“Γραφεία Συνοικεσίων”… ένα παλιό αλλά καλό αντίδοτο στη μοναξιά

Θα σκεφτόσουν ποτέ να απευθυνθείς σε γραφείο συνοικεσίων για βρεις το κατάλληλο άτομο να μοιραστείς τη ζωή σου; Άλλως, θα εμπιστευόσουν το μέλλον σου σ’ ένα προξενιό; Κι όμως είναι πολλοί αυτοί που είναι πρόθυμοι να το δοκιμάσουν… Και ας μην βιαστείτε να βγάλετε επιπόλαια συμπεράσματα περί απελπισμένων δεσποινίδων ετών 39 ή περί κυρίων προχωρημένης ηλικίας που χρήζουν συντροφιάς και “νοσηλείας”.

Στις σύγχρονες και πολιτισμένες κοινωνίες, τα γραφεία συνοικεσίων έχουν καταλάβει τη δική τους θέση ως ενδιάμεσοι για τη σύναψη γάμου. Αν και συχνά τα εν λόγω γραφεία γνωριμιών αποτελούν αντικείμενο χλευασμού, η πορεία τους, όχι μόνο στην ελληνική αλλά και τη διεθνή πραγματικότητα, είναι σταθερή αλλά και ακμάζουσα.

Παλαιότερα οι σχέσεις των δύο φύλων περιορίζονταν μόνο σε συζητήσεις, όταν βρίσκονταν σε σπίτια ή σε πανηγύρια, όπου πάντα όμως υπήρχαν και συγγενικά πρόσωπα. Ο μοναδικός τρόπος για να επιλέξει σύζυγο μια κοπέλα ήταν το συνοικέσιο, το οποίο γινόταν από τις προξενήτρες. Ο πατέρας της νύφης και του γαμπρού συμφωνούσαν ενώπιον μαρτύρων να παντρευτούν τα παιδιά τους. Η συνήθεια αυτή διαφυλάχτηκε, τόσο με το πέρασμα του χρόνου όσο και με την επέκταση του αστικού τρόπου ζωής, και εξελίχτηκε στα σημερινά οργανωμένα γραφεία συνοικεσίων.

Έτσι, το έτος 1950, ο Σωτήρης Λούης ανοίγει το πρώτο γραφείο συνοικεσίων στην Ομόνοια, καθώς η πόλη γιγαντώνεται και γίνεται όλο και πιο απρόσωπη, τη στιγμή που η ανάγκη για επικοινωνία αυξάνεται και αρχίζουν να εμφανίζονται σταδιακά γραφεία που υπόσχονται αποκατάσταση στους ανύπαντρους. Σήμερα το γραφείο αυτό μετρά 18.582 εγγεγραμμένα μέλη. Παρόμοια η κατάσταση και στη Θεσσαλονίκη που φιλοξενεί πληθώρα τέτοιων γραφείων, τα οποία μάλιστα κάνουν χρυσές δουλειές. Βέβαια, η ραγδαία ανάπτυξη και εξέλιξη της τεχνολογίας είναι πλέον στη διάθεσή τους, αφού τα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα εξυπηρετούν τον τομέα των συνοικεσίων, διευκολύνοντας στο φακέλωμα των υποψήφιων γαμπρών και νυφών και παρέχοντας εξειδικευμένους αλγορίθμους που συνδυάζουν τα γούστα και τις προτιμήσεις των πελατών, καταλήγοντας στα πιο ταιριαστά “παντρέματα”.

Τα περασμένα χρόνια, η δομή της κοινωνίας, η θρησκεία καθώς και η θέση της γυναίκας επέβαλαν τον γάμο, όμως οι ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων ετών ασκούν πιέσεις στον κοινωνικό τομέα, οδηγώντας τον προς μια κατεύθυνση διαφορετική. Υπάρχουν άραγε στις μέρες μας νέοι άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν τον απρόσμενο έρωτα για ένα “κανονισμένο” προξενιό; Στην Αθήνα, σήμερα, λειτουργούν επτά γραφεία συνοικεσίων. Με μέσο όρο 50-70 σε κάθε γραφείο, οι εγγραφές φτάνουν τις 500 το μήνα – αριθμός εντυπωσιακός, αν αναλογιστεί κανείς ότι εν έτει 2013 η επιλογή συντρόφου θεωρείται προσωπική υπόθεση. Οι πελάτες δεν έχουν… σύνορα, αφού βρίσκονται σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία. Όμως ο μεγαλύτερος αριθμός κατοικεί σε ελληνικά αστικά κέντρα, κυρίως στην Αθήνα, τον Πειραιά, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.

Γιατί όμως χιλιάδες άτομα απευθύνονται στα γραφεία συνοικεσίων; Η απάντηση ποικίλει ανάλογα με την ηλικιακή ομάδα. Για τους νέους, ο λόγος μπορεί να είναι η πιθανή ευκαιρία κοινωνικής ανόδου ή η διαφυγή από κάποια επαρχιακή πόλη. Ενώ για τους ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, η μοναξιά είναι ο κυριότερος λόγος που τους ωθεί να βρουν την τύχη τους σε γραφεία «χρυσής ευκαιρίας».

Η ελληνική περιφέρεια, άλλωστε, αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα, καθώς «πάσχει» από έλλειψη γυναικών. Εξάλλου, οι ανατροπές που έχουν γίνει στην κοινωνία είναι μεγάλες. Σε παλαιότερες εποχές, οι άνθρωποι έμεναν με τους γονείς, τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Τώρα η οικογένεια είναι μικρή. Γυναίκες και άνδρες που θέλουν συντροφιά, θέλουν να ζήσουν, κάπου να ακουμπήσουν, είναι μόνοι. Την ίδια στιγμή, άνθρωποι που έχουν μείνει χήροι ή είναι χωρισμένοι ζουν απομονωμένοι. Πού να βρει, λοιπόν, κανείς σύντροφο, όταν δεν μπορεί να πάει στα κλαμπ ή να βγει; Τα γραφεία έρχονται και διαμεσολαβούν για να λύσουν το πρόβλημα.

Στο θάνατο αναλαμβάνουν τα γραφεία τελετών. Εκεί είναι αποδεκτή η ύπαρξη των εξειδικευμένων αυτών γραφείων. Στην περίπτωση, όμως, των γραφείων συνοικεσίων δεν υπάρχει η ανάλογη αποδοχή, επειδή έχουν ταυτιστεί με την αδυναμία του ανθρώπου για επικοινωνία ή με «καθυστερημένες» κοινωνίες, όπου περιορίζεται η δυνατότητα επιλογής και η ελευθερία εκχωρείται σε τρίτους. Όπως και να έχουν τα πράγματα όμως το γεγονός είναι ότι σήμερα ο άνθρωπος είναι μόνος του και δεν μπορεί να εμπιστευτεί τους άλλους. Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μοναξιά, έλλειψη επικοινωνίας και εμπιστοσύνης… Το αξίζουμε;

No related posts.