Το κάστρο της Λήθης

Έτρεχε τόσο γρήγορα όσο η λάμψη πριν από το μακρινό μπουμπουνητό. Κάποιος τον κατεδίωκε, μα δεν ήξερε γιατί. Είχε φτάσει στην Ουαλία και συγκεκριμένα σ’ αυτό το δασύλλιο, γιατί είχε ακούσει διάφορα αλλόκοτα περιστατικά που ποθούσε διακαώς να εξερευνήσει. Ήταν γεγονότα πρωτοφανή ακόμα και για την Αγγλία. Σ’ αυτή την περιοχή είχε χαθεί αναπάντεχα πλήθος κόσμου. Η αστυνομία είχε ερευνήσει όλα τα στοιχεία που είχε στη διάθεσή της και είχε βγάλει ένα άκρως ανόητο συμπέρασμα.

Με βάση τις μαρτυρίες συγγενών, μέσα στο δάσος υπήρχε ένα κάστρο που λεγόταν «Κάστρο της Λήθης». Εκεί έμπαιναν οι απολεσθέντες και χάνονταν από προσώπου γης. Ένας ξεμωραμένος γεράκος είχε μάλιστα ισχυριστεί με πάθος ότι είχε καταφέρει να δει το κάστρο. Ήταν μια μεγάλη έπαυλη που είχε κατασκευαστεί από πολύτιμους λίθους και αλάβαστρο. Τα παράθυρα ήταν χρυσοποίκιλτα, ενώ όσοι ζούσαν εκεί έδειχναν εξαιρετικά χαρούμενοι. Μέσα στον τεράστιο κήπο με τα τριαντάφυλλα, τις τουλίπες και τα γιασεμιά χαχάνιζαν δυνατά ζώντας στιγμές εμποτισμένες με περισσή ευδαιμονία. Κοντολογίς, ο γέροντας περιέγραφε το Κάστρο σαν τον παράδεισο. Ωστόσο, κανένας σώφρων άνθρωπος δεν γινόταν να τον πιστέψει, καθώς αυτά που έλεγε ανήκαν σίγουρα στη σφαίρα της φαντασίας. Παράλληλα, μόλις είχε βγει από το ψυχιατρείο, οπότε οι απόψεις του επί του θέματος μπορούσαν να συγκινήσουν μονάχα τα παιδάκια του τοπικού χωριού που άκουγαν με τις ώρες τις ιστορίες που διηγούταν.

Παρά λοιπόν τις έρευνες της τοπικής αστυνομίας, εξακολουθούσε να χάνονται χωριανοί χωρίς καμία αιτία. Ειδικότερα, όταν χάθηκε και ο σεβάσμιος σοφός του χωριού, τότε αποφάσισαν οι εναπομείναντες κάτοικοι να προσλάβουν έναν διάσημο ιδιωτικό ντεντέκτιβ που είχε στο ενεργητικό του πάμπολλες διαλευκάνσεις δύσκολων υποθέσεων. Εκείνος ίσως κατάφερνε να λύσει τον γόρδιο δεσμό.

Ερχόμενος στην Ουαλία λοιπόν, ο ντεντέκτιβ ήταν βέβαιος ότι η υπόθεση θα αποδεικνυόταν  ίσως και η ευκολότερη της καριέρας του, αλλά ύστερα από μια εβδομάδα ενδελεχούς έρευνας κατανόησε ότι λάνθανε. Παρότι είχε ελέγξει σχεδόν τα πάντα, είχε οδηγηθεί στα  ίδια συμπεράσματα με τους αστυνομικούς. Η υπόθεση δεν είχε σχέση ούτε με  παιδεραστία ούτε με εμπόριο λευκής σαρκός ούτε με κάτι γνώριμο.

Τις τελευταίες μέρες βρισκόταν στη δανειστική βιβλιοθήκη  του χωριού. Την είχε δημιουργήσει ένας λουθηριανός πάστορας που έτυχε να αγαπάει παράφορα τα βιβλία. Με το πέρασμα του χρόνου συγκέντρωσε έναν τεράστιο όγκο βιβλίων και αποφάσισε να τα δανείζει δωρεάν στη μικρή κοινότητα που είχε σχηματιστεί με το πέρασμα του χρόνου.

Εκεί λοιπόν, βρήκε κάτι αναφορές για το παράξενο αυτό κάστρο. Συγκεχυμένες πληροφορίες που δεν οδηγούσαν πουθενά. Μονάχα μια φράση που είχε διαβάσει του είχε κολλήσει σαν βδέλλα στο νου. Δεν έλεγε να ξεκολλήσει για κανέναν λόγο. Η φράση ήταν η εξής: «Καλώς ήρθες στο Κάστρο της Λήθης. Εδώ, όποιος κερδίζει  χάνει και όποιος χάνει κερδίζει».

Έτσι λοιπόν αποφάσισε μια κρύα νύχτα να κάνει ό, τι είχαν κάνει οι εξαφανισμένοι κάτοικοι. Θα χανόταν στο δάσος, ελπίζοντας να βρει το Κάστρο. Ωστόσο, όταν έφτασε στις παρυφές του, ένιωσε να τον ακολουθεί ένα αλλόκοτο πλάσμα. Στο μυαλό του το έβλεπε με σουβλερούς κυνόδοντες, πόδια λιονταριού, σώμα αρκούδας και στόμα λύκου. Από το στόμα μάλιστα κυλούσε φρέσκο αίμα.

Λαχανιασμένος σταμάτησε μπροστά σ’ έναν μυτερό βράχο. Το τέρας δεν τον κυνηγούσε πια. Έστρεψε το κεφάλι του δεξιά και έμεινε εμβρόντητος. Αυτό που είχε αντικρύσει του συντάραξε το είναι. Δάκρυα χαράς έτρεχαν σαν το ποτάμι από τις ίριδες. Εκεί, στο βάθος έβλεπε το Κάστρο της Λήθης.
Χωρίς να ξέρει γιατί, έφτασε εξαιρετικά γρήγορα έξω από την αλαβάστρινη πύλη. Χωρίς να χάσει καθόλου καιρό τη διάβηκε. «Καλώς ήρθες στο Κάστρο της Λήθης. Εδώ, όποιος κερδίζει  χάνει και όποιος χάνει κερδίζει», έγραφε η πλατινένια επιγραφή με τα διαμαντένια γράμματα.

Ένιωσε ανείπωτη χαρά. Ένιωσε ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα ευδαιμονίας. Για πρώτη φορά στη ζωή του είχε χάσει κάθε έγνοια, κάθε πρόβλημα που τον ταλάνιζε. Ξεκίνησε να κυλιέται στους κήπους των τριαντάφυλλων. Δίπλα του υπήρχαν πάμπολλα άτομα που ένιωθαν το ίδιο. Δίπλα του υπήρχαν άνθρωποι που είχαν ξεχάσει ποιοι ήταν και το ίδιο είχε πάθει ξαφνικά κι εκείνος. Πίσω από το αινιγματικό σύνθημα «Καλώς ήρθες στο Κάστρο της Λήθης. Εδώ, όποιος κερδίζει  χάνει και όποιος χάνει κερδίζει» κρυβόταν η αρετή εκείνη που ίσως να είναι και η μοναδική που μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο την απόλυτη ευδαιμονία. Αυτή η αρετή δεν είναι άλλη από την άγνοια!

No related posts.