Κράτος…Κι όμως υπάρχει!

Συνηθίζουμε συχνά να λέμε ότι δεν υπάρχει κράτος. Το λέμε όταν απελπιζόμαστε, όταν βρίσκουμε τα σκούρα και γενικά, σε κάθε ευκαιρία που μας προσφέρεται… Και η αλήθεια είναι ότι μας δίνονται πολλές, καθημερινά και σωρηδόν.

Στο λεωφορείο, στην εφορία, στο δρόμο, παντού. Όταν μας έρχεται ο λογαριασμός της Δ.Ε.Η. φουσκωμένος με τα παρελκόμενα -παλιά και καινούρια- ή όταν πηγαίνουμε από το ένα γραφείο στο άλλο στις δημόσιες υπηρεσίες για να τακτοποιήσουμε μία τόση δα εκκρεμότητα. Όταν οδηγούμε και πέφτουμε σε λακκούβα κάθε πέντε μέτρα ή όταν περιμένουμε στην ουρά του νοσοκομείου για να εξεταστούμε. «Αχ, εδώ δεν υπάρχει κράτος», αναφωνούμε όταν διαβάζουμε, ακούμε ή γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τις κοινωνικές παροχές των σκανδιναβικών, για παράδειγμα, κρατών και τις συγκρίνουμε με την ελληνική πραγματικότητα.

Όμως αυτή είναι η εύκολη απάντηση και αυτή που θα ήταν πιο λογικό να ισχύει. Γιατί, αν δεν υπήρχε κράτος και συνέβαιναν όλα αυτά, τότε εντάξει. Τώρα, όμως, που υπάρχει -και καλώς- αλλά πάλι δεν γλιτώνουμε;  Όλα αυτά και άλλα τόσα είναι η τρανή απόδειξη ότι το κράτος ζει και βασιλεύει. Υπάρχει και φροντίζει να κάνει αισθητή την ύπαρξή του στους πολίτες με κάθε τρόπο. Υπάρχει και είναι καταπιεστικό, αδηφάγο και πνικτικό. Φροντίζει, μάλιστα, να δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να χρησιμοποιεί τους πολίτες προς όφελός του, αφαιμάσσοντας υλικά και ηθικά αποθέματα. Βέβαια, είναι σαφές ότι συμμαχεί με ορισμένους, δημιουργώντας, ωστόσο, μία σχέση αλληλο-εκμετάλλευσης περισσότερο, παρά μία σχέση εμπιστοσύνης. Οι υπόλοιποι καταπλακώνονται από το κρατικό «υπερεγώ» και παλεύουν να σωθούν. Οι υπόλοιποι φοβούνται μήπως χρειαστεί να κάνουν ράμματα και το νοσοκομείο δεν έχει γάζες.

Φυσικά και υπάρχει κράτος! Είναι αυτό που καταπνίγει στο δαιδαλώδη κόσμο της γραφειοκρατίας όση δημιουργική διάθεση μας απέμεινε. Είναι αυτό που με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί αξίζει άραγε να προσπαθεί κανείς, όταν ένας τοίχος σίγουρα θα υψωθεί μπροστά του; Είναι αυτό που γιγαντώνει την ανεργία και συρρικνώνει το υγιές, παραγωγικό κομμάτι του ανθρώπινου δυναμικού.

Γι’ αυτό και είναι πράγματι αξιέπαινοι όσοι δεν το βάζουν κάτω και ορθώνουν το ανάστημά τους απέναντι στη μιζέρια. Όσοι προσπαθούν, ρισκάρουν και όσοι «από πείσμα και τρέλα θα ζουν σε τούτη τη χώρα, γιατί ανήκουν εδώ!». Εγώ πάλι επιφυλάσσομαι και ακόμα το ψάχνω…

No related posts.