Με θέα τον ουρανό

Μία μέρα όπως όλες… Μόνο που αυτή τη φορά περίμενα στην ουρά στη ΔΕΗ.. Παρατηρώντας τον κόσμο, διαπίστωσα ιδίοις όμασι «την κρίση». Την είδα ακριβώς μπροστά μου στο Γ τμήμα: ΔΙΑΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ.

Νέοι, άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, Έλληνες και μη… Όλοι στην ουρά για έναν διακανονισμό. Όχι ότι είχαμε πάντοτε πολλά λεφτά σαν λαός και όχι ότι ξέρω και πολλά για τους διακανονισμούς, αλλά μου φάνηκε περίεργο να βλέπω τόσο κόσμο μαζεμένο σ’ αυτό το τμήμα. Όλοι προσπαθούμε από κάπου να κόψουμε, να μαζέψουμε κι όλο χρωστάμε!

Βέβαια, άξιο απορίας είναι άλλο… Πώς γίνεται με τόσα οικονομικά προβλήματα ο Έλληνας να εξακολουθεί να βγαίνει έστω και πιο σπάνια, να πηγαίνει για φαγητό, για ένα ποτό, για έναν καφέ, βρε αδερφέ! Εντάξει τα μαγαζιά δεν είναι όπως παλιά και οι προσφορές δίνουν και παίρνουν, αλλά από την άλλη το εθνικό μας σπορ (driking coffe for hours) δεν σταματά έστω και αν περιορίζεται σε μέρη πιο οικονομικά και σε δύο φορές την εβδομάδα αντί για σχεδόν κάθε μέρα!

Μπορεί σχεδόν πλέον όλοι οι φοιτητές να ψάχνουν για δουλειά ή μπορεί τα party να μην έχουν την ίδια αίγλη, οι νέοι όμως ξέρουν και άλλους τρόπους να περνάνε καλά. Σε σπίτια τον χειμώνα, σε παραλίες και μπαλκόνια το καλοκαίρι. Άλλωστε τι ψυχή έχει μία ρετσίνα ή μία μπύρα!! Η παρέα να είναι καλή και όλα τα άλλα γίνονται, δεν λένε; Έτσι περίτρανα αποδεικνύεται πως ακόμη και η φτώχεια θέλει καλοπέρση!

Στις μικρές μας καμαρούλες χτίζουμε το αύριό μας, ανδρωμένο με όνειρα στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο. Με ελπίδες μικρές αλλά πάντα υπαρκτές, με κόπο και θυσίες από μικρή ηλικία αλλά με βήμα ελαφρύ σχεδόν μεταίωρο…όπως κάθε βήμα άλλωστε που γίνεται, πετώντας από σύννεφο σε σύννεφο, προσπαθώντας να αγγίξουμε λιγάκι ουρανό! Άλλωστε είναι γνωστό πως στα υπόγεια είναι η θέα. Και το δικό μας το υπόγειο έχει παράθυρο με θέα στον ουρανό…!

No related posts.