Η οικονομική κρίση, αρωγός της διάλυσης…

Πόσο νοιαζόμαστε σήμερα για τον συνάνθρωπό μας; Έχουμε σκεφτεί άραγε πως η οικονομική κρίση επηρεάζει τις κοινωνικές σχέσεις και μετατρέπεται σταδιακά σε κοινωνική; Ένα μήνα, αν μείνει κανείς στη συμπρωτεύουσα, θα καταλάβει  πως η κοινωνική ομόνοια όχι μόνο βρίσκεται σε «χειμερία νάρκη» αλλά κινδυνεύει να «εξαφανιστεί» οριστικά.

Είναι γνωστό πως η πλειονότητα των Ελλήνων, αν όχι – σχεδόν – όλοι, αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις καθημερινά. Αυτό όμως δεν αποτελεί δικαιολογία, προκειμένου να κλεινόμαστε στους εαυτούς μας και να λησμονούμε τις κοινωνικές μας σχέσεις. Άλλωστε, αποτελεί κοινό τόπο ότι κανένας δεν κατάφερε να ξεπεράσει τις δυσκολίες του χωρίς τη στήριξη και τη συμπαράσταση άλλων ανθρώπων. Μια τέτοια άσχημη κατάσταση είναι κι αυτή που βιώνουμε σήμερα. Αντί ,όμως, να αποτελούμε ένα σύνολο που διέπεται από αλληλεγγύη και ομόνοια, κοιτάμε πώς να «αλληλο-σφαχτούμε» και να ικανοποιήσουμε το συμφέρον μας.

Λίγες μέρες πριν την εθνική μας εορτή, ηλικιωμένος άντρας βρισκόταν  λιπόθυμος στο πεζοδρόμιο κεντρικού δρόμου της Θεσσαλονίκης. Οι περαστικοί τον αγνοούσαν και περνούσαν από δίπλα του χωρίς να κάνουν την παραμικρή κίνηση για αρκετή ώρα. Αργότερα, δύο ξένοι έτρεξαν από πάνω του και έκαναν ότι μπορούσαν μέχρι να έλθει το ασθενοφόρο. Οι ίδιοι του οι συμπατριώτες του γύρισαν την πλάτη ενώ δύο άνθρωποι, οι οποίοι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση μαζί του και προέρχονται από το εξωτερικό , τον φρόντισαν.

Παραδείγματα  διάλυσης της κοινωνικής ομόνοιας  – για να μην πω της εθνικής -συναντώνται σε καθημερινή βάση. Στα μέσα μαζικής μεταφοράς και συγκεκριμένα, στα αστικά λεωφορεία, οι ανταλλαγές άσχημων εκφράσεων και ύβρεων μεταξύ των πολιτών αποτελούν καθημερινό φαινόμενο και απόδειξη της σταδιακής «μόλυνσης» της κοινωνικής συνοχής. Με λίγα λόγια, η αγελαία συμπεριφορά του πλήθους προκαλεί τη διάρρηξη και την αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται η ευγένεια, ο σεβασμός και το ήθος. Αυτή τη στιγμή, οι θεσμοί, οι αξίες, οι παραδόσεις και η κουλτούρα βρίσκονται σε κρίση. Η εξέλιξη και η ευημερία μιας κοινωνικής ομάδας – και χώρας, συνεπώς – είναι αδύνατες χωρίς τη συνεργασία και την αλληλεγγύη. Εξάλλου, προκειμένου να υπάρξουν καλές και δημιουργικές διακρατικές σχέσεις, κρίνεται απαραίτητη η προηγούμενη ανάπτυξη σχέσεων συνεργασίας και αλληλεγγύης μεταξύ των πολιτών της ίδιας της χώρας. Μια «σάπια» εσωτερικά κοινωνία είναι λογικό να δέχεται τα όσα της επιβάλλουν. Σχετικό παράδειγμα είναι η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα.

Εάν είμαστε ενωμένοι, λοιπόν, ως έθνος, θα είμαστε ικανοί να καταστήσουμε αδύνατη αυτή τη βάναυση, ασύστολη και ανενδοίαστη παραβίαση των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών μας δικαιωμάτων. Ας μη σκεφτόμαστε το «εγώ»  αλλά ας δώσουμε όλη μας την ώθηση στο «εμείς», ώστε να επαναφέρουμε την αξία στη χώρα μας. Εάν πάψουμε να τρωγόμαστε και γίνουμε ένα σώμα, μια ψυχή που έχει ως θεμέλια την αλληλεγγύη και την ομόνοια, μόνο τότε θα μπορέσουμε να σταθούμε ξανά στα πόδια μας…

No related posts.