Το «βαποράκι» της ελπίδας…

Είναι αλήθεια πως το θέμα του άρθρου γι’ αυτόν τον μήνα με προβλημάτισε πολύ. Δεν σας κρύβω πως πέρασαν πολλές σκέψεις απ’ το μυαλό μου και μια ευρεία γκάμα θεματολογίας που ταλάνισε ευχάριστα τον εγκέφαλό μου. Η επικαιρότητα τρέχει, εξελίξεις στην οικονομία, στην πολιτική, κινητοποιήσεις των εργαζομένων,  ραγδαία αύξηση της ανεργίας, παγκόσμια ημέρα του Aids ήταν μερικά από τα θέματα που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου όμως υπήρχε κάτι άλλο, κάτι ξεχωριστό, κάτι ιδιαίτερο που αποτελούσε συνεχώς κομμάτι των σκέψεών μου. Μία συζήτηση-συνέντευξη που έκανα πρόσφατα με μία πολύ καλή διαδικτυακή φίλη και έμεινε βαθιά χαραγμένη στο μυαλό μου. Μια συζήτηση που ήταν τόσο παραστατική, τόσο ζωντανή που με έκανε να βιώσω τον αντίκτυπο της στο κορμί μου. Δεν σας κρύβω πως με διαπέρασε ένα ρίγος κατά την διάρκεια της.

Το θέμα της; Ένα αληθινό περιστατικό που συνέβη στην ίδια και την έκανε (όχι μόνο την ίδια αλλά και εμένα) να αναθεωρήσει τις απόψεις της σχετικά με αυτά που θεωρούμε δεδομένα στη ζωή μας. Ένα άστεγο, εξαρτημένο από την μάστιγα των ναρκωτικών αγόρι, καθισμένο σ’ ένα σοκάκι δίπλα από την στάση του μετρό, τουρτουρίζοντας απ’ το κρύο, ζητούσε εκτός από ελεημοσύνη και οικογενειακή θαλπωρή, ένα ευρώ για να πάρει την δόση του. Κάτι καθημερινό θα μου πείτε… και δεν θα διαφωνήσω. Η πρώτη σκέψη που μου πέρασε απ’ το μυαλό ήταν αυτή, ωστόσο στην πορεία αναθεώρησα τις απόψεις μου… Κατά πόσο είναι δεδομένες όλες αυτές οι καθημερινές πολυτέλειες που βιώνουμε χωρίς να τις εκτιμούμε; Κατά πόσο είναι δεδομένη η οικογενειακή στέγη και θαλπωρή που μας παρέχετε απλόχερα από τους γονείς μας; Κατά πόσο είναι δεδομένη η μητρική αγάπη και πόσο θα μας ενοχλούσε αν δεν ακούγαμε αυτές τις – κατά τα άλλα εκνευριστικές της – ερωτήσεις, όπως «Έφαγες;», «Παιδί μου που πας έτσι; Φόρεσες το μπουφάν σου;  Έχει κρύο έξω, θα κρυώσεις». Η απάντηση είναι «πολύ» – πιστέψτε με -, ειδικά αν αναλογιστούμε πως κάποιοι άνθρωποι δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία και την ψυχική ευδαιμονία του ακούσματος της γονικής συμβουλής, ενώ άλλοι θα ήθελαν όσο τίποτε άλλο να ακούσουν για μία ακόμη φορά την φωνή των γονιών τους και δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα…

Δεν θα σας κουράσω άλλο… Αφήνω την σκέψη σας να ταξιδέψει σε εκείνη την κρύα νύχτα στα σοκάκια του μετρό, όπου τα χαμηλωμένα μάτια του 19χρονου Χρήστου, απαξιωμένου από τον καθέναν, στιγματισμένου ως «πρεζόνι»,  αντικρίζουν το βλέμμα της Γωγώς και με μία φωνή που δύσκολα έβγαινε από τα χείλη του της ψιθυρίζει…

-Κοπελιά πεινάω. Κάνω τα πάντα για 1 ευρώ…
-Δεν έχω, αλλά έχω ψωμί και τυρί στην τσάντα μου αν θες.
-Δώσε μου έστω ένα κομμάτι. Είμαι νηστικός 4 μέρες.

Του έδωσα όλη την φρατζόλα. Σε μένα περίσσευε, σε εκείνον έλειπε.

-Που είναι η οικογένεια σου;
-Δεν έχω… πέθαναν οι γονείς μου όταν ήμουν δυο σε τροχαίο. Μεγάλωσα σε ορφανοτροφείο.
-Πώς ήταν εκεί, καλά;
-Με κακοποιούσαν από μωρό παιδί.
-Αδέλφια δεν έχεις;
-Μια αδελφή, το Μαράκι, αλλά παντρεύτηκε, έγινε κυρία και έχει πει ότι έχω πεθάνει γι’  αυτήν γιατί ντρέπεται που είμαι ναρκομανής.
-Συγγενείς;
-Όλοι έχουν ξεγράψει τον Χρηστό τον ναρκομανή.
-Ρε συ νέο παιδί είσαι.. ξεκόλλα με αυτά, δεν το καταλαβαίνεις πως αργοπεθαίνεις κάθε μέρα;
-Και που ζω τι; Ξέρεις τι είναι να μην έχεις κανέναν στην ζωή σου;
-Όχι….
-Σου εύχομαι να μην νιώσεις ποτέ όπως εγώ..!
-Και πάλι θα πεθάνεις… Δεν το καταλαβαίνεις;
Ο θάνατος με πλησιάζει αλλά δεν φοβάμαι... γιατί ξέρω πως εκεί που θα πάω θα γνωρίσω επιτέλους τους γονείς μου, θα με πάρουν αγκαλιά και θα μου πουν πόσο μ’ αγαπάνε… Κοπελιά, είμαι όπως όλα τα κοπρόσκυλα, ζητώ αγάπη.

Ραγίζει η ματιά μου και πόνεσε η καρδιά μου…

-Μη δακρύζεις.. μη με λυπάσαι..!
-Δεν σε λυπάμαι, πονώ με αυτά που μου λες.
-Τελικά υπάρχουν άνθρωποι σήμερα και εσύ είσαι ένας άγγελος μέσα στου κόσμου την ασχήμια..!

Έφαγε και έφυγε παραπατώντας με μια ευχή στο στόμα…
«Κοπελιά να σε χει πάντα ο Θεός καλά…»

Συνέχισε να ζητιανεύει για 1 ευρώ και να φλερτάρει με τον θάνατο, με την εικόνα στο μυαλό πως στην άλλη ζωή θα είναι πιο τυχερός και θα γνωρίσει τι πάει να πει αγάπη αλλά και την αγκαλιά των γονιών του που ποτέ δεν είχε νιώσει.
Μέσα, λοιπόν, από ένα καθημερινό αλλά παράλληλα τόσο ιδιαίτερο και τόσο λυπηρό γεγονός, κατανοούμε πόσο τυχεροί είμαστε τελικά που έχουμε την υγεία μας, την οικογένεια μας, τους φίλους μας, την δουλεία μας και όλα αυτά που άλλοι άνθρωποι εκλιπαρούν να τα ζήσουν σε μια άλλη ζωή….

Υ.Γ Αγαπάτε αλλήλους είπε ο Χριστός…

Μην ξεχνάτε να το δείχνετε καθημερινά και έμπρακτα, προσθέτω εγώ…

No related posts.