Κική Στρατάκη και Νίκος Νικολαϊδης… LOL (Laughing Out Loud) !!!

Νέα, όμορφη και εξαιρετικά ταλαντούχα… Νέος, τσαχπίνης και σπιρτόζος… Η Κική Στρατάκη και ο Νίκος Νικολαΐδης ανοίγουν τις καρδιές τους και μιλούν για τα φοιτητικά τους χρόνια, για τις καλλιτεχνικές συμμετοχές τους καθώς και για… (Διαβάστε παρακάτω!!!) LOL!

–    Είσαι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και πτυχιούχος της Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μια εικοσιεννιάχρονη κοπέλα, που ήδη έχει αφήσει το στίγμα της σε αρκετά έργα. Πώς προέκυψε, λοιπόν, ο συνδυασμός αυτών των δύο;

Κική Στρατάκη: Από μικρή αγαπούσα την ηθοποιία αλλά προερχόμενη από ένα χωριό της Φλώρινας και ούσα μόνο δεκαοκτώ χρόνων, φοβήθηκα να ρισκάρω και να γίνω ηθοποιός. Άλλωστε δεν ήξερα πώς να το πω και στους δικούς μου! Όχι ότι οι δικοί μου δεν με στήριξαν, το αντίθετο μάλιστα αλλά τότε ήταν η εποχή, όπου ψαχνόμουν και δεν ήμουν ακόμη πολύ σίγουρη. Πέρασα στη Νομική και άμεσα αναμείχτηκα σε ομάδες θεατρικές και εργαστήρια ίδιου τύπου. Λίγο πριν τελειώσω τη Νομική, πέρασα στο Κρατικό Θέατρο. Πέρασα με την τρίτη προσπάθεια και όπως καταλαβαίνεις, δεν τα παράτησα και το πάλεψα πολύ. Φυσικά δεν γινόταν να παρακολουθώ και τις δύο σχολές ταυτόχρονα, μιας και η Νομική είναι μια πολύ δύσκολη σχολή ενώ τα μαθήματα στο Θέατρο διαρκούν σχεδόν όλη τη ημέρα. Δεν έχω παρατήσει τη Νομική, έχω κάνει την άσκησή μου και τώρα πάλι, παράλληλα με όλα τ’ άλλα, δουλεύω σ’ ένα γραφείο. Όπως ξέρεις, η δουλειά ενός ηθοποιού και, ειδικά στις μέρες μας, βιοποριστικά δεν σε καλύπτει πάντα.

– Πώς πιστεύεις ότι μπορεί να ταιριάξει η ηθοποιία με τη Νομική; Έχει κάποιο κοινό η μάσκα που φοράνε οι ηθοποιοί, με το προσωπείο που φορά ένας δικηγόρος στην αίθουσα των δικαστηρίων;

Κ.Σ.: Πράγματι, υπάρχουν κοινά, αφού και στα δύο χρειάζεται λόγος και πειθώ αλλά δε νομίζω ότι μπορούν όλοι οι δικηγόροι να υποδύονται και διαφορετικούς θεατρικούς ρόλους. Αυτό γιατί συμβαίνει πολλοί να είναι συνεσταλμένοι και εσωστρεφείς ενώ, όπως και να το κάνουμε, ο χώρος της υποκριτικής θέλει μια εξωστρέφεια, μια τρέλα! Εγώ, ας πούμε, κατά ένα μαγικό τρόπο τα συνδυάζω γιατί έχω αυτή την εξωστρέφεια.

– Νίκο, κατάγεσαι από Βέροια, έχεις τελειώσει κι εσύ τη Δραματική Σχολή του Κ.Θ.Β.Ε. και είσαι και πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Πώς πρόεκυψε, λοιπόν, ο δικός σου συνδυασμός με αυτές τις δύο σχολές;

Νίκος Νικολαΐδης: Είναι πολύ παρεμφερή αυτά τα δύο, μιας και στη σχολή μάθαμε πολλά που είναι απαραίτητα για τον χώρο του θεάτρου. Από τα δώδεκα μου ήξερα ότι αυτό ήθελα να κάνω, μάλιστα συμμετείχα και σε παιδικές θεατρικές παραστάσεις αλλά για κάποιο λόγο αυτές οι παραστάσεις δεν ανέβαιναν ποτέ!!! Παρ’ όλα αυτά ασχολιόμουν πολύ. Το πρώτο μου μάλιστα θεατρικό το διάβασα στην Ε’ Δημοτικού! Στους γονείς μου ανακοίνωσα την απόφασή μου να δώσω εξετάσεις για το Κρατικό, ενώ ακόμη δεν είχα τελειώσει τη Φιλοσοφική. Όπως καταλαβαίνεις, δεν ήταν και το καλύτερο τους αλλά με παρότρυναν να προσπαθήσω και, αν ήμουν τόσο καλός τελικά, ώστε να έμπαινα στη σχολή, τότε θα το δέχονταν. (Στην πραγματικότητα ευελπιστούσαν να μη με πάρουν – γέλια). Δεν έχω παράπονο όμως, με στήριξαν και με το παραπάνω. Φυσικά δε μπορούσα κι εγώ να παρακολουθώ ταυτόχρονα τις δύο σχολές αλλά με το που τελείωσα από τα Γιάννενα, ήρθα αμέσως στη Θεσσαλονίκη.  Χαίρομαι που τελικά το τόλμησα, γιατί στις μέρες που ζούμε, όσο περίεργο και να σου φανεί, εγώ ζώντας μόνος, έχω οικονομικούς πόρους μόνο από την ηθοποιία. Αν περίμενα από τα μαθήματα…

– Πολλές κοινές συνεργασίες… «Κίτρινη Πόλη» του Σάββα Κατιρτζίδη (συμμετοχή στο 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης), «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» του Σαίξπηρ, «Ο θρίαμβος του έρωτα» του Μαριβώ, «Βερολίνο – Αλεξάντερπλατς» του Άλφρεντ Ντέπλιν, «Καλιγούλας – God» του Νίκου Βουδούρη. Πώς έτυχε να συνεργαστείτε σε όλα αυτά τα έργα; Υπήρξαν κοινές προτάσεις;

Κ.Σ.: Έτυχε, πέτυχε;! Οι συνεργάτες μας ήταν καθηγητές στη σχολή, μας γνώριζαν, τύχαινε να μας κάνουν κοινές προτάσεις για παραστάσεις που σκόπευαν να ανεβάσουν κι έτσι το καλό είναι πως δουλεύαμε μαζί με ανθρώπους που ξέραμε και μας ήξεραν… και είχαμε μια δόση ασφάλειας παραπάνω.

– Κική, ποιός από τους ρόλους που υποδύθηκες ήταν πιο δύσκολος;

Κ.Σ.: Νομίζω ο πρώτος ρόλος… γιατί ήταν ο πρώτος. Ξαφνικά, έφυγα απ’ τις συνθήκες της σχολής. Δεν είχα την εμπειρία μιας παράστασης και έπρεπε να ανταποκριθώ σ’ έναν ρόλο ολοκληρωμένο και μάλιστα, σε μια παράσταση υψηλού επιπέδου, με ηθοποιούς πολύ έμπειρους και καταξιωμένους. Επιπλέον, ο ρόλος μου τότε ήταν αντρικός, παρίστανα τον Αρλεκίνο, οπότε ήταν ακόμη πιο δύσκολο για μένα.

– Πόσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να προσαρμόζεται στο εκάστοτε θεατρικό είδος;

Κ.Σ.: Τίποτα δεν είναι εύκολο, γενικά, στη ζωή μας. Αυτό όμως δεν είναι ανασταλτικό. Είναι ωραίο να υποδύεσαι συνεχώς διαφορετικούς ρόλους, μπαίνεις σε μια νέα περιπέτεια, δεν επαναλαμβάνεσαι, δοκιμάζεσαι και εν τέλει, είναι ένα μοναδικό ταξίδι που ξεκινά κάθε φορά. Αυτό είναι και το ωραίο με την υποκριτική, να μπορείς να ζήσεις πολλές άλλες ζωές…

Ν.Ν.: Ναι, αυτό είναι δύσκολο. Εγώ πότε δεν τα κατάφερνα εύκολα. Τώρα, ας πούμε, χρειάζομαι τουλάχιστον μία ώρα από τη μία παράσταση στην άλλη, να μη μιλήσω σε κανέναν, να ηρεμήσω, να μη σκεφτώ τίποτα, να γίνω πιο ουδέτερος και μετά πάλι απ’ την αρχή να χτίσω τον άλλο ρόλο.

– Ονειρεύεσαι να συνεργαστείς με κάποιον/κάποια μεγάλο/μεγάλη ηθοποιό;

Κ.Σ.: Με πολλούς ανθρώπους θα ήθελα να συνεργαστώ που είναι και διαφορετικοί μεταξύ τους. Με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, τον Μηνά Χατζησάββα, τον Χρήστο Στέργιογλου, το Νίκο Καραθάνο, τη Ρούλα Πατεράκη, τη Νένα Μεντή. Είναι πολλοί και γενικώς, και με άλλους θα ήθελα να συνεργαστώ γιατί έχουμε πολλούς καλούς ηθοποιούς στην Ελλάδα.

Ν.Ν.: Όταν είχα δει το Γεράσιμο Γεννατά στον «Υπηρέτη δύο αφεντάδων», είχα πει ότι θα γίνω ηθοποιός. Είναι ο αγαπημένος μου. Θα ήθελα πάρα πολύ να παίξω μαζί του, αν και δεν τον έχω γνωρίσει ακόμα. Μ’ αρέσουν και πολλοί άλλοι ηθοποιοί, όπως ο Νίκος Καραθάνος, ο Χρήστος Στέργιογλου, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Έχουμε πολύ καλούς ηθοποιούς. Νομίζω εμείς είμαστε πολύ απόλυτοι και πάντα μας αρέσει να λέμε ότι «αυτός δεν μας αρέσει».

– Κική, η κρίση πόσο σε έχει επηρεάσει;

Κ.Σ.: Να σου πω κάτι; Θεωρώ πως η κρίση μας έχει κάνει ξαφνικά πάρα πολύ δημιουργικούς. Κάναμε δικά μας πράγματα, ψαχτήκαμε μόνοι μας, τρέξαμε μόνοι μας, σαν να «ξυπνήσαμε» ξαφνικά με λίγα λόγια. Αν «εκμεταλλευτείς» την κρίση, με την καλή την έννοια, μπορεί πραγματικά να βγάλεις έναν εαυτό που δεν το περίμενες και να βρεις μια δύναμη μέσα σου πολύ εξωπραγματική.

– Η κρίση γνωρίζω ότι εσένα, Νίκο, δε σ’ έχει επηρεάσει και τόσο, μιας και ασχολείσαι με πολλά πράγματα και μάλιστα, αποκλειστικά στον χώρο σου. Σωστά ;

Ν.Ν.: Το επάγγελμα του ηθοποιού πάντα ήταν επηρεασμένο, πάντα περνούσε κρίση. Βέβαια τώρα ένα παραπάνω γιατί ο κόσμος θα κρατήσει τα λεφτά του και δεν θα τα δώσει για μια θεατρική παράσταση. Δεν είναι η βασική προτεραιότητα για κάποιον άνθρωπο σήμερα το θέατρο, είναι το «παντεσπάνι», όπως είχε πει και η Μαρία Αντουανέτα. Είναι πολυτέλεια δηλαδή κατά κάποιον τρόπο. Παρ’ όλα αυτά, βλέπω ότι πολλά θέατρα είναι γεμάτα με κόσμο και πιθανώς, όλο αυτό το θέμα με την κρίση, η οποία είναι και κρίση αξιών, να πηγαίνει τον κόσμο στο θέατρο, ώστε να μη σκέφτεται αυτό που βλέπουμε όλη μέρα στις ειδήσεις.

– Τηλεόραση, κινηματογράφο ή θέατρο;

Κ.Σ.: Θέατρο, όχι πως την υποτιμώ την τηλεόραση. Ίσα – ίσα βλέπω και πολύ μάλιστα, γιατί μου αρέσει και με χαλαρώνει.

Ν.Ν.: Θα διάλεγα το θέατρο. Μου αρέσει πολύ και ο κινηματογράφος, αν και δεν έχω κάνει πολύ μέχρι τώρα. Το θέατρο όμως είναι κάτι διαφορετικό, έχεις επαφή με το κοινό.

– Ποια είναι η γνώμη σου για την «εισβολή» των τούρκικων σίριαλ στην ελληνική τηλεόραση;

Κ.Σ.: Κάποια είναι καλά αλλά φτάνει αυτό από μόνο του; Δεν είμαι ρατσίστρια. Όλη αυτή η κουλτούρα, η γυναίκα που είναι τόσο υπό… Νομίζω φτάνει !… δηλαδή πολύ κακό για το τίποτα. Μου φαίνεται λίγο μελό όλο αυτό, άσε που νομίζω πως και εμείς μπορούμε να κάνουμε καλύτερα πράγματα.

– LOL (Laughing Out Loud)!!! Ένα διαφορετικό bar theater με δύο δραματικά κωμικούς και ακίνδυνα προκλητικούς μονόλογους για τις επιθυμίες, τους φόβους και τις ελπίδες του σύγχρονου ανθρώπου. Βασισμένο στο έργο «Laughing Wild» του Christopher Durang, μια παράσταση που διοργανώνεται από το Eclipses Group Theater. Να πούμε λίγα λόγια γι’ αυτό;

Ν.Ν.: Το Eclipses Group Theater ξεκίνησε από δύο φίλους μας στη Νέα Υόρκη, την Ιωάννα Κατσαρού και το Δημήτρη Μποζίνη. Όταν, λοιπόν, επέστρεψαν το 2010 στην Ελλάδα για διακοπές, πρότειναν σ’ εμάς τους δύο και σε άλλους φίλους μας που ψαχνόμασταν, όσον αφορά στη δουλειά, να ενσωματωθούμε όλοι στο E.G.T. Εγώ και άλλα επτά παιδιά είμαστε σ’ αυτή την πλατφόρμα. Επειδή δεν είμαστε θίασος, η αρχική ιδέα του group ήταν να διοργανώνονται παραστάσεις, στις οποίες να μπορούμε να συνεργαζόμαστε και με ηθοποιούς που δεν συμμετείχαν στο E.G.T., όπως τώρα εγώ με την Κική.

– Πότε ξεκίνησε η όλη ιδέα για το LOL;

Ν.Ν.: Κάποια στιγμή διαβάσαμε το έργο. Εμένα δεν μου άρεσε καθόλου (!), η Κική ξετρελάθηκε(!) και επέμεινε και επειδή δεν βρίσκαμε και κάτι άλλο που να μας αρέσει, αποφασίσαμε να το κάνουμε με τρέλα, να το μεταφράσουμε, όπως θέλουμε εμείς, και να το διασκευάσουμε, γιατί το έργο ήταν πολύ μεγάλο. Το προσαρμόσαμε, επιπλέον, και στην ελληνική πραγματικότητα. Μας πήρε δύο μήνες για να το ετοιμάσουμε και η «πρεμιέρα» έγινε στις 5 Μαρτίου.

– Έχει συμβεί να σας κάνει κάποιος πολύ άσχημη κριτική γι’ αυτό που κάνετε τώρα;

Κ.Σ.: Ευτυχώς, όχι. Μέχρι τώρα ακούμε πολύ καλά λόγια, έχουμε πάει πολύ καλά. Εμένα η προσωπική μου αγωνία ήταν ότι ο άλλος θα πίνει το ποτό του κι εγώ θα τον ενοχλώ, κι αυτός δεν θα με κοιτάει και δε θα μου δίνει σημασία! Ευτυχώς όμως αυτό δεν έχει συμβεί μέχρι τώρα!

– Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο για το άμεσο μέλλον;

Ν.Ν.: Κατ’ αρχάς το LOL, αν συνεχίσει να πηγαίνει όσο καλά πάει τώρα, θα συνεχιστεί και του χρόνου είτε στα ίδια είτε σε άλλα μαγαζιά.

Κ.Σ.: Ετοιμάζουμε μια νέα παράσταση, την οποία θα σκηνοθετήσω εγώ, αλλά δεν θα παίζω αυτή τη φορά, θα παίζει όμως ο Νίκος μας! Είναι μια συνεργασία – για ακόμη μία φορά – με το Σχήμα Εκτός Άξονα. Υπάρχει το «Βήμα στους νέους» που ονομάζεται έτσι, διότι δίνουν αυτό το χώρο σε νέους ανθρώπους για να κάνουν κάτι δικό τους. Στο πλαίσιο αυτής της πρωτοβουλίας, λοιπόν, ετοιμάζουμε τα «Νυκτόβια ζώα» του Χουάν Μαγιόρκα, όπου εκτός από εμάς, θα συμμετέχουν η Ειρήνη Αμπουμόγλι, ο Πέτρος Φραγκόπουλος και η Σοφία Σακελλαρίου. Το έργο αυτό έχει ανέβει μόνο στην Αθήνα πριν περίπου πέντε χρόνια. Είναι ένα έργο πολύ ενδιαφέρον και πολύ επίκαιρο. Μετάφραση έχει κάνει η Μαρία Χατζηεμμανουήλ.

 

Άντε και καλή μας διασκέδαση, λοιπόν !

 

LOL!

Μετάφραση – Διασκευή: Κική Στρατάκη, Νίκος Νικολαϊδης
Σκηνοθεσία: Ειρήνη Αμπουμόγλι, Γρηγόρης Παπαδόπουλος
Επιμέλεια Κοστουμιών: Νίκος Νικολαϊδης
Μουσική Επιμέλεια: Γρηγόρης Παπαδόπουλος
Φωτογραφίες: Τάσος Νικολαϊδης
Επιμέλεια αφίσας: Αναστασία Σιώμου, Δημήτρης Μπαμπίλης
Φωτισμοί – Τεχνική Υποστήριξη: Πολύβιος Σερδάρης
Οργάνωση Παραγωγής: Κική Στρατάκη

Παίζουν: Κική Στρατάκη, Νίκος Νικολαϊδης

Χορηγός της παράστασης: Ρετσίνα Μαλαματίνα

Είσοδος ελεύθερη

Προγραμματισμένες Παραστάσεις:

– Τρίτη, 9/4/2013 – Fox trot (Εγνατίας 31 – στοά Κολόμβου), ώρα 22:00
– Παρασκευή, 12/4/2013 – Οδός Ονείρων (Λεωφ. Κων. Καραμανλή 66 – Φλώρινα), ώρα 22:00
– Κυριακή, 14/4/2013 – Σείριος (Μεγ. Αλεξάνδρου 6 – Νάουσα), ώρα 21:30

Ενημέρωση για νέες παραστάσεις:
www.eclipsesgrouptheater.com

facebook: http://www.facebook.com/pages/Eclipses-Group-Theater/204501196296428?ref=ts&fref=ts

No related posts.