15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: το ε.ΜΜΕ.ίς ήταν και φέτος εκεί

Κοινωνικά ευαίσθητο αλλά και ψυχαγωγικό, αιχμηρό και πολυσυλλεκτικό, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης γιόρτασε φέτος 15 χρόνια συνεχούς παρουσίας με ένα άκρως δυναμικό πρόγραμμα που περιελάμβανε ταινίες από όλο τον κόσμο.

Αξίζει να σταθούμε, αρχικά, στο πολύ αξιόλογο αφιέρωμα του Φεστιβάλ στον Πατρίσιο Γκουσμάν. Οι ταινίες του Χιλιανού σκηνοθέτη, παθιασμένες, άμεσες και πάνω απ’ όλα βαθύτατα πολιτικες, ακολουθούν τις εξελίξεις στη Χιλή από την εποχή της «ειρηνικής μετάβασης» στο σοσιαλισμό και την τραγική ανατροπή του καθεστώτος Αλιέντε μέχρι τις μέρες μας σε μια προσπάθεια διάσωσης της συλλογικής μνήμης, γεγονός που τις καθιστά πιο επίκαιρες από ποτέ. Τα συμπεράσματα από την εμπειρία του νεοφιλελευθερισμού στη λατινική Αμερική συζητήθηκαν έντονα και στην ανοιχτή εκδήλωση «Από τη Μάχη της Χιλής στην Ευρώπη της κρίσης: Λάθη, διδάγματα και ελπίδες», στην οποία συμμετείχε μέσω Skype και ο Π. Γκουσμάν, τονίζοντας ότι «το ντοκιμαντέρ λειτουργεί ως αντιπληροφόρηση, μπορεί να πει ελεύθερα τα πράγματα που το κράτος και οποιοσδήποτε κύκλος εξουσίας αποσιωπά. Δεν αναφέρομαι στο ποιητικό ντοκιμαντέρ, αλλά για στο ντοκιμαντέρ άμεσης κινηματογράφησης, που μπορεί να γίνει με λίγα μέσα και να υπερβεί τα ΜΜΕ».

Ο προβληματισμός γύρω από τα θέματα που απασχολούν τον σύγχρονο πολίτη του κόσμου, όπως η μετανάστευση, ο ρατσισμός, η κοινωνική περιθωριοποίηση, οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης ήταν έντονος και στο φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ. Την παράσταση έκλεψε, δικαιολογημένα, η ταινία της Margreth Olin «Δίχως σπίτι», η οποία θέτει το ζήτημα της μεταχείρισης των ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων στη Νορβηγία με καλλιτεχνική μαεστρία και μεγάλη ευαισθησία Στο ζωντανό, καλογυρισμένο και αισιόδοξο “Hungry minds”, η Beatrix Schwehm αφηγείται ενδιαφέρουσες ιστορίες φιλαναγνωσίας από διαφορετικές γωνιές του πλανήτη. Η «Υψηλή τιμή του χρυσού» του Ross Domoney, εξαντλεί ένα φλέγον θέμα σε μόλις 17 λεπτά χωρίς να δίνει επαρκείς πληροφορίες, ενώ η «Λευκή νύχτα» της Ισραηλινής Irit Gal αντιμετώπισε τις πρωταγωνίστριές της (Παλαιστίνιες που εργάζονται παράνομα στην Ιερουσαλήμ) με σεβασμό, σε ένα συγκινητικό αλλά επ’ ουδενί μελοδραματικό ντοκιμαντέρ.

Την τιμητική του είχε και φέτος το περιβάλλον σε πολλές από τις ταινίες του Φεστιβάλ.  Η επιλογή να προβληθούν δύο ταινίες για την εξόρυξη χρυσού στη βόρεια Ελλάδα («Εξάντας: Ο θησαυρός της Κασσάνδρας» και «Άπληστον Κέρδος») με αρκετά διαφορετική προσέγγιση του θέματος αποδείχθηκε πολύ εύστοχη και βοηθητική για το θεατή, προσφέροντάς αφ’ ενός πλήρη και έγκυρη ενημέρωση και αφ’ ετέρου αξιόλογο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Στην πρώτη ταινία, ο Γιώργος Αυγερόπουλος δίνει το λόγο τόσο στην εταιρεία εξόρυξης όσο και στην τοπική κοινωνία, παρουσιάζοντας με τρόπο διαλεκτικό όλα τα επιχειρήματα, ενώ στη δεύτερη ο Γιάννης Καρυπίδης εξετάζει το θέμα από την σκοπιά των πολιτών που αντιδρούν στο έργο ακολουθώντας τις δράσεις τους.

Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ ανανέωσε το ραντεβού με το κοινό του για τον επόμενο Μάρτιο, με τη δέσμευση ότι σε οικονομικά δύσκολους καιρούς θα συνεχίσει να φιλοξενεί ποιοτικές και «ανήσυχες» ταινίες για θεατές οι οποίοι, όπως το συμπαθές πρόβατο στο φετινό λογότυπό του, αρνούνται να κρατήσουν τα μάτια τους κλειστά μπροστά στα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου.

No related posts.