωρίζει. Η επανάληψη αυτού του μοτίβου στα τραγούδια τους καταντάει βαρετή και προβλέψιμη. Θα μπορούσαν κάλλιστα όλοι αυτοί οι στίχοι να αποτελούν ένα ενιαίο κομμάτι που συνεχίζεται ακατάπαυστα. Δεν υπάρχει ένα σημάδι στον ορίζοντα πως θα τελειώσει κάποτε αυτό το πανηγύρι ευθυμίας, αισιοδοξίας και παντοτινού έρωτα.

Το πιο ειρωνικό, όσον αφορά στο περιεχόμενο των τραγουδιών τους, είναι πως από τη μία ανταποκρίνονται σε ένα κοινό που αποτελείται κυρίως από κορίτσια στην εφηβεία με τα συνηθισμένα συναισθήματα κατωτερότητας και τα κόμπλεξ που ακολουθούν την ηλικία αυτή, ενώ παράλληλα στα video clip τους συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν μοντέλα και όχι «κορίτσια της διπλανής πόρτας».

Οι στίχοι είναι γλυκανάλατοι, αλλά η μουσική δεν είναι καλύτερη αφού ως επί το πλείστον αναπαράγεται ένα συνεχόμενο beat με κάποιες σπασμωδικές εκλάμψεις μελωδίας. Ένας πολύ γενικός χαρακτηρισμός της μουσικής τους, που φοβάμαι πως αγγίζει τα όρια της αερολογίας, αλλά, εφόσον μιλώ για τη μουσική των καλλιτεχνών αυτών στο σύνολο και όχι για κάποιο συγκεκριμένο τραγούδι ή δίσκο, πιστεύω ότι μου επιτρέπονται μερικές γενικολογίες. Εξάλλου, ένα ή δύο τραγούδια που κάνουν μία ανεπαίσθητη διαφορά δύσκολα θα λάμψουν μέσα σε ένα μονότονο και ανιαρό μοτίβο που επαναλαμβάνεται. Κι αυτό εντείνει το παραπάνω σχόλιο για ένα ενιαίο κομμάτι δίχως αρχή και τέλος.

Για ταλέντο δεν μπορώ να μιλήσω. Πέρα από αυτό που ο Bieber αποκαλεί falsetto-που στην πραγματικότητα είναι οι ψηλές νότες οι οποίες περισσότερο νιαούρισμα θυμίζουν από οτιδήποτε άλλο-και αυτός αλλά και οι One Direction δεν έχουν να επιδείξουν κάτι αξιοθαύμαστο φωνητικά. Από τη μία μπορούμε να αναφερθούμε στο νεαρό της ηλικίας τους και να τους δικαιολογήσουμε, λέγοντας πως έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους να εξασκηθούν, να μάθουν και να δείξουν το ταλέντο τους σε όλο του το μεγαλείο. Ειδικά για τον Bieber, η φωνή του έχει αρχίσει ήδη να αλλάζει με αποτέλεσμα να παραδέχεται και ο ίδιος πως σε κάποια τραγούδια αναγκάστηκε να αλλάξει τονικότητα ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τους. Παρόλα αυτά, μέχρι στιγμής, δεν διαφέρουν από όλα τα παιδιά που παίρνουν μια κιθάρα στην παραλία και τραγουδούν γύρω από μία φωτιά. Η μόνη διαφορά είναι η προώθησή τους από τους μουσικούς παραγωγούς που προφανώς μοναδικό στόχο έχουν το κέρδος και όχι την ποιοτική μουσική που θα ξεπεράσει τους θρύλους του παρελθόντος. Όσο για το ότι θεωρούνται οι «ωραίοι» της εποχής μας, προσωπικά πιο πολύ μητρικά ένστικτα μου ξυπνούν, όταν τους βλέπω, παρά ερωτικά. Και όχι, δεν αναφέρομαι σε κανένα βιολογικό ρολόι που χτυπάει. Απλά αυτό το μωρουδίστικο βλέμμα που έχουν όλοι λες και βγήκαν από το ίδιο πατρόν με κάνει να θέλω να τους δώσω το γαλατάκι τους και να τους διαβάσω ένα παραμυθάκι πριν τους βάλω για ύπνο.

Αν ο Bieber και οι 1D είναι τα πιο λαμπρά αστέρια του μέλλοντος δεν μπορώ να ξέρω. Όπως, επίσης, δεν είμαι σίγουρη για το αν κάποια στιγμή θα στερέψουν από ιδέες, διαλυθούν ή καταλήξουν να τραγουδούν μόνο στην ασφάλεια του μπάνιου τους και σε «σχολικές συναντήσεις,» όπως λέει χαρακτηριστικά ο David Welsh για τον Justin στην ιστοσελίδα musicomh.com. Προς το παρόν τα παιδιά περνούν καλά και όπως όλα δείχνουν να έχουν τουλάχιστον εξασφαλίσει ένα μέλλον και για τα παιδιά τους χωρίς να ενοχλούν κανέναν. Εκτός, ίσως, από τους γονείς που αναγκάζονται να υπομένουν τα νιαουρίσματα και τα γλυκόλογα που ακούν οι τρελαμένες κόρες τους.

No related posts.