Συναισθησία

“Τι είναι συναισθησία;”: Η συχνή ερώτηση του περισσότερου  κόσμου όταν ακούσει αυτή τη λέξη. Ακόμη και να μάθει τον ορισμό θα του δημιουργηθεί ακόμα μία απορία: “Αυτό είναι καλό ή κακό; Κατάρα ή χάρισμα;”. Ο όρος συναισθησία ήταν άγνωστος για την επιστημονική κοινότητα το 1840, όταν η Ερευνητική Ομάδα Νευροψυχολόγων περιέγραψε σε ένα άρθρο της την περίπτωση ενός κοριτσιού  που τρόμαζε τους γονείς του, όταν έλεγε στη μητέρα της ότι την αγαπάει γιατί είναι καλή και ότι οι λέξεις της είναι σχεδόν γαλάζιες, όταν όμως τη μαλώνει γίνονται κόκκινες, ενώ όταν  τσακώνεται με τον πατέρα της γίνονται πορτοκαλί όπως οι φλόγες από τη φωτιά στο τζάκι! Ο γιατρός που κάλεσαν για να εξετάσει τη μικρή τούς διαβεβαίωσε ότι δεν συμβαίνει κάτι με τη νοημοσύνη της αλλά ότι έχει υπερβολική φαντασία και ότι όλα είναι αθώες παραισθήσεις. Η συμβουλή του ήταν η μικρή να μην πίνει τσάι, να παίζει περισσότερο με τα αδέλφια της και να γυμνάζεται. Όμως, εκτός από αυτές τις διαγνώσεις η Μπλαβάτσκυ αναφέρει και περιπτώσεις όπου άτομα με παρόμοιες ιδιότητες κλείνονταν σε ψυχιατρεία γιατί τα θεωρούσαν υστερικά, ψυχασθενή ή ψυχωτικά.

Ο όρος συναισθησία αποδίδει την αντίληψη εσωτερικών καταστάσεων οι οποίες υπερβαίνουν τις δυνατότητες των φυσικών οργάνων αντίληψης. Η έδρα της συναισθησίας βρίσκεται στο αστρικό μας σώμα, το οποίο έχει τη δυνατότητα να προσλαμβάνει και να μεταδίδει μηνύματα, χρησιμοποιώντας τα αστρικά κέντρα των αισθήσεων ομαδικά. Επειδή στο φυσικό μας σώμα τα κέντρα των αισθήσεων λειτουργούν μέσω διαφορετικών οργάνων, δηλαδή είναι διαχωρισμένα μεταξύ τους, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι η συναισθησία είναι το αποτέλεσμα της πρόσληψης των εντυπώσεων που μας διαβιβάζει το σώμα μας μέσω των κυττάρων του. Η συναισθησία είναι η διεύρυνση των αισθήσεών μας πέρα του φυσικού πεδίου αντίληψης ή αλλιώς μια νευρολογική δυσλειτουργία καθώς και σε μεγάλο βαθμό κληρονομική. Συναισθητικός είναι όρος συνώνυμος με τον διορατικό, τον διακοϊστή, με εκείνον που μαζί με το φυσικό φαινόμενο βλέπει χρώματα και ακούει ήχους. Πρόκειται για μια επέκταση της φυσικής συνειδητότητας προς το αστρικό σώμα, το οποίο προηγείται του φυσικού και το περικαλύπτει. Οι σύγχρονοι επιστήμονες διαπιστώνοντας τα ίδια ψυχικά φαινόμενα που πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν, τα προσδιορίζουν με τον όρο «συναισθησία». Αναγνωρίζουν τα φαινόμενα ως αληθινά, εξηγούν το αποτέλεσμα αλλά αδυνατούν να βρουν την αιτία τους.

Η συναισθησία συναντάται συχνά ως σύμπτωμα του αυτισμού, μπορεί να είναι αποτέλεσμα της χρήσης παραισθησιογόνων, όμως υπάρχουν και περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι είναι συναισθητικοί χωρίς να πάσχουν από κάποια ασθένεια και χωρίς να κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών. Οι συναισθητικοί συχνά αναφέρουν συσχετίσεις ανάμεσα στις αποχρώσεις των χρωμάτων, τους τόνους των ήχων και την ένταση των γεύσεων. Στη συχνότερη μορφή της με τα “μάτια του νου” τους, βλέπουν διαφορετικά χρώματα στους αριθμούς, στα γράμματα και στους ήχους. Το ενδιαφέρον είναι ότι το συναισθητικό άτομο συνεχίζει να έχει την ιδιότητα αυτή ακόμα και όταν χάνει την ικανότητα κάποιας αίσθησης. Ο νευρολόγος Dr. V. S. Ramachandran από το Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια λέει ότι η συναισθησία συναντάται σε 1 άτομο ανά 2.000 και δεν είναι σύμπτωση ότι ανάμεσα στους συγγραφείς και στους καλλιτέχνες είναι κατά οκτώ φορές περισσότερο συνηθισμένη. Μερικά παραδείγματα συναισθητικών καλλιτεχνών είναι ο Καντίνσκυ και ο Μοντριάν οι οποίοι πειραματίστηκαν στους πίνακές τους με τη συσχέτιση εικόνας-μουσικής. Ο Σκριάμπιν συνέθεσε ολόκληρα συμφωνικά κομμάτια με τη συσχέτιση μουσικής-χρώματος. Ο Άγγλος συναισθητικός ζωγράφος David Hockney χρησιμοποιεί τη συσχέτιση μουσικής-χρώματος για την κατασκευή θεατρικών σκηνικών αλλά όχι για τους πίνακές του. Αξιοσημείωτο είναι ότι δεν έχει γίνει γνωστό εάν υπήρχε ποτέ περίπτωση συναισθητικού στην Ελλάδα καθώς και εάν έχει καταγραφεί ποτέ στα ιατρικά ιστορικά περίπτωση ίασης.

Επιπλέον, πρέπει να επισημανθεί ότι έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες επιστημονικές έρευνες γύρω από το φαινόμενο αυτό. Η πιο γνωστή είναι του Γκάλτον, ξαδέρφου τού Δαρβίνου, ο οποίος ήθελε να επιβεβαιώσει τη θεωρία του ότι υπάρχει σχέση μεταξύ συναισθησίας και κληρονομικότητας. Μετά από πολλές πανομοιότυπες έρευνες, βγήκε το συμπέρασμα ότι το ποσοστό εμφάνισης συναισθησίας μέσω κληρονομιάς είναι 80%.

Πηγές:

http://en.wikipedia.org/wiki/Synesthesia

http://www.lurj.org/

http://www.encephalos.gr/

No related posts.