Όλοι έχουμε γεννηθεί ίσοι; Ή μήπως όχι;

«Δεν είμαστε όλοι ίσοι και ούτε μπορούμε να είμαστε», υποστήριξε ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Φον Γκέτε. Η μήπως μπορούμε; Και αν ναι, τι κάνουμε για αυτό;

Το να είναι κάποιος ελεύθερος αρχικά  ισοδυναμεί με το να είναι άνθρωπος..  Και όμως ζούμε και βασιλεύουμε σε μια εποχή όπου η ανθρωπιά έχει καταντήσει μια αξία δυσεύρετη, χωρίς αυτό να φέρει ορισμένη δόση υπερβολής ή να αποτελεί ένδειξη ματαιοδοξίας..  Τουναντίον,  οι αναφορές στο φαινόμενο της έλλειψης ανθρωπιάς τείνουν να καταντήσουν κλισέ των «ιδεολόγων» ή των «ρομαντικών» της εποχής.. Επιπλέον εάν ρωτήσεις 10 διαφορετικούς ανθρώπους που βρίσκονται γύρω σου, ποια είναι τα δικαιώματα τους ή πως και ποιοι  φροντίζουν για την εξασφάλιση τους, θα διαπιστώσεις το πόσο κοινότυπες και περιορισμένες τυγχάνει να είναι οι απαντήσεις τους… Και κάπου εδώ έγκειται και η ειρωνεία του πράγματος…

Ζούμε σε μια εποχή όπου βρίθει παραδόξων, μερικά μόνο από τα οποία αν καταφέρεις να αποκρυπτογραφήσεις θα συνειδητοποιήσεις ένα ντόμινο καταπάτησης δικαιωμάτων. Στις δέκα Δεκέμβρη για την ακρίβεια γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων … Και όμως εμείς συνεχίζουμε  να μιλάμε  για ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα, όντας πρωτίστως εγκλωβισμένοι μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό και παραβιάζοντας καθημερινά την ελευθερία συνανθρώπων μας χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς και δεύτερες σκέψεις. Λαμβάνουμε όλο και μεγαλύτερη γνώση αλλά λιγότερη κρίση και κοινή αντίληψη  ενώ την ίδια ώρα  1.000.000.000 ενήλικοι ανά τον κόσμο αδυνατούν να διαβάσουν… Διασπάσαμε το άτομο, και όμως όχι την εμπάθεια και την προκατάληψη μας…  Μιλάμε για ισότητα την στιγμή που κάθε πέντε δευτερόλεπτα πεθαίνει παγκοσμίως από ασιτία ένα παιδί. Παλέψαμε για την κατάκτηση της ελευθερίας του λόγου και όμως υπάρχουν πολλοί από εμάς που αγνοούν το γεγονός ότι σε ορισμένα κράτη του κόσμου υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι και κρατούμενοι συνείδησης… Στο πολιτικό δε πεδίο συναντάται συχνά, εάν  όχι πάντα, η απαξίωση της δημοκρατίας, η επιβολή της θρησκείας του χρήματος και ο κυνικός ωφελισμός, ενώ οι πολιτικοί θεσμοί των σύγχρονων δυτικών δημοκρατιών αντιμετωπίζουν  μια αυξανόμενη κρίση αντιμετώπισης…  Αναδύεται με ταχύτατους ρυθμούς το μανιφέστο της ψηφιακής τεχνολογίας και εμείς αντί να θέλουμε να αποκτήσουμε τα εφόδια για την τήρηση του δικαιώματος της προς όφελος μας αξιοποίησης, δεν συνειδητοποιούμε καν το για πότε έχουμε μετατραπεί σε παθητικούς χρήστες της… Και καλά όλα αυτά περί τεχνολογίας, η περιβαλλοντική υποβάθμιση όμως, μήπως άραγε δεν αποτελεί γέννημα της κρίσης των ανθρωπιστικών αξιών και συνάμα καταπάτηση του δικαιώματος των επόμενων γενεών για μια ασφαλή και αξιοπρεπή ζωή;

Ποιοι λοιπόν από εμάς έχουν αναρωτηθεί πότε και πού αρχίζουν τα οικουμενικά δικαιώματα;  Είναι ζήτημα ιστορικών γνώσεων και κοινωνικής συνείδησης ή ζήτημα προσωπικής αυτογνωσίας; Από την άλλη, αρκεί μια παγκόσμια ημέρα εορτασμού και ένα παγκόσμιο έγγραφο του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών για να εξασφαλιστεί μια οικουμενική συνείδηση; Η απάντηση δική σας…

No related posts.