Η πολιτική σε κρίση… ή οι πολίτες σε αδράνεια;;;

Οι πολιτικές «ισορροπίες» ή το  μέχρι τώρα  εκλαμβανόμενο από ορισμένους ως «πολιτικό κατεστημένο» -υπό την έννοια ότι αυτό που εσύ ορίζεις ως πολιτική ισορροπία από κάποιον άλλο μπορεί να  ορίζεται ως τίποτε παραπάνω από ένα κατεστημένο και άκαμπτο πολιτικό σύστημα- αρχίζει και φθίνει με γοργούς και σταθερούς ρυθμούς, χωρίς να έχουμε συνειδητοποιήσει το προσωπικό  μας μερίδιο ευθύνης, και ακόμη χειρότερα χωρίς να επιδιώκουμε να προσανατολίσουμε οργανωμένα και μαζικά τις κινητοποιήσεις και την αντίδραση που φυσιολογικά (τουλάχιστον) επέρχεται μετά από μια τέτοια ανατρεπτική –πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά- κατάσταση.

Ο κατακερματισμός των αποπροσανατολισμένων μαζών, που  θεωρητικά και πρακτικά θα πρέπει να διαχωρίζεται από την πολυφωνία και πολυχρωμία των απόψεων, κινδυνεύει να γίνει αποδεκτός στη χειρότερή του μορφή, από τη στιγμή  μάλιστα που αναδύονται αντικρουόμενα κοινωνικά συμφέροντα και από τη στιγμή που αντί να γεφυρώνονται, αντιθέτως γιγαντώνονται οι οικονομικές ανισορροπίες. Και μάλλον αυτό δεν αποτελεί δείγμα απαισιοδοξίας. Αντιθέτως, γεννά και ένα νέο ερώτημα για το εάν και κατά πόσο η αποπολιτικοποίηση αποτελεί μύθο κατασκευασμένο από τα ΜΜΕ (όπως μερικοί υποστηρίζουν σθεναρά) ή μια πραγματικότητα την οποία συνεπιφέρει η υπάρχουσα κατάσταση και η οποία έχει να κάνει με την απομυθοποίηση και την απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος, και την απομόνωση των πολιτών ο οποίοι γυρίζουν την πλάτη στην πολιτική στράτευση.

Σε κάθε περίπτωση δεν αμφισβητείται πως υφίστανται συμπτώματα πολιτικής κρίσης αντιπροσώπευσης καθώς και της μαζικότερης κρίσης πολιτικών θεσμών στην Ελλάδα. Το προπύργιο της πολιτικής έπεσε πρώτο. Και αυτό εύκολα διαπιστώνεται ακόμη και από κάποιον ο οποίος ουδέποτε ασχολήθηκε εκτενώς με το κεφάλαιο «πολιτική».

Το πολιτικό προσκήνιο, άλλοτε άκαμπτο και ανέγγιχτο, αντί να αναδιαταχθεί υγιώς,  κατακλύζεται εδώ και πολλούς μήνες, από ένα σύνολο ευκαιριακών και πρόσκαιρων πολιτικών συνεργασιών, οργανωμένων από διάσπαρτα πολιτικά πρόσωπα. Τη στιγμή που νέα πολιτικά κόμματα εμφανίζονται από το πουθενά, άλλα πασχίζουν να διατηρήσουν τη χαμένη τους αίγλη. Στην άλλη πλευρά του νήματος, ακραίες πολιτικές τάσεις, από αυτήν του υπερφίαλου αριστερισμού μέχρι και αυτή του «νεοφασισμού», έρχονται να παγιώσουν ένα κλίμα πολιτικής πόλωσης και να διχάσουν τους λιγότερο ή περισσότερο υποψιασμένους.
Συνακόλουθο αυτών των εξελίξεων, δυστυχώς, αποτελεί και ο κατακερματισμός της κοινής γνώμης. Η πλειοψηφία των πολιτών και ιδιαίτερα των νεαρών σε ηλικία ατόμων, νιώθει αποκομμένη από το σύστημα και δεν βρίσκει λόγους να αναμειχθεί. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πολιτικές συμφωνίες καλά κλειδωμένες σε συρτάρια και μια πληθώρα καθημερινών τροποποιήσεων και νομοθετημάτων, οδηγούν στην αδυναμία παρακολούθησης και ελέγχου των κυβερνητικών αποφάσεων… όσο δηλαδή μπορούν να χαρακτηριστούν ως κυβερνητικές.

Στην ουσία βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια αδυναμία ύπαρξης μιας έγκυρης, άμεσης και αδιαμεσολάβητης πολιτικής ενημέρωσης, η οποία ενισχύει την τάση της αποπολιτικοποίησης. Έτσι δύσκολα πλέον μπορεί να αποτιμηθεί και να μελετηθεί το απόσταγμα της κοινής γνώμης. Εάν τουλάχιστον υποθέσουμε ότι μπορεί να συγκροτηθεί μια γνώμη κοινή, για μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Αυτό που πρέπει όλοι να κατανοήσουμε είναι το εξής: Όσο θα επικρατεί η λογική του συμφέροντος στην κοινωνία τόσο αυτά θα αναδιαμορφώνονται και θα  διαχωρίζονται, και με τη σειρά τους θα διαχωρίζουν πολίτη με πολίτη. Από την άλλη, η  πολιτική στράτευση που ένωνε -επιφανειακά τουλάχιστον-  μεγάλες μερίδες πληθυσμού και η οποία ήταν χρόνια συνδεδεμένη με μια πληθώρα ατομικών συμφερόντων, συχνά αντικαθίσταται πια από το ατομικό ένστικτο της επιβίωσης. Τίποτε όμως δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ατομικά. Πόσο μάλλον το πολιτικό αδιέξοδο. Για όλους λοιπόν αυτούς τους λόγους επιβάλλεται να καταστήσουμε τους εαυτούς μας ικανούς να κατανοήσουμε και να διαχωρίζουμε την κομματικοποίηση από την πολιτικοποίηση, και πρωτίστως να διαπιστώσουμε ποια είναι αυτά τα «περιβόητα» κοινά συμφέροντα που τόσο έχουμε απαξιώσει.

No related posts.