Τι έγινε, ρε παιδιά;

Από παλιά μου άρεσε να ανοίγω το λεξικό και να μελετώ λέξεις και ορισμούς. Συνήθως η προσοχή μου στρέφεται σε άγνωστες έννοιες, προκειμένου να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου. Αυτή τη φορά, ωστόσο, μένω σε κάποιους όρους τους οποίους έχω ακούσει άπειρες φορές ως φοιτήτρια του Τμήματος Δημοσιογραφίας:

δημοσιογράφος: πρόσωπο που ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία
λειτούργημα: […] το σύνολο των καθηκόντων, επαγγελματικών κ. ά. που συνεπάγονται στην εκτέλεσή τους κοινωνική προσφορά
αντικειμενικότητα: η απουσία υποκειμενισμού κατά την περιγραφή της πραγματικότητας, την εκφορά κρίσεων κ.λπ. […]
αλήθεια: […] η πλήρης αναφορά των επιμέρους στοιχείων που συνθέτουν ένα γεγονός χωρίς απόκρυψη ή διαστρέβλωση δεδομένων και χωρίς υποκειμενικές εκτιμήσεις […]

Ο δημοσιογράφος οφείλει να ασκεί το λειτούργημά του με τρόπο τέτοιο ώστε μέσα από –όσο το δυνατόν περισσότερο- αντικειμενικές προσεγγίσεις να καταγράφει και να αποδίδει την αλήθεια. Αυτή ήταν, είναι και θα είναι μια βασική αρχή στην άσκηση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, όπως μας περιέγραφαν οι διδάσκοντες σε σχετικά μαθήματα.

Όμως, τι πραγματικά ισχύει στην Ελλάδα του 21ου αιώνα; Τι πρέπει να δημοσιοποιεί ο δημοσιογράφος; Τι πρέπει να αναφέρει; Τι πρέπει να σχολιάζει ή -για να θέσω το ερώτημα διαφορετικά- πρέπει να σχολιάζει; Και πόσα ακόμα “πρέπει”…

Τις τελευταίες μέρες ακούσαμε, διαβάσαμε και είδαμε περιστατικά λογοκρισίας, τα οποία προκάλεσαν ποικίλους προβληματισμούς. Η  ελευθερία έκφρασης είναι θεμελιώδες δικαιώμα στο πλαίσιο του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αν στερηθούμε και το δικαίωμα να εκφέρουμε γνώμη με οποιαδήποτε ιδιότητα καθένας, τότε ποιος είναι ο ρόλος μας σε αυτή τη χώρα; Δηλαδή, για να καταλάβω, πρέπει να προσέχουμε τι λέμε και πώς εκφραζόμαστε για συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις, ενώ  κάποιοι άλλοι ανενόχλητοι αποφασίζουν για εμάς, αδιαφορώντας για εμάς;

Απόδειξη, η ψήφιση του περίφημου πολυνομοσχεδίου. Οριακή υπερψήφιση μεν υπερψήφιση δε! 153 “ΝΑΙ”, 128 “ΟΧΙ” και 18 “ΠΑΡΩΝ” ήταν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Ομολογουμένως, την τελευταία τοποθέτηση –ΠΑΡΩΝ- ποτέ δεν την κατάλαβα. Το θέμα είναι πάντα να παίρνεις μια ξεκάθαρη θέση και όχι να κρύβεσαι πίσω από εναλλακτικές οι οποίες θα σε κάνουν λιγότερο συμπαθή –αλλά όχι αντιπαθή- στους ομοίους σου. Τα δε μέτρα, δεν το συζητάμε… Από το κακό στο χειρότερο βαδίζουμε! Ωστόσο, δεν έλειψαν τα χαμόγελα ικανοποίησης και ανακούφισης -λες και υπήρχε περίπτωση να μην ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο- από τον πολιτικό κόσμο της χώρας.  Μάλλον δεν είμαστε για χαμόγελα αλλά για γέλια… και για κλάματα!

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι αμερικανικές εκλογές ανέδειξαν για ακόμη μια φορά νικητή τον Μπαράκ Ομπάμα, σε μια δύσκολη εκλογική αναμέτρηση, η οποία θαρρείς πως ξεκαθάρισε μετά τον Τυφώνα Σάντι. Μήπως κι εμείς σε έναν τυφώνα δεν ζούμε; Τόσες σαρωτικές αλλαγές σε χρόνο dt, πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να τις χαρακτηρίσει…

Τι έγινε, ρε παιδιά; Κλείνουμε για ένα δευτερόλεπτο τα μάτια μας και στο αμέσως επόμενο έχει καταστραφεί ο κόσμος γύρω μας…

No related posts.