Ο Ευρώ(ν) αμοιφθήσεται

Η ιστορία μου δεν είναι πρωτότυπη ούτε και ασυνήθιστη. Είμαι απλά ένας ακόμη Έλληνας, πρώην νέος με την αυστηρή έννοια του όρου, που εμβρόντητος παρακολουθώ τα όσα συμβαίνουν γύρω μου τα τελευταία χρόνια.
Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Αναφέρομαι στην απάθεια με την οποία η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων παρακολουθεί τα όσα τεκταίνονται σε κάθε πτυχή και τομέα της κοινωνικής ζωής. “Αυτά περίμενα εγώ?” , που έλεγε και η μακαρίτισσα η γιαγιά μου.

Μεγαλωμένος καθώς είμαι σε χρόνια που δέσποζε το αλησμόνητο “Μάθε παιδί μου γράμματα”, έμαθα να αξιολογώ τους ανθρώπους και τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της μόνης και απόλυτης αξίας της εποχής, της γνώσης. Έτσι με χαρά και προσμονή για το μπράβο των γονιών μου ξεκίνησα την πορεία μου στα γράμματα. Αριστούχος στο Δημοτικό, υπόδειγμα στο Γυμνάσιο και ανήσυχος και αμφισβητίας, αν υπάρχει αυτή η λέξη, στο Λύκειο. Πρώτος στην παρέα, περιζήτητος από άλλες.

Στις πανελλαδικές όμως δεν ανταποκρίθηκα στις προσδοκίες όλων με τον καλύτερο τρόπο. Όπως όμως συνήθιζαν και συνηθίζουν και σήμερα να λένε όσοι τα κατάφεραν καλύτερα “Μη σκας βρε αδερφέ. Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου !”. Φυσικά, σκεφτόμουν εγώ… αφού εσείς περάσατε. Με εμάς τι γίνεται ; Το πείσμα ήταν και είναι ίδιον του χαρακτήρα μου, οπότε δεν άργησα να γυρίσω με ένα πτυχίο από τη συμπρωτεύουσα. Χαρές και πανηγύρια για τους δικούς μου, που να σας τα λέω.

Ήμουν πλέον έτοιμος να διεκδικήσω και να κατακτήσω τη θέση μου στην κοινωνία, όποια και να ήταν αυτή. Να γίνω χρήσιμος και άξιος άνθρωπος. Κάθε αρχή και δύσκολη που λένε, οπότε για λίγο καιρό – έτσι υπέθετα τουλάχιστον – επέστρεψα στην παλιά μου δουλειά, την ανωτάτη σερβιτορική. Νέος είμαι ακόμη βρε αδερφέ, δε χάθηκε και ο κόσμος αν περιμένω και λίγο τη σειρά μου. Είναι θέμα χρόνου να με ανακαλύψουν και να με αποκαταστήσουν στα μάτια όλων. Τον πρώτο χρόνο περιορίστηκα μόλις σε 7 συμμετοχές σε διαγωνισμούς διαφόρων ειδικοτήτων και σε κατάθεση 15 βιογραφικών σε επιχειρήσεις.

Ξέρετε όμως ένα ρητό που λέει: Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού ; Αυτό λοιπόν συνέβη και με εμένα. Βέβαια για να μην παραπονιέμαι και οικτίρω τον εαυτό μου υπήρξαν και καλές εποχές. Ξεχνιούνται εκείνα τα καλοκαίρια στη Χαλκιδική με τα σφηνάκια και τις τουρίστριες κάθε εθνικότητας με μουσικό χαλί το «Come with me για να τη βρεις ;». Οι χειμώνες όμως ήταν άλλο ένα χαστούκι στην όποια αξιοπρέπεια μου είχε απομείνει. Τι συμμετοχές σε διαγωνισμούς, τι βιογραφικά, τι πρόσδεση σε άρματα υποψηφίων πολιτικών που υπόσχονταν αξιοκρατία και αξιοσύνη. Αποτέλεσμα ; Η άνοδος μου στη σκάλα των σταδίων του σοκ: Άρνηση, Οργή, Διαπραγμάτευση, Αποδοχή και τέλος, Κατάθλιψη. Και όμως ! Θυμάστε εκείνο το περί πείσματος που ανέφερα παραπάνω ; Είπα θα αλλάξω τη ζωή μου και ολόκληρος μαντράχαλος 30 χρονών έδωσα ξανά πανελλαδικές και να ’μαι πάλι στο κατώφλι της επιτυχίας! Φοιτητής Δημοσιογραφίας και Μ.Μ.Ε. Αυτό είναι σκέφτηκα. Αυτή τη φορά θα τα κάνω όλα σωστά. Δεν έβλεπα την ώρα που θα έτριβα στη μούρη των υποψήφιων εργοδοτών το χαρτί με την επισήμανση Π.Ε.

Τέρμα, οι διακρίσεις και οι υπεκφυγές από μέρους τους. Αρίστευσα και είπα και τον όρκο. Φτου μου να μη με ματιάσω ! Βροχή τα μπράβο και μύρια τα βλέμματα γεμάτα ζήλια για την άνοδο μου στο Έβερεστ της επιτυχίας. Έτσι τουλάχιστον τα ερμήνευα εγώ, τρομάρα μου. Δουλειά όμως και δη δημοσιογραφική ; Όσο την είδατε εσείς άλλο τόσο την είδα και εγώ.

Το εμπόδιο, όταν ήμουν 22, ήταν το νεαρό της ηλικίας μου και η αναισθησία από μέρους μου να θεωρώ πως έπρεπε να βρω δουλειά πριν τους τριαντάρηδες. Όταν ήμουνα 30, μου έλειπε η διακριτική αναγραφή του Π.Ε. στον τίτλο σπουδών και τώρα, απλά είμαι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες «άτυχους» πρώην νέους που είναι θύματα της παγκόσμιας κρίσης. Θα μου πείτε  “Καλά μας δουλεύεις ρε φίλε? Ο πρώτος είσαι ή ο τελευταίος που δεν έχει δουλειά ;” και θα έχετε και δίκιο. Απλά επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας μία μου σκέψη. Μία σκέψη που με κρατά ξύπνιο τα βράδια… τώρα τελευταία.

Πόσο βλάκας και αφελής υπήρξα πιστεύοντας πως με κόπο και δουλειά θα καταφέρω να φανώ άξιος των δικών μου προσδοκιών σε μια χώρα που πορεύτηκε στο δρόμο της συναλλαγής κάθε είδους, το νεποτισμό και την απαξίωση κάθε ιδανικού που αφορά σε δύο ή περισσότερα άτομα ; Πόσο αδαής και ανώφελα ρομαντικός είμαι που ακόμη και σήμερα πιστεύω πως δεν έχουν χαθεί όλα ;

Το σημερινό μου παραλήρημα το αφιερώνω με όλη μου την αγάπη σε όποιον καταφέρει να μου δώσει μια απάντηση. Επειδή όμως με αγάπες και λουλούδια δεν πήγε μπροστά κανείς, όπως κυνικά συνηθίζουμε να λέμε, ο εν λόγω ευεργέτης δε θα μείνει με άδεια χέρια. Ο Ευρώ(ν) αμοιφθήσεται….

No related posts.