Η Θεσσαλονίκη σε 100 χρόνια…εικόνων

Στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο της Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 24 Οκτωβρίου η προβολή ενός αφιερώματος – ταξιδιού στο χρόνο και την χαμένη του αίγλη, αναφορικά με τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Τα στιγμιότυπα προέρχονταν από το αρχειακό υλικό του Νίκου Μπιλιλή, σεναριογράφου, σκηνοθέτη, μουσικού, δημοσιογράφου, τηλεοπτικού παραγωγού και συγγραφέα.

«Όλα αυτά τα χρόνια το υλικό βρισκόταν σε σκονισμένες αποθήκες», ανέφερε ο κ. Μπιλιλής. Αποφάσισε όμως πως θα έπρεπε να αξιοποιηθεί και για τον λόγο αυτό δημιούργησε το συγκεκριμένο αφιέρωμα. Από τα 216 θέματα για τη Θεσσαλονίκη, διάλεξε τα 27, θεωρώντας πως αυτά ήταν τα πιο αντιπροσωπευτικά. Τα πρώτα 12 θέματα είναι βωβά, καθώς εκτείνονται από το 1911 έως το 1941. Ως γνωστόν, αν και η έλευση του ήχου στον κινηματογράφο συντελείται το 1927, στην Ελλάδα ήρθε αρκετά αργότερα. Τα βωβά φιλμ συνοδεύονται από ζωντανή μουσική με πιάνο, από τον Θανάση Μπιλιλή. Τα υπόλοιπα θέματα διαθέτουν ήχο με σχολιασμό και έτσι ο θεατής έρχετε πιο κοντά στο παρελθόν…

Ο Νίκος Μπιλιλής ταξιδεύει το θεατή στο χρόνο, τον «πάει» στο παρελθόν, συστήνοντάς του μια άλλη Θεσσαλονίκη από αυτή που γνωρίζει σήμερα. Μια πόλη που πάντα έσφιζε από ζωή είτε σε κακοτοπιές είτε σε καλές στιγμές. Ήταν η πόλη που επισκέφτηκαν πολλές σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο Σουλτάνος Ρεσάτ Β΄, ο στρατηγός Χριστοδούλου, ο Ελ.Βενιζέλος, ο Παν.Τσαλδάρης, ο Ι.Μεταξάς, ο Κ.Καραμανλής και ένα σωρό Βασιλιάδες και Βασίλισσες από όλο σχεδόν τον κόσμο.

Συγκλονιστικές ήταν οι εικόνες που προβλήθηκαν από την είσοδο του Ελληνικού Στρατού στην Θεσσαλονίκη (1912), την άφιξη ξένων στρατευμάτων στο Βαλκανικό Μέτωπο (1916), την πόλη να τυλίγεται στις φλόγες (1917) αλλά και τους πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία που κατέφθασαν μετά την καταστροφή (1922), καθώς και την είσοδο των Γερμανών (1941). Η πόλη γεμίζει στρατιώτες που κρατούν περήφανοι τα όπλα τους και δίνουν διάφορες διαταγές. Πρόσφυγες, μικροί και μεγάλοι, φανερά εξαντλημένοι περιμένουν σε τεράστιες ουρές για λίγο φαγητό. Παιδιά που κοιτούν γύρω – τριγύρω, προσπαθώντας να βρουν κάτι οικείο, κάτι που να τους κάνει να αισθανθούν πιο ασφαλή. Όλα όμως φαντάζουν τρομακτικά και οι παιδικές τους ψυχές στιγματίζονται για πάντα.

Η Θεσσαλονίκη, ωστόσο, έχει και μια άλλη όψη. Διάφοροι πολιτικοί ανεβαίνουν από την Αθήνα και τις άλλες πόλεις στη συμπρωτεύουσα για να ενισχύσουν την προεκλογική τους προσπάθεια. Ο Ελ.Βενιζέλος, ο Κ.Καραμανλής, ο  Α.Παπανδρέου και ο Γ.Μαύρος είναι μερικοί από αυτούς. Οι κεντρικοί δρόμοι της πόλης είναι κατακλυσμένοι από χιλιάδες κόσμο που περιμένουν με αγωνία την άφιξη του εκάστοτε υποψηφίου. Τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών είναι γεμάτα και όλοι ζητοκραυγάζουν και επευφημούν τους πολιτικούς που περνούν με περίσσεια περηφάνεια, χαιρετώντας τον λαό.

Ακόμη, λαμπερές είναι οι εκδηλώσεις και οι εορτασμοί για την επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης. Η ημέρα συμπίπτει με τον εορτασμό του πολιούχου Αγίου της Θεσσσαλονίκης, του Αγίου Δημητρίου, στις 26 Οκτωβρίου. Όλα αυτά, και σε συνδυασμό με την επέτειου του «ΟΧΙ», στις 28 του Οκτώβρη, συνθέτουν ένα μεγαλόπρεπο και πανηγυρικό σκηνικό με τη Θεσσαλονίκη να βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Οι δρόμοι γεμίζουν μαθητές και μαθήτριες που παρελαύνουν περήφανα για τους πεσόντες. Στρατιώτες και άρματα μάχης κάνουν την εμφάνισή τους στους δρόμους της πόλης και δέχονται τα χειροκροτήματα των θεατών και των πολιτικών που παρεβρίσκονται. Όλα γίνονται με απόλυτη επισημότητα.

Η πόλη γεμίζει από πολιτικούς αλλά και από ανθρώπους του εξωτερικού, κατά τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (Δ.Ε.Θ). Είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση που πραγματοποιείται εκείνα τα χρόνια, ξεκινώντας το 1926. Τα εγκαίνια της Δ.Ε.Θ. που γίνονται κάθε χρόνο, προσδίδουν στην πόλη αίγλη και μεγαλοπρέπεια, επισημότητα και κοσμοπολιτισμό… Βέβαια όλα αυτά αρχίζουν σταδιακά να φθίνουν, με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια η Δ.Ε.Θ. να έχει απολέσει το χαρακτήρα που είχε παλιά. Τις μέρες των εγκαινίων της, η πόλη γεμίζει αστυνομικούς και ανθρώπους που ξεχύνονται στους δρόμους για να δείξουν την αγανάκτησή τους για την πολιτική κατάσταση της χώρας.

Είναι γεγονός πως 100 χρόνια μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης πολλά είναι αυτά που έχουν αλλάξει. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν πως άλλαξαν προς το καλύτερο, κάποιοι προς το χειρότερο. Όπως και να έχει πάντως, όλοι εμείς οι κάτοικοι αυτής της πόλης, οι κάτοικοι αυτής της χώρας, οφείλουμε με κάποιο τρόπο να φέρουμε και πάλι τον τόπο μας στην αλλοτινή του δόξα. Όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι για την κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια και θα ήταν καλό να μην αναζητούμε το ποιος ευθύνεται λιγότερο ή περισσότερο αλλά να νοιαστούμε για το πώς θα προχωρήσουμε από εδώ και πέρα… για να ανακτήσει η χώρα μας τη χαμένη της αξιοπρέπεια.

No related posts.