Ευρωπαϊκή Ένωση ή θάνατος;

Φοβόμαστε  οι Έλληνες την Ευρώπη; Ναι, λοιπόν, τη φοβόμαστε! Από τη δεκαετία του ‘50 ακόμα η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελούσε δίκοπο μαχαίρι για την Ελλάδα. Την αποζητούσαμε, αλλά ταυτόχρονα την τρέμαμε. Τη θεωρούσαμε δικαίωμα και κομμάτι μας αλλά παράλληλα μας ξένιζε. Η πραγματικότητα είναι κάπου στη μέση. Γιατί η Ευρώπη προσφέρει στην Ελλάδα, και αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς. Το ερώτημα έγκειται στο κατά πόσο μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα μπορεί να αναπτυχθεί και να ξεχωρίσει μέσα σε μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων αλλά και στο πόσες ακόμα θυσίες πρέπει και αντέχει να κάνει ο ελληνικός λαός για να αποφύγει την απομάκρυνσή του από αυτήν. Πόσο ευεργετική αλλά και πόσο “απάνθρωπη” μπορεί να γίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν θίγονται τα συμφέροντα κάποιων χωρών της ή όταν κάποιο από τα μέλη-κράτη της νοσεί;

Τα πλεονεκτήματα που προσφέρονται στη χώρα μας φαντάζουν με μια πρώτη ματιά ιδανικά. Στον οικονομικό τομέα, οικονομική βοήθεια της χώρας μας από κοινό ευρωπαϊκό ταμείο, διάθεση των προϊόντων σε μεγάλη ευρωπαϊκή αγορά, άνοιγμα της αγοράς εργασίας για τους νέους και ισχυρό νόμισμα στο πλαίσιο της ενιαίας νομισματικής πολιτικής. Στον κοινωνικό τομέα, η χρηματοδότηση των μεγάλων έργων που πραγματοποιούνται στη χώρα γίνεται από την Ευρώπη ενώ ταυτόχρονα υπάρχει και συνεργασία για την καταπολέμηση φαινομένων κοινωνικής παθογένειας (βοήθεια των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών για την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη). Ακόμα, η χώρα αποκτά κύρος και φωνή ως μέλος ισχυρού συνασπισμού και μπορεί ευκολότερα να προωθήσει τα εθνικά της συμφέροντα, αλλά να διαφυλάξει και την ασφάλειά της στο πλαίσιο του προγράμματος κοινής αμύνης και ασφάλειας των κρατών-μελών της Ε.Ε.

Βέβαια, η Ε.Ε. μπορεί πολλές φορές να λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την Ελλάδα. Μεγάλος είναι ο κίνδυνος για την εθνική οικονομία καθώς προωθούνται ξένες επιχειρήσεις εις βάρος ελληνικών μέσα στην ίδια τη χώρα. Ακόμα, όπως παρατηρούμε και από την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει πολλά από τα μέλη- κράτη της, ο άκρατος δανεισμός χρημάτων από τα ευρωπαϊκά ταμεία χωρίς να εξετάζεται περεταίρω και με ακρίβεια η χρήση τους από τις εκάστοτε χώρες μπορεί να οδηγήσει σε κατάχρηση των χρημάτων αυτών. Έτσι τα κεφάλαια δεν φτάνουν ποτέ στον προορισμό και δεν χρησιμοποιούνται ποτέ για την ευημερία των λαών. Αποτέλεσμα, οι χώρες στη συνέχεια να υπερδανείζονται, για να καλύψουν τα ελλείμματα στην οικονομία αλλά και να ξεχρεώσουν τα χρήματα που έχουν ήδη δανειστεί. Μπερδεμένο; Είναι! Ουσιαστικά μιλάμε για έναν ατελείωτο κύκλο δανείων. Και μαντέψτε ποιος καλείται να πληρώσει τα «σπασμένα»… Ο απλός λαός που χρήματα δεν είδε να μπαίνουν στην τσέπη του αλλά βλέπει τους μισθούς του να κάνουν φτερά.

Πού είναι λοιπόν η ευημερία που μας υποσχέθηκε η Ευρώπη; Πού είναι η ασφάλεια; Πού είναι η αυτονομία; Κάναμε και εμείς τα λάθη μας, το παραδεχόμαστε! Παρασυρθήκαμε και ξοδέψαμε, αγοράσαμε και καταναλώσαμε με τρελούς ρυθμούς. Ακόμα εμπιστευθήκαμε τους λανθασμένους ανθρώπους, εθελοτυφλούσαμε! Γιατί όλοι ξέραμε τη διαφθορά και όλοι μας- και μην το αρνηθείτε- κάποια στιγμή πήραμε μέρος σε αυτήν, είτε με ένα φακελάκι στο γιατρό είτε με την κατάχρηση των επιδοτήσεων είτε ακόμα και με το να μην πάρουμε απόδειξη, όταν αγοράσαμε κάτι. Η διαφθορά δεν είναι «προνόμιο» των πολιτικών και ούτε γινόταν κάτω από την μύτη μας. Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί αντιπροσωπεύουν μια  διεφθαρμένη κοινωνία. Τώρα όμως τι;

Όταν κάποιο από τα μέλη νοσεί, όσο ασήμαντο και μικρό αν είναι, το πετάμε; Το ξεζουμίζουμε και κοιτάμε να βγάλουμε όσα περισσότερα μπορούμε από αυτό ή προσπαθούμε να το γιατρέψουμε; Γιατί μη μου πείτε ότι όλα αυτά τα μέτρα έχουν στόχο να σώσουν τον ελληνικό λαό και να τον βοηθήσουν. Το τραπεζικό σύστημα προσπαθούν να σώσουν και να πάρουν πίσω τα χρήματα που μας δάνεισαν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κρατών έχει μετατραπεί σε «ένωση τραπεζών».
Κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται για τους πολίτες οι οποίοι αντιμετωπίζονται απάνθρωπα και σκληρά με κόψιμο μισθών, συντάξεων αλλά ταυτόχρονη αύξηση της φορολογίας και επιβολή «χαρατσιών». Για πόσο ακόμα , λοιπόν, θα θυσιάζονται οι λαοί στο βωμό του κέρδους; Πόσες θυσίες θα κάνουμε ακόμα απλά και μόνο για να μη βιώσουμε την έξοδο από μια Ένωση που μας πληγώνει, μας αδειάζει και μας περιθωριοποιεί ασύστολα τα τελευταία χρόνια;

Η Ένωση που την δεκαετία του ‘50 είχε θεωρηθεί σύμφυτη με το όραμα ασφάλειας και ευημερίας των λαών και αντανακλούσε ανθρωπιστικά αιτήματα που είχαν εμφανιστεί από τον 19ο αιώνα έχει καταντήσει μια σκληρή οικονομική “αρένα θανάτου”. Όταν ο αριθμός των αστέγων, των ανέργων και των κοινωνικά αποκλεισμένων διογκώνεται χωρίς τέλος στην Ευρώπη , όπως σήμερα, αυτό σημαίνει πως η Ευρώπη απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις ανθρωπιστικές πολιτικές αξίες της αλλά και από τον ίδιο της τον εαυτό. Απογοητευόμαστε συνέχεια από την Ευρώπη. Πρεσβεύει λιτότητα, ενώ η ίδια μας ώθησε στον άκρατο καταναλωτισμό. Λέει ότι θέλει να μας σώσει, ενώ μας βυθίζει όλο και περισσότερο στην απελπισία και την εξαθλίωση. Για πόσο ακόμα όμως οι λαοί θα ανέχονται τον συνεχή ευτελισμό τους; Μήπως, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση καταλάβει τα λάθη της, θα είναι πολύ αργά για αυτήν;

No related posts.